Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Η πιο βαθιά νύχτα


Απόψε σκέφτομαι όλους εκείνους που κρυώνουν και βρέχονται.

Η ζωή είναι άδικη. Δεν μοιράζεται εξίσου. Αυτή έδωσε την κατεύθυνση στον άνθρωπο να την μιμείται και να αδικεί. Κι εκείνος το βρήκε απόλυτα φυσικό και φυσιολογικό. Όσες προσπάθειες κι άν έκανε για να τ' αλλάξει όλα αυτά έπεσαν στο κενό. Και θα συνεχίσει -για όσο υπάρχει- να είναι άδικη.

Θα έχουν πιάσει γωνιές και υπόστεγα. Θα έχουν μπει σε μεγάλα χαρτόκουτα και κιβώτια και θα έχουν τυλιχτεί με ό,τι βρήκαν μπροστά τους: μια πεταμένη κουβέρτα, περιοδικά, πλαστικά, νάιλον σακούλες. Και φυσικά θα κρυώνουν. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη θέρμανση και το ζεστό και στεγνό ρούχο.

Και τότε οι άνθρωποι γίνονται ερείπια ή πολύ-πολύ σκληροί. Καταρρέουν με το παραμικρό ή ο κυνισμός τούς διαπερνά σα μέταλλο και τούς τρυπάει πέρα ως πέρα.

Απόψε είναι η πιο βαθιά νύχτα του χρόνου κι εγώ έχω την πολυτέλεια και την άνεση ενός ζεστού σπιτιού και ανθρώπων.

Η ζωή είναι άδικη. Και όλο αυτό το κόκκινο δεν έφτασε, ούτε θα φτάσει ποτέ. Μια χίμαιρα ήταν. Μια ουτοπία.

Λυπάμαι, θλίβομαι. Οι λέξεις δεν φτάνουν. Και θεοί δεν υπήρξαν ποτέ. Άλλη ανοησία κι αυτή...
 

1 σχόλιο:

Theano Kiriaki είπε...

Σπανια ενσυναισθηση!