Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Ας παίξουμε

Οι άνθρωποι έχουμε πολλή πλάκα. Παίζουμε τους αθάνατους, παίζουμε τη "ζωή", λες και παίζουμε με στρατιωτάκια, παίζουμε τον πόνο, τη χαρά, την ευτυχία, τα μεγαλόσχημα "αισθήματα" της αυτοφυούς χαράς και της θλίψης. Παίζουμε σε κάθε ευκαιρία με την κάθε στιγμή, από τη στιγμή που ξυπνάμε μέχρι την ώρα που κοιμόμαστε. Και ό,τι περισσεύει το κρατάμε για να το παίξουμε στον ύπνο μας -ασυνείδητα και υποσυνείδητα. Εκεί γίνεται το μάλε-βράσε. Εκεί έχει ακόμη περισσότερη πλάκα η υπόθεση γιατί δεν φαίνεται να ελέγχουμε και πολλά σε εκείνες τις διαδικασίες. Και να τα μαντεία, να οι Πυθίες, να οι καφετζούδες και οι καζαμίες. 

Οι άνθρωποι νομίζουμε ότι "χτίζουμε ένα καλύτερο αύριο" και "κάνουμε παιδιά", στην ουσία συμπεριφερόμενοι σα ζώα, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Όνειρο της καθεμιάς να κάνει παιδιά και οικογένεια -ειδικά όταν η πυρηνική της την πλήγωσε. Όνειρο του καθενός να κάνει παιδιά και οικογένεια για να καταξιωθεί σε κάτι ανύπαρκτο -στην "πραγματικότητα". Αν βγάλεις τα ρούχα από ένα ζευγάρι ανθρώπων και τους πετάξεις στο χώμα να συνουσιαστούν, το μόνο στο οποίο θα διαφέρουν από τα συμπαθή τετράποδα θα είναι το τρίχωμα -κι αυτό όχι πάντα. Τίποτε άλλο. Όλα τα υπόλοιπα είναι επίκτητα -γι' αυτό και τόσο πολύ διαχειρίσιμα αλλά και εύκολα κατευθυνόμενα ή ποδηγετούμενα.

Για τους περισσότερους ανθρώπους, τη συντριπτική πλειονότητα, αυτό είναι η "ουσία" της ζωής. Και ο "σκοπός" της. Αυτό, το πρώτο επίπεδο. Το μονοδιάστατο και πεπερασμένο.

Τι να πεις... Ένας τραγικός φαύλος κύκλος γεμάτος αίμα, χρήμα, εξουσία, πατρονάρισμα, εξαρτήσεις και ανθρώπινα ναυάγια είναι η ιστορία του ανθρώπου. Γιατί από πάνω παραμονεύει και υπαγορεύει τα πάντα ο μεγάλος Σκοτεινός, ο Φόβος. Αυτός καθόριζε και καθορίζει τα πάντα. Τα υπόλοιπα ήταν και είναι καθαρά στη φαντασία μας -ή, τουλάχιστον, σ' αυτό που μπορούμε να αντιληφθούμε ως "φαντασία".

Αν, άνθρωπε, μπορέσεις να πάρεις από έναν συν-τραγικό συνοδοιπόρο σου δυο "ωχ" του, αυτό θα είναι το μόνο που θα μπορέσεις να "καταφέρεις". Μην αναπαράγεις όμως τον πόνο, το Φόβο και το Τίποτα. Μήπως και κάποτε καταφέρουν να εκλείψουν -μαζί με τη ζωή. Γιατί μην περιμένεις να γλυτώσεις από αυτά αλλιώς. Το μόνο που θα καταφέρνεις θα είναι να πλουτίζεις τους εμπόρους ιδεών, βιβλίων, ποιημάτων, τραγουδιών και κάθε λογής παυσίπονου που διατείνεται πως σε προάγει σε "υψηλότερα επίπεδα".

Δεν υπάρχουν σχόλια: