Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Το αστείο του θανάτου

Οι άνθρωποι "θεοποίησαν" τον θάνατο. Όπως ακριβώς κάνουν οι χυδαίοι γονείς που εκφοβίζουν τα μικρά παιδιά τους με κάποιον μπαμπούλα αν δεν "καθίσουν φρόνιμα" -δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι τα τρομοκρατημένα παιδιά πολύ συχνά εξελίσσονται σε ενήλικες υποταγμένους σε αρχές, εξουσίες και κάθε είδους αυθεντίες. Το ίδιο ακριβώς έκαναν και όσοι πρωτοκατάλαβαν το κόλπο με τον θάνατο. Και από τότε έχουν στα χέρια τους τον άνθρωπο. Βέβαια, τις περισσότερες φορές έπεσαν και οι ίδιοι μέσα στην παγίδα που διέβλεψαν.

Δεν υπάρχει θάνατος. Τουλάχιστον δεν υπάρχει με την "έννοια" που του αποδίδει ο άνθρωπος στην πλατιά του πλειονότητα. Τίποτα δεν "χάνεται" γιατί τίποτα δεν "υπάρχει". Είναι όλα πλάσματα, αποκυήματα του μυαλού μας. Της κατασκευαστικής δομής του μυαλού μας. Αυτό σημαίνει πως με ένα άλλο μυαλό, που θα είχε διαφορετικές συνάψεις, θα ήταν όλα αλλιώς. Ίσως τότε βλέπαμε -κυριολεκτικά- αυτό που συμβαίνει. Το πιθανότερο είναι να βλέπαμε την ενέργειά μας να μετασχηματίζεται σε άλλη μορφή αφού η αρχή διατήρησης της ενέργειας είναι απαράβατη -και, φυσικά, αυτή η αρχή περικλείει "ορατά και αόρατα", όπως ακριβώς τα έχουν προβλέψει οι μεγάλοι φυσικοί και έχουν εν πολλοίς αποδειχθεί πειραματικά.

Είναι αστείο να μιλάμε για τον "φόβο του θανάτου". Εντελώς αστείο. Δεν υπάρχουν μπαμπούλες στον Κόσμο. Τουλάχιστον όχι μεγαλύτεροι και σοβαρότεροι από μια σφήκα που μπορεί να έλθει και να μας κεντρίσει και να πονάμε για ώρες -ή και μέρες. Απλώς αλλάζουν οι κατανοητές διαστάσεις του γεγονότος. Στη σφήκα είναι τρεις -άντε, τέσσερις- ενώ στον θάνατο είναι περισσότερες.

Μπροστά στον θάνατο φυσικά πονάμε. Αφού δεν μπορούμε να αντιληφθούμε χειροπιαστά το περιεχόμενό του, πονάμε εξαιτίας της απουσίας των διαστάσεων που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. Πονάμε για το ξεβόλεμα του προϋπάρχοντος καθεστώτος ζωής που βιώναμε. Μα, πάνω απ' όλα, πονάμε γιατί συνειδητοποιούμε πως πλησιάζει και ο δικός μας θάνατος. Και επειδή, όπως είπαμε παραπάνω, οι άνθρωποι και τα κέντρα εξουσίας διαχρονικά κράτησαν στο απυρόβλητο το άγνωστο του θανάτου, κυριευόμαστε από τον γνωστό πανικό. Άτοπο εντελώς. Ιδιαίτερα τώρα πια που η επιστήμη έχει προχωρήσει τόσο πολύ και έχει ανοίξει τόσες πόρτες καταδεικνύοντας πως δεν είναι καθόλου "απαραίτητη" η ύπαρξη ενός θεού.

Στον αιώνα που πέρασε ήταν κι αυτή η Κομμουνιστική Αριστερά, που σακάτεψε τα περιθώρια του ανθρώπου για ενόραση, φαντασία, υπόθεση περί αοράτων. Τα έκανε όλα "διαλεκτικό υλισμό" και έδωσε τροφή στα θηρία να εδραιώσουν και να παγιώσουν τον ορατό κόσμο. Αδιανόητα αρνητική η συνεισφορά του στείρου κομμουνισμού και η βοήθειά του στον υλισμό και στον καπιταλισμό. Βέβαια, στα τέλη του αιώνα φτάσαμε σε τραγέλαφους -ακριβώς γιατί το παραπάνω πρότυπο βάραγε πλέον το κεφάλι του σε σκληρό τοίχο. Είχαμε τους "κομμουνιστές χριστιανούς"! Ό,τι να 'ναι δηλαδή. Και με τον αστυνόμο και με τον χωροφύλακα. Η πλήρης και απόλυτη σύγχυση. Είναι για γέλια. Και επικαλούνται τις συγκλίσεις των δυο ρευμάτων περί ανθρωπιστικών αξιών και τα λοιπά. Κι έτσι έχουν εξασφαλίσει τα άλλοθί τους από παντού.

Τι να πεις. Οι άνθρωποι είμαστε αδύναμα όντα και χρειαζόμαστε ένα στήριγμα και ένα αποκούμπι για τα μεγάλα προβλήματα και "αδιέξοδά" μας. Τα γνωστά. Θρησκείες, στείρες και απάνθρωπες ιδεολογίες, τεκνοποιία για "διαιώνιση του είδους" -αλλά βασικά της περι-ουσίας- και μύρια άλλα όσα.

Ο πολύς κόσμος έτσι θα συνεχίσει. Στο σκοτάδι, στην πρόληψη και στο αδιέξοδο. Θα άγεται και θα φέρεται από λογής-λογής ταγούς. Θα πετιέται στον ύπνο του από όνειρα αλλόκοτα και απειλητικά. Θα νιώθει την "ευθύνη για την ανθρωπότητα" επάνω στους ώμους του και χίλιες δυο άλλες παιδικές ασθένειες.

Δεν έχω ιδέα γιατί συνεχίζει. Μόνο όσοι πιστεύουν σε είδωλα νομίζουν πως ξέρουν. Αλλά δεν ξέρουν τίποτα. Τους φόβους τους σκεπάζουν.

Ο μοναδικός σκοπός είναι να απαλύνεις τον πόνο του διπλανού σου και να τον κρατάς για να μην πέσει. Τίποτε άλλο. Στο παρόν. Στο τώρα. Μόνο.

1 σχόλιο:

Lila Lilak είπε...

Ο θάνατος.. πρόβα του δικού μας θανάτου.. ναι.. Μα νιώθω εξαρτάται και από την αγάπη που έχουμε, ή δεν έχουμε για τον άνθρωπο που φεύγει.. Αν του έχουμε αγάπη νιώθουμε πόνο για το φως που σβήνει στην καθημερινότητά μας.. Να σου αφήσω ένα στιχάκι που έγραψα κάποτε, όταν έφυγε ένα πλάσμα που αγάπησα πολύ. Για κείνο το φωτάκι που δε σβήνει.. και μετά την απώλεια ακόμα πιο πολύ φαίνεται.. το άσβεστό του.. πλάι πλάι με τα λαμπρά, του πάρε δώσε, τούτης της ζωής..

Και σκέφτομαι πως
ίσως η αγάπη να είναι
εκείνο το χλωμό, παράξενο φως
που επιμένει να καίει
ακόμα κι όταν όλα τ άλλα
τα λαμπρά
έχουν σβήσει