Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

In the Interest of Humanity


"This is called Get 'Em Out by Friday...."

Έτσι εισήγαγε το τραγούδι ο Peter Gabriel σ' εκείνο το περίφημο live των Genesis του 1973. Τραγούδι που είχε εμφανιστεί στον δίσκο Foxtrot το 1972. Μπορεί ήδη να έχω κάνει αναφορά σε εκείνο το live, λέγοντας πως είναι ένας από τους πρώτους δίσκους που αγόρασα, και στο ένα από τα δυο κορυφαία τραγούδια του, αλλά εδώ οφείλω μια αποκλειστική τιμή στο άλλο σπουδαιότερο τραγούδι του δίσκου -σε μια από τις μεγαλειωδέστερες δημιουργίες του Peter Gabriel και των πρώτων Genesis. Σε ένα βαθιά ταξικό "τραγούδι". Κυριολεκτικά σε ένα μνημείο και μανιφέστο της παγκόσμιας τραγουδοποιίας. Σε ένα τραγούδι που με βοήθησε πάρα πολύ να δω μια καθαρή εικόνα της αγεφύρωτης ταξικότητας του κόσμου και να διαμορφώσω τις πεποιθήσεις μου. Με έναν Peter Gabriel στις μεγαλύτερες στιγμές της υποκριτικής τέχνης του -πέραν της συγγραφικής και μουσικής. Στο Get 'Em Out by Friday. Από όλες τις εκτελέσεις του προτιμώ αυτή του 1973 όχι επειδή αυτή άκουσα πρώτη αλλά επειδή είναι η πιο "ζωντανή", καθαρή, αυθόρμητη και θεατρική. Εξάλλου δεν υπάρχουν πολλές ζωντανές εκτελέσεις του τραγουδιού από τους ίδιους τους Genesis διαθέσιμες στο διαδίκτυο.

Το τραγούδι στο στούντιο σίγουρα ήταν άψογο, φροντισμένο και προσεγμένο -αλλά ήταν απόλυτα "τετραγωνισμένο". Όπως και οι υπόλοιποι, πέραν του Gabriel. Ήταν εκτελεστικά άψογοι. Τη μεγάλη διαφορά όμως στο live (σε όλα τα τραγούδια) την έκανε ένας θηριώδης Phil Collins, που νομίζεις πως δεν παίζει τύμπανα, πως δεν κρατάει καν μπαγκέτες. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, πάντως αυτήν την αίσθηση μου δίνει εδώ και σχεδόν σαράντα χρόνια που τον ακούω. Κι όμως, τι παίζει... Οι Hackett, Rutherford και Banks, τόσο στο στούντιο όσο και στο live, παίζουν πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Παίζουν με την μέγιστη ακρίβεια. Ο Collins, όμως,... είναι το κάτι άλλο. Είναι μόνος του όλη η μπάντα. Καθόλου τυχαίο ότι εκείνος ανέλαβε τους Genesis μετά την αποχώρηση του Peter Gabriel. Όπως και καθόλου τυχαία η μετέπειτα πορεία του στη μουσική. Βέβαια, αυτό που προέκυψε κατά την μετά-Gabriel εποχή δεν είχε καμιά σχέση με Genesis. Ήταν κάτι άλλο, τελείως διαφορετικό. Κατά την προσωπική μου άποψη ήταν το όχημα του Collins, γλυκερό και γλυκανάλατο, μια εκμοντερνισμένη αμερικανιά εκείνης της τυφλής και άγονης δεκαετίας του '80, που, μετά τη μεγάλη πετρελαϊκή -και καπιταλιστική- κρίση του 1973, έψαχνε απεγνωσμένα νέες διεξόδους και εκφράσεις, χτυπώντας και αναπηδώντας σε τοίχους σαν το μπαλάκι του μπιλιάρδου. Ειδικά στην Αγγλία είδαμε Μάργκαρετ Θάτσερ και κατάρρευση του συστήματος υγείας, είδαμε πόλεμο στα Φόκλαντ, είδαμε πανκ. Είδαμε κι άλλα -είδαμε πολλά. Απόλυτα φυσικά και κατανοητά αλλά αρκετά οδυνηρά -κυρίως για τους νέους τέτοιων εποχών. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Ας μιλήσει μόνο του το ίδιο το τραγούδι -πρώτα με τον ήχο και μετά με τους στίχους του.


 ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙΣ ΔΙΩΞΕΙ 

(John Pebble - αφεντικό κτηματικής εταιρείας προς τον υπάλληλό του)
Μέχρι την Παρασκευή να τους έχεις διώξει!
Δεν πρόκειται να πληρωθείς μέχρι να φύγει και ο τελευταίος.
Μέχρι την Παρασκευή να τους έχεις διώξει!
Πρέπει να τηρήσουμε τις προθεσμίες, χωρίς καμιά καθυστέρηση.

