Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

Οι θρησκείες, το κεφάλαιο και η εξουσία: οι τρεις μάστιγες


Τρεις μέγιστες μάστιγες στην ιστορία του κόσμου. Που, κάθε φορά που ένιωθαν να τρίζει και να τρέμει το έδαφος κάτω απ' τα πόδια τους, όρθωναν το ανάστημά τους και κατάπιναν κόσμο απλό. Και συνεχίζουν να καταπίνουν. Και, το πιθανότερο, θα συνεχίσουν να καταπίνουν. Γιατί έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος. Μικρός, ελάχιστος, λιλιπούτειος. Αλλά ευτυχώς ώρες-ώρες γίνεται μέγας και ξεπερνά την περιορισμένη του υπόσταση. Και γίνεται Δαυίδ και τα βάζει με τα θηρία και τα νικά. Για να περάσει, να προχωρήσει στο άγνωστο. Γιατί αυτή είναι η μοίρα του όταν γεννιέται. Το Άγνωστο.

Αυτές οι τρεις όμως πληγές τον σακατεύουν. Του κόβουν τα πόδια και τον ευνουχίζουν. Αυτές οι τρεις, σε κάθε τους μορφή. Κυριολεκτική και μεταφορική. Τις συμφέρει να κρατάνε τον κόσμο υποτελή στη δική τους αυθεντία, στη δική τους σφαίρα, στο δικό τους μαντρί, που έλεγε κι ένας ηλίθιος ντόπιος πολιτικός κάποτε.

Σκύβει ο κοσμάκης το κεφάλι μπροστά σ' αυτούς τους τρεις δαίμονες. Και υποτάσσεται γιατί αυτοί ξέρουν και παίζουν καλά το παιχνίδι του ελέγχου. Εξάλλου, αυτή η χάρη μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά εδώ και χιλιάδες χρόνια. Τους βλέπουμε καθημερινά με τη μορφή οικογενειών -"τζάκια"-, με τη μορφή κληρονόμων, με τη μορφή πνευματικών τέκνων, με τόσες ηλίθιες μορφές που αποκτούν οι επίσης ηλίθιοι και άνοες φορείς αυτών των τριών πληγών.

Κλαίει ο άνθρωπος μπροστά στο θάνατο και στο "αναπότρεπτο" και "μοιραίο" και "τόσο βαρύ" ριζικό του. Ανοησίες. Ανοησίες που τις έχει εφεύρει η εξουσία και η θρησκεία -ας μιλήσω για τον χριστιανισμό, αυτή τη μέγιστη απάτη, αυτήν την Α.Ε. που παίζει τόσο καλά το ρόλο της εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια σε απόλυτο εναγκαλισμό με φονιάδες, δωσίλογους, προδότες, κυβερνήτες και την ίδια τη βία. Αυτοί οι δύο λοιπόν, με απόλυτο όπλο το κεφάλαιο, το χρήμα δηλαδή, ξέρουν καλά να επιβάλλουν τον νόμο τους.

Ο θάνατος δεν έχει τίποτα που να το φοβάσαι. Αυτές τις τρεις μάστιγες να φοβάσαι. Που δεν επιτρέπουν στον κόσμο να αλλάζει. Ή, που όταν αλλάζει τελικά, του επιτρέπουν να αλλάζει μόνο προς την κατεύθυνση που βολεύει εκείνες. Και, φυσικά, πάντα στα περιορισμένα όρια του κελιού.

* Το κείμενο γράφτηκε με απόλυτη εσωτερική γαλήνη και υπαρξιακή ισορροπία. Τέτοια θέματα καλό είναι να μην τα αγγίζουμε σε στιγμές ψυχικού ή -ακόμη χειρότερα- συναισθηματικού παροξυσμού. 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: