Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

Μνήμη RAM

Καμιά φορά, άμα βρέχει φοβάμαι. Με έναν περίεργο τρόπο. Να, όπως τώρα. Που δούλευα απορροφημένος και ξαφνικά άρχισα να ακούω έντονες σταγόνες βροχής στα παραθυρόφυλλα. Χτύπαγαν δυνατά και άρρυθμα. Πολλές και ακανόνιστες, έπεφταν με δύναμη και ακούγονταν σ' όλο το σπίτι. Ο φόβος ήλθε σαν ρίγος στην πλάτη που ανεβοκατέβηκε δυο-τρεις φορές με μεγάλη ταχύτητα και μετά έσβησε αφήνοντας πίσω του μια αίσθηση ιδρώτα που στεγνώνει και γίνεται κρύος. Άραγε, με τάραξε ο ξαφνικός ήχος μόνο επειδή ήμουν απορροφημένος; Πολύ πιθανό. Όπως επίσης είναι πιθανό η βροχή αυτή να ήλθε ως συμπλήρωμα σε κάποιες σκοτεινές και δύσβατες σκέψεις που έκανα εδώ και αρκετή ώρα. Και ήλθε και τις πότισε, και αυτές θέριεψαν και με βρήκαν λίγο ανυπεράσπιστο.

Όταν το σκέφτομαι με βάση την επαγωγική λογική, δεν τίθεται θέμα φόβου. Όλα εξηγούνται και έχουν τη στιγμή τους. Επειδή όμως ο άνθρωπος δεν μπορεί να βρίσκεται συνεχώς κάτω από το κράτος της Λογικής κι επειδή κάτι τέτοιοι φόβοι είναι ασύμβατοι προς την επαγωγική λογική, ο φόβος βρίσκει έδαφος και παρεισφρέει. Έρχεται από άλλες διαστάσεις και επικρατεί των τριών αισθητών μας διαστάσεων.

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν μου άρεσε η βροχή. Όχι απλώς μου ήταν αδιάφορη ή ουδέτερη, δεν μου άρεσε καθόλου. Με περιόριζε, με στένευε, με απομόνωνε ηχητικά με την παντοδυναμία του ήχου της. Μα, πάνω απ' όλα, μου στερούσε τον ήλιο και τον γαλανό ουρανό -δυο στοιχεία συνυφασμένα με την Ζωή για μένα.

Πολλοί την λατρεύουν και την αποζητούν. Φυσικά μιλάω πάντα σε ένα επίπεδο πέραν μιας καθημερινότητας που σου επιβάλλει την εργασία κάτω απ' τη βροχή. Σε εκείνες τις περιπτώσεις δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί λάτρεις της.

.......................

Ο Χρόνος δεν είναι ούτε "ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός", ούτε "παιχνίδι στα χέρια των παιδιών", ούτε "νυχτοπούλι παγερό", ούτε τίποτα απ' όλα αυτά. Δεν έχουμε ιδέα τι είναι ο Χρόνος. Και δεν θα μάθουμε ποτέ μέσα σ' αυτό το κλειστό σύστημα που αποκαλούμε "ζωή". Δεν πρόκειται να μάθουμε ούτε έξω από αυτό το σύστημα αφού όταν δεν θα είμαστε πια εδώ, δεν θα υπάρχει τίποτα γραμμένο σε κανέναν σκληρό δίσκο μας. Δεν θα υπάρχει καν σκληρός δίσκος αφού όλα θα διαλυθούν και θα σβηστούν. Η μνήμη αυτή είναι RAM. Ακόμη κι εκείνα τα αμφισβητούμενα 21 γραμμάρια να υπάρχουν, δεν πρόκειται να περιέχουν τίποτα, καμιά μνήμη, αφού τα bit είναι αδύνατο να αποκτήσουν πρόσθετες διαστάσεις, πέραν εκείνων με τις οποίες δημιουργήθηκαν, και να μεταφερθούν στα 21 γραμμάρια. Θα σβηστούν αυτομάτως. Είναι RAM.