(Mark Hall - υπάλληλος της κτηματικής εταιρείας προς την ένοικο)
Εκπροσωπώ μια σοβαρή εταιρεία που πρόσφατα αγόρασε
αυτό το σπίτι και όλα τα υπόλοιπα στο δρόμο.
Προς όφελος της ανθρωπότητας έχουμε βρει ένα καλύτερο μέρος για εσάς
να πάτε, να πάτε, να πάτε.

(κυρία Barrow - ένοικος, προς μια φίλη της)
Ω, όχι, δεν το πιστεύω.
Ω, Μαίρη, μας ζητάνε να φύγουμε.

(John Pebble - αφεντικό της εταιρείας)
Μέχρι την Παρασκευή να τους έχεις διώξει!
Σου το ξανάπα, θα χάσουμε πολλά αν τους αφήσουμε να μείνουν.
Και αν δεν είναι εύκολο,
μπορείς να τους λαδώσεις λίγο και σύντομα θα ξενοιάσουμε.

(κυρία Barrow - ένοικος)
Μετά από τόσον καιρό μας ζητάνε να φύγουμε
και τους είπα ότι μπορούμε να δώσουμε διπλάσιο ενοίκιο.
Δεν ξέρω γιατί αλλά ήταν τόσο παράξενο
αφού φαινόταν ότι θα έπαιρναν περισσότερα χρήματα.
Αυτό το κάθαρμα ήλθε πάλι σήμερα το πρωί
με τετρακόσιες λίρες και μια φωτογραφία του μέρους που βρήκε.
Μια πολυκατοικία με κεντρική θέρμανση,
νομίζω πως θα είναι δύσκολο για εμάς.

(John Pebble - αφεντικό της εταιρείας)
Τώρα τους κρατάμε στο χέρι!
Πάντα έλεγα πως το χρήμα-το χρήμα-το χρήμα
μπορεί να καταφέρει τα πάντα.
Η δουλειά ανταμείβεται
όταν μια ιδέα αστράψει στο μυαλό σου σα δώρο
και σε βοηθήσει να αριστεύσεις - πούλα! πούλα! πούλα!

(Mark Hall - υπάλληλος της εταιρείας)
Βρισκόμαστε στην Νέα Χάρλοου, αναγνωρίσατε το τετράγωνό σας
στην άλλη μεριά της πλατείας, εκεί πέρα;
Δυστυχώς, μετά την τελευταία φορά που μιλήσαμε,
αναγκαστήκαμε να αυξήσουμε το νοίκι ξανά -μια σταλιά.

(κυρία Barrow - ένοικος)
Ω, όχι, δεν το πιστεύω.
Ω, Μαίρη, κι εμείς συμφωνήσαμε να φύγουμε.

(μετά από πολλά χρόνια - ανακοίνωση από την τηλεόραση)
Ανακοίνωση του Γενετικού Ελέγχου:
"Είναι λυπηρό καθήκον μας να σας ενημερώσω
πως επιβάλλεται περιορισμός στο ύψος των ανθρωποειδών μέχρι τo 1.20m.

(απόσπασμα από συζήτηση σε τοπικό παμπ - μιλά κάποιος John Ordinary)
Ακούω πως οι διευθυντές του Γενετικού Ελέγχου αγοράζουν όλες
τις περιουσίες που πουλήθηκαν πρόσφατα, παίρνοντας μεγάλα ρίσκα.
Λένε πως οι άνθρωποι θα είναι πλέον πιο κοντοί.
Θα μπορούν να βάζουν διπλάσιους ανθρώπους στον ίδιο χώρο
(λένε ότι θα είναι όλα εντάξει),
ξεκινώντας με τους ενοίκους στην πόλη Χάρλοου.
Προς όφελος της ανθρωπότητας τους είπαν ότι πρέπει να φύγουν
τους είπαν ότι πρέπει να φύγουν-να φύγουν-να φύγουν.

(Sir John Pebble - σε νέα πλέον, μεγαλύτερη εταιρεία)
Νομίζω πως έκλεισα μια νέα συμφωνία
Καμιά δεκαριά ακίνητα - θα αγοράσουμε πληρώνοντας πέντε
και θα πουλήσουμε παίρνοντας τριάντα πέντε.
Κάποια ακόμη κατοικούνται,
νομίζω πρέπει να στείλω τον υπάλληλο να τα δει,
πρέπει να δουλέψει λίγο παραπάνω.

(απόσπασμα από τα αρχεία μεγάλης εταιρείας ακινήτων)
Όταν κατέχεις γη, είσαι ευτυχισμένος στη Γη. 
Τότε μπορείς πια να επενδύσεις στην Εκκλησία
 για να κερδίσεις τον παράδεισό σου


Δεν υπάρχουν σχόλια: