Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Ήταν ένας φτωχός και μόνος κάου-μπόυ

Τι να χωρέσει κανείς στα λόγια... Δεν χωράει μια τόσο όμορφη ύπαρξη σε λόγια. Εδώ που τα λέμε, καμιά ύπαρξη δεν χωράει σε λόγια. Σωπαίνεις και απολαμβάνεις τις ευωδιές τής άνοιξης, που είναι φτιαγμένες για να ευαρεστούν τις αισθήσεις μας. Κοιτάς ψηλά, τον ουρανό, και ξεκουράζεις τα μάτια και την ψυχή σου στο ψεύτικο γαλάζιο*.

Υπέροχος άνθρωπος και μαγικός τραγουδοποιός μες στην απλότητά του. Όχι όμως απλοϊκός, ποτέ, γιατί ήταν πάντα ένας βαθιά σκεπτόμενος και πολύ ευαίσθητος άνθρωπος.

Τα τραγούδια του ήταν τα πρώτα που τραγούδησα στη ζωή μου μπροστά σε μεγάλο κοινό. Ήταν τα πρώτα. Και παρέμειναν πάντα, όλα αυτά τα πολλά χρόνια που πέρασαν, λατρεμένα.

Η συναυλία στον Λυκαβηττό το 1982 ήταν ίσως η πρώτη ολοκληρωμένη ελληνική μουσική παράσταση που παρακολούθησα -αν και από την ασπρόμαυρη τηλεόραση τότε. Αλλά την είδα ολόκληρη μολονότι ήμουν πολύ νέος και ήταν καλοκαίρι και με τράβαγαν οι δρόμοι της διασκέδασης έξω απ' το σπίτι και είχε και πάρα πολλή ζέστη στο σπίτι και η εικόνα συχνά χανόταν από τον δέκτη. Εγώ εκεί. Καθηλωμένος από τα τραγούδια του, που ανέδιδαν τόσο καθαρή και τίμια χαρά.

Το ίδιο -ή το επόμενο- καλοκαίρι, δεν θυμάμαι πια, τον είδα ζωντανά σε συναυλία. Πάντα υπέροχος και μαγικός. 

Τα "Μικροαστικά", στα πρώτα επαγγελματικά μου χρόνια, τότε..., ήταν πάντα αναπόσπαστο μέρος της κάθε βραδιάς. Μια το ένα, μια το άλλο. Όλα τα τραγούδια -όλα. Για χρόνια.

Από το ραδιομέγαρο της εθνικής ραδιοφωνίας, χρόνια αργότερα, στη διάρκεια μιας ζωντανής εκπομπής, δικό του τραγούδι επέλεξα να τραγουδήσω για να το στείλω αφιέρωμα μακριά, σε έναν μικρό μου συνάνθρωπο, επειδή ήξερα πως ακούει εκείνη τη στιγμή.

Τον συνάντησα μεγάλος πια. Κάτω στο Μεταξουργείο. Στο ίδιο τραπέζι, οι τέσσερίς μας, να κουβεντιάζουμε και να ευφραινόμαστε. Ήταν πάντα μαγικός και ελαφρύς -αλλά ποτέ του ελαφρόμυαλος.

Και "πόσο αγαπιόντουσαν οι δυο"... Πολύ, Πάρα πολύ. Ήταν απόλαυση και ευτυχία να τους βλέπεις.

Αυτός ο κάου-μπόυ ήταν άλλη μια μεγάλη και ακλόνητη σταθερά που είχα από νωρίς στη ζωή μου -και που θα συνεχίσει να με συνοδεύει μέχρι το τέλος.

Υπέροχος.


*Ψεύτικο γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα γαλάζιο. Είναι μια οφθαλμαπάτη που δημιουργείται λόγω συγκεκριμένων παραγόντων (σκέδαση Rayleigh).

Δεν υπάρχουν σχόλια: