Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

Αντίο, Σοφούλα...

Γερό χτύπημα. Έφυγε η Σοφία. Δέκα τέσσερα χρόνια. Και από την πρώτη στιγμή σαν γνώριμοι από άλλες ζωές. Σαν ίδιοι. Έφυγε η Σοφούλα. Η φωνή της στα αυτιά μου. Τι να σου πω; Τι να σου γράψω; Αν μπορούσα να πιω, θα έπινα ένα μπουκάλι Glenfiddich. Σκέτο φυσικά. Σε μικρά σφηνάκια. Την προηγούμενη Κυριακή ήταν 40 μέρες. Και μόλις τώρα άρχισε να ανοίγει σιγά-σιγά η καταπακτή της απώλειας. Έφυγε η Σοφία. Γέρνει αρκετά πια η βάρκα προς την άλλη πλευρά. Σε τρία σπίτια σε συνάντησα. Εξάρχεια, Νεάπολη, Πετρούπολη. Κι εδώ -στο μεγάλο τραπέζι μιας Πρωτομαγιάς. Αλλά και στο μεγάλο δικό σου τραπέζι, που το 'παιρνες παντού σαν προίκα. Και αναρωτιόσουν τι θα γίνει και πού θα χωρέσει. Πάντα χωρούσε. Έφυγες, Σοφία. Και το μολυβένιο στρατιωτάκι σου θα στέκεται, για όσο στέκομαι κι εγώ, μπροστά μου, στο μισό μέτρο. Και θα πάρω να διαβάσω από την αρχή και πολύ προσεκτικά τον Άνθρωπο των Breton-Eluard με τις πολλές υπογραμμίσεις σου. Θα προσπαθήσω να καταλάβω γιατί εκείνες τις φράσεις. Έφυγες, Σοφούλα. Πάνε πενήντα οι μέρες πια. Και όλο θα αυξάνονται. Και κανένα νέο, κανένα σημάδι, καμιά φωνή. Ο χάρτης της Πετρούπολης απέκτησε μια τρύπα σ' εκείνο το σημείο. Το ξέρω, ήθελες να φύγεις, δεν γίνεται λόγος. Κι αυτό -στα πλαίσια μιας ελευθερίας που την αναζητήσαμε παντού, αλλά όσο την πλησιάζαμε τόσο εκείνη ξέφευγε- είναι σίγουρα κάτι. Δίνει ένα νόημα, μια "υπόσταση" σ' αυτήν την Ελευθερία. Έγινε τελικά αυτό που ήθελες. Αυτό που θεωρούσες ως επόμενο στάδιο. Α, ρε Σοφούλα. Μια κουταμάρα είναι όλα -τουλάχιστον έτσι όπως τα βλέπουμε οι άνθρωποι. Και πιο κουτός από όλα ο άνθρωπος. Που κάθεται και μεμψιμοιρεί, που κάθεται και φιλοσοφεί, που σηκώνεται και βιαιοπραγεί, και σκοτώνει, και βιάζει, και διψά να κυριαρχήσει. Καλά έκανες κι έφυγες, Σοφία. Καλά έκανες. Το ήξερες κι εσύ πως αυτό ήταν το καλύτερο. Η Μαρία πλάνταξε εκείνη την ημέρα. Δεν μαζευόταν με τίποτα. Είχαμε πιάσει όλοι από μια γωνιά και βουίζαμε. Εσύ, μες στη μέση, δεχόσουν απαλά την παχιά ηλιαχτίδα που ορμούσε από το παράθυρο και έπεφτε πάνω σου. Έτσι έγινε, Σοφούλα. Σου δίνω το λόγο μου. Σήμερα δεν θέλω με τίποτα να κόψω τη γραφή μου σε παραγράφους. Αυτή τη φορά θα τα πω μονορούφι. Δίχως διαλείμματα και δίχως στάσεις ή σκαλοπάτια.
    

Δεν υπάρχουν σχόλια: