Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Στην Β. του 19ου ορόφου



Σήμερα ξημερώματα έφυγες τελικά.

Εκείνες ακριβώς τις ώρες ήλθες στον ύπνο μου. Ήσουν γυμνή από τη μέση κι επάνω και -όπως πάντα- υπέροχη και αψεγάδιαστη. Σε άγγιξα, σε κοίταξα, και σου είπα "Μήπως να ξαναρχίζαμε από την αρχή κι έτσι να καταφέρναμε να εξελιχθούν αλλιώς τα πράγματα;" -εννοώντας να μην αρρώσταινες. Λες και θα είχα τη δύναμη να αλλάξω το πεπρωμένο αν ήσουν μαζί μου, λες και θα σε προστάτευα. Ευσεβείς πόθοι, ναι. Με κοίταξες, γέλασες και μου είπες "Βρε Γιώργο, αφού δεν γίνονται αυτά τα πράγματα και το ξέρεις!" Φυσικά και το ήξερα. Όλα τα ήξερα. Όπως κι εσύ. Από τότε. Πάνε σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια.

Ήλθες, άραγε, για να με αποχαιρετήσεις; Ή μήπως απλώς "είδα" αυτό που συνέβαινε ταυτόχρονα εκείνες τις στιγμές; Κανείς δεν ξέρει ποιο απ' τα δύο -ή και τα δύο. Η ουσία είναι ότι εσύ έφυγες από ανάμεσά μας. Πήγες αλλού -από την "άλλη μεριά".

Θα είστε πάλι οι τρεις σας. Δεν μείνατε για πολύ χωριστά. Μόνο που έμεινε κάποιος πίσω μόνος του. Θα το είχες προβλέψει, δεν μπορεί.

Καλή αντάμωση, κορίτσι όμορφο και τόσο ευγενικό. Κορίτσι πραγματικά σπάνιο. Ήσουν από τους λίγους ανθρώπους που ένιωσα και εκτίμησα και σεβάστηκα τόσο βαθιά σε όλη μου τη ζωή.

Καλό Δρόμο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: