Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2018

Η κατάρα

 Ανατολική Αττική - 23 Ιουλίου 2018. Φωτογραφία: Νίκος Καλογερικός

Σε λιγότερο από μια μέρα να συγκεντρώνουν περισσότερη βοήθεια από όση χρειάζεται για τους πληγέντες από τις φωτιές και σε καιρό ειρήνης να μην μπορούν να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα. Πόσο κρίμα. Πόσο μεγάλο κρίμα.

Μια "ζωή" το ίδιο τροπάριο. Ποια "ζωή" δηλαδή; Σε όλη την ιστορία του ανθρώπου αυτό γίνεται σ' αυτόν τον τόπο. Μια αιώνια κατάρα τον δέρνει και τον καταστρέφει. Έτσι ώστε στους εύκολους καιρούς να κατεδαφίζει ό,τι έχει καταφέρει στα λίγα φωτεινά διαλείμματα της ομοψυχίας του. Δεν αντέχεται αυτό το πράγμα. Είναι αφόρητο. Όλοι μιλάμε για την ιστορία μας, που είναι η "μεγάλη κληρονομία" μας, και κανένας δεν διδάσκεται ποτέ τίποτα από αυτή. Πάντα τα ίδια λάθη. Πάντα το ίδιο μίσος του ενός προς τον άλλον. Και έρχονται οι δύσκολες εποχές, τότε που όλοι γίνονται ένα σώμα-μια ψυχή, και σ' αυτόν τον τόπο γίνονται θαύματα. Θαύματα που, όμως, αναδεικνύουν περισσότερο τη γύμνια του μίσους και του καταστροφικού εγωισμού των μεγάλων περιόδων. Είναι αφόρητο. Αναρωτιέσαι αν είναι αλήθεια. Αναρωτιέσαι πώς μπορεί να συμβαίνει. Αναρωτιέσαι γιατί να συμβαίνει. Και δεν είσαι ο πρώτος. Το ίδιο έχουν αναρωτηθεί χιλιάδες, εκατομμύρια πριν από σένα. Και απάντηση δεν βρήκαν, και απάντηση δεν έδωσαν. Και το εξέλαβαν ως "κατασκευαστικό δεδομένο" της φυλής. Ότι "έτσι είναι αυτό". Αν είναι δυνατόν. Τέτοια μοιρολατρία δηλαδή.

Με σκυμμένο το κεφάλι προχωράμε στην ιστορία αυτού του μάταιου κόσμου. Και, όταν κάνουν παιδιά, τα μεγαλώνουν με τις ίδιες "αρχές" και αξίες. Ότι ο καθένας τους είναι καλύτερος από τον διπλανό. Ότι αυτοί είναι οι βασιλιάδες και οι υπόλοιποι είναι οι υποτακτικοί. Δεν υποφέρεται αυτό. Τα καλύτερα μυαλά και οι σπουδαιότεροι άνθρωποι που εμφανίστηκαν σ' αυτόν τον τόπο έφυγαν μες στον προβληματισμό, την πίκρα και την απογοήτευση. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: