Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Η Μουσική


Εγώ το μόνο πράγμα που βρήκα στη ζωή για να απαλύνει την ψυχή μου, το μέσα μου, όπως θέλουμε μπορούμε να το πούμε, ήταν η Μουσική. Να ακούω, αλλά κυρίως να παίζω.

Ερχόμαστε, περνάμε και φεύγουμε. Στο ενδιάμεσο ζούμε. Ανασαίνουμε, γελάμε και κλαίμε, αγκαλιαζόμαστε και χτυπιόμαστε, μιλάμε και σωπαίνουμε. Παντού και πάντα είμαστε μόνοι μας. Κι αν καμιά φορά βρίσκουμε συνοδοιπόρο -για όσο- και τότε πάλι μόνοι μας είμαστε. Μέσα μας βαθιά. Γιατί η μελλοντική απουσία του -ή απουσία μας- εδραιώνει ακόμη περισσότερο τη μοναξιά. Μόνο στην αρχή της α-νόητης διαδρομής δεν νιώθουμε μόνοι, τότε που έχουμε ολόγυρά μας τη μάνα μας και δεν έχουμε ακόμη ιδέα ότι τα χωρικά όρια του σώματός μας τελειώνουν κάπου και μετά είναι ο υπόλοιπος κόσμος. Τότε που το χάδι "γράφει" την περιφέρειά μας και αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε τη μοναδικότητά μας. Τότε που όλα είμαστε εμείς.

Τους είδα όλους να θέλουν να πιστέψουν κάπου. Για να σταθούν όρθιοι. Άλλοι πίστεψαν σε θεούς, άλλοι σε θεωρίες, άλλοι στην ύλη, άλλοι στον Έρωτα, άλλοι στις παραισθήσεις, άλλοι αλλού. Δεν μου έφτασε τίποτα απ' όλα αυτά. Τα διάβηκα, τα αναζήτησα και τα έψαξα, τα έζησα και κουβέντιασα μαζί τους και άνοιξα όλες μου τις πύλες διάπλατες. Βρέθηκα στο δωμάτιο με τις πολλές πόρτες και αναρωτήθηκα μπροστά στα μεγάλα διλήμματα του ανθρώπου. Οι θρησκείες και ο μαρξισμός έδωσαν καλά εγχειρίδια διαβίωσης. Αναλογίστηκα την Αρχή και το Τέλος, την Αλήθεια και το Ψέμα, το Πραγματικό και το Φανταστικό, και σκέφτηκα πάνω σ' αυτά. Και είδα πως δεν υπάρχουν. Είδα πως είναι κατασκευάσματα του Νου. Είδα τον Νου ελλειπή και φοβισμένο να παλεύει με τις Σειρήνες και να βαφτίζεται Οδυσσέας. Ποτέ όμως ελεύθερος. Ή Οδυσσέας αλυσοδεμένος, ή ναύτης με βουλωμένα αυτιά, "ανελεύθεροι" και οι δύο.

Εγώ βρήκα τη Μουσική. Μεγάλη, βαθιά κι απόλυτη. Έτοιμη και ανοιχτή ανά πάσα στιγμή να με δεχθεί χωρίς όρια και κανόνες. Απέραντη και ατελείωτη πάντα. Δονήθηκα μαζί της σε πυθαγόρειες αναλογίες. Ίσως κάτι τη συνδέει με όλα εκείνα τα αόρατα -που θα παραμείνουν αόρατα- που ορίζουν τον Κόσμο. Ίσως είναι όλες εκείνες οι βουβές συχνότητες που δεν μπορούμε να ακούσουμε αλλά τις νιώθουμε μέσα μας, "στο ηλιακό πλέγμα", όπως έχω ακούσει τόσες χιλιάδες φορές μέσα στα χρόνια να μου λένε οι άνθρωποι τότε που με προσέγγιζαν για την μουσική μου. Εκεί κρύβεται η αλήθεια που κυνηγάμε από τότε που εμφανίστηκε το είδος μας. Και που πάντα θα κυνηγάμε και δεν θα ανακαλύπτουμε γιατί είμαστε κατασκευαστικά ελλειπείς. Μόνο με μαθηματικές εξισώσεις θα μπορέσουμε να την πλησιάσουμε την αλήθεια. Θεωρητικά μόνο.

Επάνω στη σκηνή, ή στη γωνιά του δωματίου μου, χωρίς την ανάγκη κοινού εδώ και πολλά χρόνια πια, η Μουσική λειτουργεί σαν το πέρασμα για οπουδήποτε. Αν υπήρχε περίπτωση να μου "λείπει" κάτι όταν δεν θα έχω πια συγκεκριμένες διαστάσεις, αυτό θα ήταν η Μουσική. Να ακούω Μουσική.

Αλλά κυρίως να παίζω μουσική.

Ένα σπουδαίο και σπάνιο τραγούδι από μια μπάντα που, εκείνα τα χρόνια, παίζαμε στην ίδια πόλη, σε κάποια άλλα πάλκα. Μπορεί κάποιες φορές να παίξαμε και στα ίδια με διαφορά ημερών.

Δεν υπάρχουν σχόλια: