Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Μάνος Χατζιδάκις - Οδός Πανός Ι

Κάποιες σελίδες από μια συζήτηση που είχε η Όλγα Μπακομάρου με τον Μάνο Χατζιδάκι για το περιοδικό "Γυναίκα"









περιοδικό Οδός Πανός, Απρίλιος 2004

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Λάσπη στη Δύση


Όταν οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να δούνε το μεγάλο κάδρο -και είναι πολύ λίγοι όσοι πραγματικά το βλέπουν-, τότε χάνονται σ' αυτά που λέμε "μικρότητες". Αυτοπεριορίζονται, σφραγίζονται μέσα στο στενό κελί της "ύπαρξής" τους. Σιγά-σιγά κυριαρχούνται από εμμονές. Πολλές φορές αποκτούν και σύνδρομα -καταδίωξης ή ναρκισσισμού, αρκετά συχνά και τα δυο μαζί. Και τότε πια αρχίζουν και συρρικνώνονται μέχρι που εξαφανίζονται. Γίνονται αδιάφοροι υπαρξιακά. Όχι για τους άλλους -για τους άλλους εξάλλου δεν έχουν καμιά σημασία. Γίνονται αδιάφοροι για τον ίδιο τους τον εαυτό.

Είναι τόσες πολλές οι μεταβλητές που παρεμβαίνουν και επηρεάζουν την τελική κρίση της στιγμής που θαρρείς πως οι συνθήκες είναι μοναδικές και δεν θα μπορούσε τίποτα να συμβεί αλλιώς. Ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά από εκείνο που έκαναν την κάθε δεδομένη στιγμή. Και ίσως έτσι είναι. Ποτέ δεν θα μάθουμε. Αλλά δεν έχει και σημασία.

Πίσω απ' όλο αυτό το αδιέξοδο και την πίκρα βρίσκεται συνήθως ένας μεγάλος πόνος. Ένας πόνος που δεν κατάφεραν ποτέ να αντιληφθούν και να διαχειριστούν. Ή, που γνωρίστηκαν κι εξοικειώθηκαν μαζί του τόσο πολύ ώστε τον έκαναν δίδυμο αδελφό τους.

Κάποτε είχα μια φίλη, έναν φίλο -κι άλλες φίλες, κι άλλους φίλους... Ανθρώπους που πέρασαν σα σύννεφα σκόνης και στο τέλος έγιναν λάσπη, κάπου βαθιά στη δύση. Δεν άφησαν τίποτα πίσω τους. Κουβαλούσαν μέσα τους πολύ νερό που δεν κατάφεραν να το απελευθερώσουν να πέσει στη γη και να ποτίσει το χώμα. Έτσι, όσο πλησίαζαν προς τη δύση, τόσο βάραιναν. Και τελικά, αφού το νερό δεν μπορούσε να βγει αλλιώς από μέσα τους, έγινε κλάμα. Τα δάκρυα γέμισαν το πρόσωπο κι αυτοί τελικά χάθηκαν πνιγμένοι μέσα στο κλάμα που έγινε λάσπη όταν βάρυναν πια τόσο πολύ και βυθίστηκαν στη δύση.

Ας πάει. Ήταν κάποτε. Και ξανάγιναν λάσπη.
   

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Η Ενέργεια που δεν χάνεται


Η ενσάρκωση (αυτό που ονομάζουμε "ζωή") είναι μια φάση, μια μορφή, της ενέργειας την οποία φέρουμε. Επειδή η ενέργεια πάντοτε διατηρείται -αλλά έχει τη δυνατότητα να μετατρέπεται από τη μια μορφή στην άλλη-, αυτό σημαίνει πως στη διάρκεια αυτής της φάσης της, που ονομάζουμε και βιώνουμε ως "ενσάρκωση" ή "ζωή", ισχύουν οι νόμοι και οι κανόνες που όλοι γνωρίζουμε. Δηλαδή η διαδικασία της σύλληψης, η ανάπτυξη του εμβρύου, ο τοκετός, η ανάπτυξη, η ωρίμανση, η γήρανση και ο θάνατος.

Είναι αδύνατον να "γνωρίζουμε" ή να ερευνήσουμε το πριν και το μετά, δηλαδή τις άλλες φάσεις και μορφές που είχε ή πρόκειται να αποκτήσει η ενέργειά μας (αφού δεν πρόκειται να "χαθεί"). Γι' αυτό και δεν υφίσταται η μνήμη ως διαδικασία για την περίοδο πριν από την γέννηση καθώς επίσης και η οποιαδήποτε "γνώση" ή πρόβλεψη για την μετά θάνατο ενεργειακή φάση μας.

Γιατί θεωρώ δεδομένο πως είμαστε ενέργεια; Μα, είναι απλούστατο. Τα δυο βασικά όργανά μας, ο εγκέφαλος και η καρδιά, λειτουργούν με ηλεκτρική ενέργεια, την οποία δεν αποκτήσαμε βάζοντας το χέρι μας σε κάποια πρίζα... Απλώς, κατά τη στιγμή της σύλληψής μας, ενώθηκαν δυο ενέργειες προς τη δημιουργία μιας τρίτης -διαφορετικής από τις δυο μητρικές. Ενώθηκε ένα ωάριο με ένα σπερματοζωάριο και σχηματίσθηκε το έμβρυο. Όπως ακριβώς συμβαίνει με κάθε ενεργειακή ένωση. Για παράδειγμα, όταν ενώνεται ένα άτομο οξυγόνου (που φέρει τη δική του ενέργεια) με δυο άτομα υδρογόνου (που φέρουν τη δική τους ενέργεια), σχηματίζεται, "γεννιέται" ένα μόριο νερού, που φέρει τη δική του, διαφορετική από τα δυο μητρικά στοιχεία, ενέργεια.

Πρόκειται για πράγματα που επαναλαμβάνονται ίδια κι απαράλλαχτα. Ίσως στο μέλλον μεταβληθούν κάπως κάποια από αυτά λόγω των παρεμβάσεων του ανθρώπου μέσω της επιστήμης και των εφαρμογών της. Αλλά η ουσία θα παραμείνει η ίδια. Η ενέργεια διατηρείται και απλώς αλλάζει μορφές.

Όλα τα υπόλοιπα, όσα δηλαδή διέπουν την παρούσα ενεργειακή φάση μας, δηλαδή συγκρότηση κοινωνιών, συστήματα, ιδεολογίες, αισθήματα, νοήσεις και διανοήσεις, πρακτική της ζωής και τόσα άλλα, είναι απλώς ανούσιες λεπτομέρειες.

Ακόμη όμως κι αυτή καθαυτή η διαπίστωση, η γνώση, πως η ενέργεια δεν χάνεται, δεν έχει απολύτως κανέναν αντίκτυπο επάνω μας -σε κανένα επίπεδο. Είναι αδύνατο να μεταφερθούν ιδιότητες από τη μια μορφή ενέργειας στην άλλη...