Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

περί ΚΚΕ...


Το ΚΚΕ, που κάθεται μια ζωή στη γωνία και πετάει πέτρες. Που δηλώνει ξεκάθαρα πως δεν θέλει να αναλάβει την εξουσία υπό τις παρούσες συνθήκες αλλά μεταθέτει πάντα τις προσδοκίες του σε ένα απροσδιόριστο μέλλον. Όταν θα "αποκτήσει ο λαός συλλογική συνείδηση και πάρει την εξουσία στα χέρια του". Το ΚΚΕ θεωρεί πως είναι ο εντολοδόχος φορέας αυτής της συλλογικής συνείδησης και έχει επιφορτιστεί με την αποστολή να διαφωτίσει και να μεταμορφώσει τον κόσμο -θεωρίες, δηλαδή, απόλυτες, που άνθισαν σε προηγούμενους αιώνες. Έτσι όμως δεν μπορεί να προχωρήσει τίποτα. Όταν, δηλαδή, καθηλώνεσαι σε ένα συγκεκριμένο αναπτυξιακό στάδιο της ζωής.

Στην ουσία πρόκειται για άκρως φοβική συμπεριφορά ανθρώπων που δεν τολμούν να ζήσουν. Να βάλουν το χέρι στη φωτιά. Η απάντησή τους είναι τότε το "τι προσέφερε το ΚΚΕ στην ιστορική του διαδρομή". Δηλαδή τι έκανε στην αντίσταση, στον εμφύλιο, και λοιπά, και λοιπά, και λοιπά. Μα, κανείς δεν τα αρνήθηκε όλα αυτά. Κανείς δεν μείωσε την αξία τους εκείνες τις περιόδους. Αλλά είναι αδύνατον να λειτουργούν όλα εκείνα ως διαχρονικό άλλοθι μιας επαναστατικότητας και επαναστατικής στάσης που δεν την είδαμε ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες. Όλα πια γίνονται από την "ασφαλή" πλευρά της αντιπολίτευσης. Από εκεί, δηλαδή, από όπου είναι πιο εύκολο και ασφαλές να πετάς πέτρες. Μεγάλη πληγή το μεταπολιτευτικό ΚΚΕ.

Εξάλλου, τους βλέπεις. Είναι οι πιο συντηρητικοί άνθρωποι. Βαθιά συντηρητικοί -όχι όπως οι δεξιοί και εθνικόφρονες, που είναι επιφανειακά συντηρητικοί, στην πέτσα τους. Οι "άνθρωποι του κόμματος" φέρουν ένα βαθύ φόβο για τη μεταφυσική διάσταση των όλων, που τους κρατά αγκιστρωμένους στην ύλη -θυμίζουν αρκετά τους χριστιανούς. Ο διαλεκτικός υλισμός έχει ξεπεραστεί πολλά χρόνια τώρα από τη Σχετικότητα και την Κβαντομηχανική κι εκείνοι παραμένουν αλύγιστοι και άκαμπτοι στις μικρές-μεγάλες συνήθειές τους -και κυρίως δογματικοί. Άνθρωποι φοβισμένοι, με μια θεώρηση της ζωής αμετάβλητη στο χρόνο -εγγύηση για να μην μπορούν να παρακολουθούν την εξέλιξη της ζωής. Αυτό το κομμάτι του κόσμου εξακολουθεί να υφίσταται στον τόπο μας-όπως και παντού, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, με άλλο όνομα κάθε φορά. Ο φόβος είναι μια πολύ ανθρώπινη πλευρά της ύπαρξης και δεν μπορούμε να την μεμφόμεθα. Αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται συμπαράσταση και στήριξη για να μην νιώθουν μοναξιά.

Από την άλλη, επειδή αυτός ο τόπος δεν έχει καλή μνήμη, ξεχνάει τις "πατριωτικές" δραστηριότητες του ΚΚΕ, όπως π.χ. να γίνει η χώρα με το ζόρι "σοσιαλιστική" μετά τον δεύτερο πόλεμο, παραχωρώντας την Μακεδονία στην Βουλγαρία, και να βρεθεί κάτω από την μεγάλη και "αποκλειστική" ομπρέλα της τότε ΕΣΣΔ -ο "πατέρας" που πάντα λείπει από ένα μη ανεπτυγμένο εξελικτικό στάδιο ζωής. Μόνο που ο Στάλιν είχε απαγορεύσει ρητά στα στρατεύματά του να διαβούν τα σύνορα με την Βουλγαρία ενώ οι τοπικοί οπαδοί τού ΚΚΕ τους έγνεφαν μάταια από την αντίπερα όχθη να περάσουν μέσα και να κατηφορίσουν στη χώρα. Να, αυτά δεν μπόρεσαν και δεν μπορούν να δεχθούν αυτοί οι άνθρωποι. Ότι εκείνη την εποχή η χώρα είχε παραχωρηθεί -από τον ίδιο τους μάλιστα τον "φυσικό" ηγέτη Ι. Στάλιν- στη Δύση. Κάτι που επαναλαμβάνεται από καταβολής κόσμου σε όλη την ιστορία της υλιστικής ανθρωπότητας για τον κάθε τόπο, όταν μάλιστα αυτός ο τόπος είναι σημαντικός στρατηγικά, γεωπολιτικά και οικονομικά. Αυτό δεν εννοούν να το καταλάβουν. Αυτός ακριβώς είναι ο εσωτερικός τους διχασμός. Υποστηρίζουν τον διαλεκτικό υλισμό και δεν αποδέχονται τους νόμους και τους κανόνες της ύλης -ο ισχυρός ελέγχει, εξουσιάζει και καταπίνει τους αδύνατους. Αυτό τους κάνει ανάπηρους. Νομίζουν -όπως ακριβώς οι χριστιανοί- ότι κάπου υπάρχει υπαρκτός -αλλά υλιστικός- "παράδεισος". Σχιζοφρένεια.

Για την ιστορία: https://kanali.wordpress.com/2010/12/27/knat1980/

Ας είναι. Όσοι ήταν, τόσοι παραμένουν. Για να τρέφουν τις ουτοπικές και ανεδαφικές φαντασιώσεις των ανθρώπων. Επειδή χρειάζονται κι αυτές -για την εκτόνωση του ανθρώπου, για τη διαφυγή του. Μόνο που η ζωή δεν βελτιώνεται ούτε γράφεται στη θεωρία αλλά στην πράξη. Αν δεν βάλεις τα χέρια σου στη λάσπη, στη φωτιά, έτσι ώστε να αποκτήσεις ρεαλιστική επίγνωση της πραγματικότητας, είναι σαν να μην μπορείς να μεγαλώσεις, να ενηλικιωθείς.


Δεν υπάρχουν σχόλια: