Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Λάσπη στη Δύση


Όταν οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να δούνε το μεγάλο κάδρο -και είναι πολύ λίγοι όσοι πραγματικά το βλέπουν-, τότε χάνονται σ' αυτά που λέμε "μικρότητες". Αυτοπεριορίζονται, σφραγίζονται μέσα στο στενό κελί της "ύπαρξής" τους. Σιγά-σιγά κυριαρχούνται από εμμονές. Πολλές φορές αποκτούν και σύνδρομα -καταδίωξης ή ναρκισσισμού, αρκετά συχνά και τα δυο μαζί. Και τότε πια αρχίζουν και συρρικνώνονται μέχρι που εξαφανίζονται. Γίνονται αδιάφοροι υπαρξιακά. Όχι για τους άλλους -για τους άλλους εξάλλου δεν έχουν καμιά σημασία. Γίνονται αδιάφοροι για τον ίδιο τους τον εαυτό.

Είναι τόσες πολλές οι μεταβλητές που παρεμβαίνουν και επηρεάζουν την τελική κρίση της στιγμής που θαρρείς πως οι συνθήκες είναι μοναδικές και δεν θα μπορούσε τίποτα να συμβεί αλλιώς. Ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά από εκείνο που έκαναν την κάθε δεδομένη στιγμή. Και ίσως έτσι είναι. Ποτέ δεν θα μάθουμε. Αλλά δεν έχει και σημασία.

Πίσω απ' όλο αυτό το αδιέξοδο και την πίκρα βρίσκεται συνήθως ένας μεγάλος πόνος. Ένας πόνος που δεν κατάφεραν ποτέ να αντιληφθούν και να διαχειριστούν. Ή, που γνωρίστηκαν κι εξοικειώθηκαν μαζί του τόσο πολύ ώστε τον έκαναν δίδυμο αδελφό τους.

Κάποτε είχα μια φίλη, έναν φίλο -κι άλλες φίλες, κι άλλους φίλους... Ανθρώπους που πέρασαν σα σύννεφα σκόνης και στο τέλος έγιναν λάσπη, κάπου βαθιά στη δύση. Δεν άφησαν τίποτα πίσω τους. Κουβαλούσαν μέσα τους πολύ νερό που δεν κατάφεραν να το απελευθερώσουν να πέσει στη γη και να ποτίσει το χώμα. Έτσι, όσο πλησίαζαν προς τη δύση, τόσο βάραιναν. Και τελικά, αφού το νερό δεν μπορούσε να βγει αλλιώς από μέσα τους, έγινε κλάμα. Τα δάκρυα γέμισαν το πρόσωπο κι αυτοί τελικά χάθηκαν πνιγμένοι μέσα στο κλάμα που έγινε λάσπη όταν βάρυναν πια τόσο πολύ και βυθίστηκαν στη δύση.

Ας πάει. Ήταν κάποτε. Και ξανάγιναν λάσπη.
   

Δεν υπάρχουν σχόλια: