Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Μονόλογοι (πια)

Σε θυμάμαι όλο και πιο σπάνια. Το αραχνοΰφαντο πέπλο του Χρόνου έχει πέσει πια για τα καλά γύρω και μέσα μου. Απομακρύνεσαι και χάνεσαι, σβήνεις ολότελα μέσα στο σπιράλ που μας καταπίνει όλους. Καμιά φορά βρίσκεται μια χαραμάδα και από εκεί μέσα αχνοφαίνεται κάτι αμυδρά. Αλλά με εκείνη την αδυναμία του φωτός που ξεψυχάει και διαλύεται στο Τίποτα.

Δεν ξέρω αν νιώθω κάτι πια. Σαν να μην υπήρξε ποτέ. Σαν να μην υπήρξες ποτέ.
I cannot remember "times we used to know".

Σήμερα έστησα συνειδητά τα σκηνικά από την αρχή. Την μουσική, τις φωτογραφίες, τις μνήμες των ήχων και των οσμών. Αλλά και πάλι νομίζω πως δεν σε βρίσκω πουθενά.

Αυτό είναι ο Χρόνος;


Δεν υπάρχουν σχόλια: