Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Μπορώ πια, στα 52 μου, να πω πως έφτασα στην τελική διατύπωση για το μεγάλο ερώτημα της ζωής. Για το μεγάλο κάδρο, όχι το μικρό. Για εκείνο που απασχόλησε χιλιάδες χρόνια τώρα τους ανθρώπους και συνεχίζει να τους απασχολεί. Ασήμαντους και σημαντικούς -σύμφωνα με τα "κριτήρια" του κόσμου. Μια διατύπωση όχι για το καθημερινό "σαβουάρ βιβρ", που έχει να κάνει με ιδεολογίες, πρακτικές, κοινωνικά και πολιτικά και οικονομικά και λατρευτικά ζητήματα. Αυτά όλα δεν έχουν καμιά σταθερότητα. Αλλάζουν στο διάβα του χρόνου. Έχουν αλλάξει πολλές φορές και θα αλλάξουν άλλες τόσες αν το ανθρώπινο είδος εξακολουθήσει να υφίσταται.

Υπάρχουν άνθρωποι που έδωσαν -στον εαυτό τους πάνω απ' όλα- την απάντηση σ' αυτό το μεγάλο ερώτημα. Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν κάπου λέει: "Θέλω να μάθω τις σκέψεις του Θεού. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες".

Έφτασα λοιπόν σήμερα στο σημείο που κάποια στιγμή μέσα μου άστραψε κάτι. Κάτι που δεν καταλάβαινα τι είναι. Άρχισα να εκστομίζω, συλλαβή-συλλαβή, έτσι ώστε να προλαβαίνω να μετατρέπω αυτό που γεννιόταν εκείνη τη στιγμή μέσα μου σε λόγο, και να διατυπώνω δυνατά την παρακάτω φράση, που βγήκε απροβάριστη από το στόμα μου, χωρίς διακοπές και χωρίς διορθώσεις:

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΝ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΗΜΑ.

Από αυτή τη διαπίστωση μπορεί κανείς να ξεκινήσει, περπατώντας προς τα πίσω, δηλαδή προς το μικρότερο κάδρο, και να απαντήσει στα πάντα.

Στ' αλήθεια δεν με ενδιαφέρει τίποτε άλλο πια. Άπαξ και απάντησα σ' αυτό το ερώτημα, που με ταλάνιζε από την ημέρα που άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο γύρω μου, ηρέμησα οριστικά. Δεν με προβληματίζει τίποτα στη ζωή. Ούτε η ζωή, ούτε ο θάνατος. Τώρα πια μπορώ να παίξω.


Δεν υπάρχουν σχόλια: