Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Μαρόκο, καλοκαίρι 1998


Πριν από είκοσι ακριβώς χρόνια ταξίδεψα στο Μαρόκο. Για είκοσι τρεις μέρες, μαζί με την τότε σύντροφό μου. Φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Καζαμπλάνκα μέσω Μάλτας. Μόλις φτάσαμε, νοικιάσαμε αυτοκίνητο και το επιστρέψαμε στο αεροδρόμιο μετά από είκοσι τρεις μέρες, αφού πρώτα ταξιδέψαμε στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας παρέα μόνο με το οδηγό της Lonely Planet. Μέναμε σε μικρούς ξενώνες ή σε δωμάτια, που τα βρίσκαμε επί τόπου μόλις φτάναμε κάπου. Τα ξενοδοχεία ήταν ακριβά και έπρεπε να εξοικονομούμε χρήματα για να παρατείνουμε το ταξίδι μας. Τις νύχτες πλέναμε τα σεντόνια μας και τα απλώναμε μέσα στο δωμάτιο για να στεγνώσουν. Βλέπαμε το νερό να εξατμίζεται -τόση ζέστη είχε. Ζήσαμε θερμοκρασίες αρκετά πάνω από πενήντα βαθμούς. Τρώγαμε τα πάντα -ό,τι έτρωγαν και οι ντόπιοι. Ήταν μαγικά. Ήταν το ταξίδι της ζωής μου. Δεν γίνεται να περιγράψω τι εμπειρίες είχαμε. Δεν χωράνε εδώ. Ερωτεύθηκα τη χώρα, τους ανθρώπους και τα μέρη της. Γνώρισα και την ομορφότερη πόλη που έχω δει ποτέ μου. Την Essaouira, στις ακτές του Ατλαντικού. Γυρίσαμε γεμάτοι άμμο, μέσα κι έξω. Μαυρισμένοι και γελαστοί, θυμίζοντας μάλλον Μαροκινούς παρά Έλληνες.



Δεν υπάρχουν σχόλια: