Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

Πανσέληνος, 29 Απριλίου 2018


Ξυπνάς στις 6 παρά, γεμάτος όνειρα. Η παλιά ζωή της μουσικής είναι πάλι εδώ και σε ζητάει πίσω. Αναρωτιέσαι πώς θα τα καταφέρεις χωρίς εκείνον δίπλα σου, που έφυγε για πάντα. Παρηγοριέσαι στην ιδέα πως θα επιστρέψεις στον ίδιο χώρα, στο ίδιο μαγαζί, στο ίδιο πάλκο, κι έτσι θα είναι τουλάχιστον ο χώρος γνώριμος και οι άνθρωποι δικοί σου. Όταν σκέφτεσαι την Ελλάδα της κρίσης και ότι μπορεί να μην έρχεται πια ο κόσμος -όπως τότε, που συνέρρεαν-, συνειδητοποιείς ότι δεν θα το κάνεις για το νυχτοκάματο -όπως τότε. Συνειδητοποιείς πως δεν το έχεις ανάγκη αφού "είσαι πια αυτάρκης" από άλλη δουλειά. Και επίσης νιώθεις πως μεγάλωσες. Και νιώθεις πως εκεί μέσα θα είσαι μεγάλος. Αλλά μάλλον ούτε αυτό σε σταματά.

"Πρέπει μάλλον να βρω τον Γιάννη. Να έχω τουλάχιστον, να ξεκινήσω, από τον ντράμερ".


Δεν υπάρχουν σχόλια: