Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Περί πνευματικών δικαιωμάτων και Διαδικτύου

Η απαγόρευση πρόσβασης στα μεγάλα έργα μέσω του Διαδικτύου είναι μάλλον μια μέθοδος που δεν ανταποκρίνεται στις ιλιγγιώδεις ταχύτητες εξέλιξης του χώρου της πληροφορίας, έτσι όπως αυτές εμφανίσθηκαν και κυριάρχησαν μετά το έτος 2000 (περίπου). Η μέθοδος αυτή θεωρώ πως ανήκει σε άλλες, περασμένες εποχές που χάθηκαν για πάντα στο παρελθόν και αποτελούν κεφάλαιο της ιστορίας.

Φυσικά και πρέπει το έργο των δημιουργών να διασφαλίζεται -και διασφαλίζεται με τον καλύτερο τρόπο όταν διαδίδεται ελεύθερα και μπορεί να γίνεται γνωστό σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Αυτό υπαγορεύει η ελεύθερη διάδοση δεδομένων της νέας εποχής. 


Η απαγόρευση μετάδοσης δεν αποτελεί λύση. Ας βρεθούν άλλες λύσεις από τους ειδικούς νομικούς επί της πληροφορίας. Αυτό, εξάλλου, είναι ένα τεράστιο θέμα το οποίο δεν έχει καν προσεγγισθεί μέχρι σήμερα. Ίσως όμως έλθει κάποια στιγμή που θα πρέπει να αντιμετωπισθεί.

Πολλοί σύγχρονοι καλλιτέχνες, που δημιουργούν και παράγουν σε παρόντα χρόνο, έχουν καταργήσει κάθε μεσάζοντα, εταιρεία δισκογραφική ή παραγωγής, και χρεώνουν την ακρόαση ή την αγορά του έργου τους στον κάθε ακροατή ατομικά μέσω διαδικτυακών λογαριασμών και καρπώνονται οι ίδιοι το κέρδος απευθείας. Θεμιτό και εφικτό. Ίσως αποτελέσει μια καλή βάση για τις μελλοντικές εξελίξεις στο θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων.

Ίσως όμως πάλι και να μην έλθει ποτέ η στιγμή κατά την οποία το θέμα θα ζητά να αντιμετωπισθεί συνολικά γιατί απλώς κάτι τέτοιο δεν θα είναι δυνατό λόγω της ελευθερίας στη διάδοση της πληροφορίας. Τότε αυτό το δημιούργημα του ανθρώπου θα καταστεί ανεξέλεγκτο -κάτι που ούτως ή άλλως συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό- και θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σε άλλες διαδρομές -αν αυτές υπάρξουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: