Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Ένα γράμμα


Λέω να σου γράψω δυο λόγια, που ξέρω πως δεν θα διαβάσεις μάλλον ποτέ.
Εγώ, βλέπεις, δεν ήμουν τυχερός σαν κι εσένα και βρέθηκα εδώ με σάρκα και οστά.

Δεν με ρώτησε κανένας αν ήθελα.
Είμαι σίγουρος ότι δεν έγινε τίποτα τέτοιο σε κανένα επίπεδο συνειδητό αυτού του κόσμου.

Και ότι δεν γίνεται για κανέναν.

Έτσι λοιπόν, απλώς "βρέθηκα".
Και το κατάπια αμάσητο.
Και οι ερωτήσεις άρχισαν κάποια στιγμή να πέφτουν βροχή από εμένα.

Ζούμε σε ένα σύμπαν που κυριαρχείται, διέπεται, από τη σχέση αιτίας-αιτιατού, κι όμως, αυτή η σχέση δεν μπορεί να εφαρμοστεί στο ουσιωδέστερο ερώτημα.

Είναι αυτό που λέμε "παράλογο".

Όπως παράλογη είναι η επινόηση των θεών.

Κάποιοι άλλοι -πολύ φοβισμένοι αυτοί- λένε τη ζωή για "δώρο". Δεν σχολιάζω φασιστικές απόψεις.

Σε αυτήν την α-νόητη αναπαραγωγή των πάντων, όταν δεν έχεις στοιχειώδη συν-κάτοικο και στοιχειώδη συν-οδοιπόρο στα πρώτα χρόνια της ζωής σου, δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να βρεις αποδέκτη στις ερωτήσεις σου.

Θα μείνουν αναπάντητες (ούτως ή άλλως θα μείνουν), και οι απαντήσεις θα γίνουν αυτοσχέδιες ακροβασίες στο Χάος.

Τι να σου έλεγα, λοιπόν, όταν θα με ρωτούσες (γιατί σίγουρα θα με ρωτούσες) κι εσύ;
Ότι "δεν ξέρω" ή ότι "έτσι είναι";
Ή ότι έτσι κάνουν όλα γύρω μας. Τα πουλιά και τα δέντρα;
Ή -ακόμη χειρότερα- ότι σε έφερα μήπως και βρω απάντηση στο δικό μου υπαρξιακό αδιέξοδο και ότι "κι εσύ μια μέρα ίσως κάνεις το ίδιο";
(Θα έλεγα "ίσως" προσπαθώντας να δημιουργήσω ένα άλλοθι δημοκρατικότητας μέσα μου αλλά και ενώπιόν σου -ψέμματα δηλαδή και στρουθοκαμηλισμός.)

Το ξέρεις πως κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο με δεδομένο τον χαρακτήρα μου και την ειλικρίνειά μου.

Θα σου έλεγα την αλήθεια.
Ότι δεν θα είχα απάντηση.
Και θα είχες κάθε δικαίωμα να αντιδράσεις με κάθε δυνατό τρόπο.

Και δεν θα είχα τόπο να κρυφτώ τότε.

Επειδή όμως εγώ δεν μπορώ να πω "γιατί έτσι είναι", γι' αυτό το λόγο και δεν θα διαβάσεις μάλλον ποτέ αυτό το γράμμα.

Γι' αυτό.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: