Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Στον άνεμο

Κάποτε ευχόμουν να τελείωνε γρήγορα αυτή η ιστορία του "ελληνικού κράτους" ή "έθνους" ή οτιδήποτε άλλο έχει στο μυαλό του καθένας που γεννάει παιδιά ελπίζοντας σε ένα "καλύτερο αύριο". Το γεγονός ότι πρόκειται για μια χαμερπή και εξαθλιωμένη κοινωνία αμόρφωτων και φοβικών ομφαλοσκόπων που συνωστίζεται μπροστά στην ξεπουλημένη οθόνη της τηλεόρασης παρακολουθώντας ριάλιτι και ταυτιζόμενη με τους συμμετέχοντες δεν έχει επηρεάσει καθόλου την αναχώρησή μου από αυτήν την άποψη για την εικόνα της κοινωνίας. Η αλήθεια της συνεχίζει να υφίσταται και να επαληθεύεται συνεχώς.

Αλλά "κάνει πολύ θόρυβο", όπως είπε και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στο Βλέμμα του Οδυσσέα.

Δυστυχώς, ακόμη κι εκείνα τα άθλια χρόνια των δυο τελευταίων δεκαετιών του περασμένου αιώνα, όταν ακούγαμε το "μπαμ" τής 17Ν και βάζαμε τις φωνές για διάφορους λόγους, φαντάζουν τόσο καλύτερα από τα τωρινά. Η πραγματικότητα όμως είναι πάντα χειρότερη από κάθε πρόβλεψη και το κάθε παρόν τόσο καινούργιο και χωρίς προηγούμενο. Πραγματικά ήταν αδύνατο να φανταστώ μια τέτοια κατάσταση όταν ευχόμουν να καταρρεύσουν όλα τότε και να τελειώνουμε με το σύστημα των νεόπλουτων που αγόραζαν ένα 4Χ4 κάθε μήνα για να ταιριάζει με την μεζονέτα με το δυσθεώρητο δάνειο και τις διακοπές στις Μαλδίβες, στο Μπαλί και στο Ντουμπάι. Νόμιζα πως είχαμε πιάσει πάτο. Και όντως είχαμε -για τότε, για εκείνα τα δεδομένα. Ποτέ όμως δεν ξέρεις μέχρι ποια νέα βάθη μπορεί να βυθιστεί η ζωή. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πόσο βαθιά βρίσκεται ο Άδης.

Τότε ένιωθα να βρίσκομαι απέναντι σε κάτι "συγκεκριμένο". Είχε ονόματα, κατοικίες, εργασίες με αστρονομικές απολαβές, κοινωνικές θέσεις, στέκια όπου σύχναζε, βιβλία που έγραφε και διάβαζε, τραγούδια που κατασκεύαζε και τραγουδούσε, φαγητά που έτρωγε -τα γνωρίζαμε όλα. Και γι' αυτό ήταν αρκετά εύκολο να τα εντοπίζεις όλα αυτά. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα ερχόταν μια εποχή στην οποία δεν θα υπήρχε καν στόχος και δεν θα υπήρχε και τίποτε άλλο. Ότι όλα όσα γνώριζα ως ζωή θα ισοπεδώνονταν και θα επικρατούσε ένας ατελείωτος χυλός. Ούτε ένα δείγμα "ζωής" ζωντανής να επιπλέει ή να φέγγει. Τα μάτια θολά και άδεια και όλα μια θλιβερή διάψευση μεγάλων ονείρων με μικρά φτερά. Και, γι' αυτό, πολλή οργή και θυμός.


Αργότερα κατάλαβα και ένιωσα βαθιά πως δεν είμαι το κέντρο του κόσμου για να εύχομαι και να ελπίζω το τέλος του. Κι έτσι τα "όνειρά" μου άρχισαν να σωπαίνουν και να ξεθωριάζουν ολοένα και περισσότερο. Διάβασα πολύ και άνοιξα όσο μπορούσα το μυαλό και την καρδιά μου και κατάλαβα πως όλα έρχονται και φεύγουν με έναν άχρονο ρυθμό και μια αέναη επαναληπτικότητα. Κι έτσι κυλάει η ιστορία του κόσμου. Επί της ουσίας τίποτα δεν "αλλάζει" με φόντο και με βάση τον άπειρο και αμέτρητο Χρόνο και το ατελεύτητο του Σύμπαντος (πίσω και έξω από το οποίο μπορεί να υπάρχουν κι άλλα σύμπαντα...). Τα πήρα λοιπόν όλα, κομματάκι-κομματάκι, και τα άφησα στον άνεμο, να τα πάρει μαζί του και να τα παρασύρει σε άλλους τόπους και άλλες εποχές.

Η ζωή με ξεπέρασε.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: