Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Ferrari California


Το 1976, όταν ο Νίκι Λάουντα είχε εκείνο το τρομακτικό ατύχημα στην πίστα του Νίρμπουργκρινγκ, στη Γερμανία, όπου παρά τρίχα δεν έχασε τη ζωή του αλλά καψαλίστηκε σαν κοτόπουλο για όλη του τη ζωή, ήμουν δέκα χρονών και κάτι.

Ήταν καλοκαίρι -τα θυμάμαι όλα σαν τώρα. Ήμουν έξω στους δρόμους και έπαιζα με τις παρέες μου όταν από κάποιον ακούστηκε πως "ο Νίκι Λάουντα σκοτώθηκε".

Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα καμιά σχέση με τον κόσμο του αγωνιστικού αυτοκινήτου, δεν γνώριζα καν την ύπαρξη του συγκεκριμένου ανθρώπου. Δεν ξέρω πώς εισέπραξα την είδηση, γιατί την εισέπραξα όπως την εισέπραξα, πώς την επεξεργάστηκα και πώς λειτούργησε μέσα μου. Ίσως ήταν ένα από "εκείνα" τα γεγονότα που έχουν συμβεί τόσες φορές στη ζωή μου και που δεν εξηγούνται αλλά με καθορίζουν συνήθως για τη συνέχεια. Γιατί εγώ την ίδια μέρα έτρεξα στο περίπτερο να αγοράσω κάτι, κάποιο περιοδικό, που θα έγραφε για το ατύχημα. Τι με ένοιαζε έτσι ξαφνικά; Από πού μου είχε προκύψει εκείνη η έντονη και ακατάσχετη λύσσα -γιατί περί λύσσας επρόκειτο;

Με θυμάμαι να επιστρέφω στο σπίτι την ίδια μέρα μέσα σε σκοτοδίνη και να μονολογώ "σκοτώθηκε ο Νίκι Λάουντα, σκοτώθηκε ο Νίκι Λάουντα". Μπορεί και να ήμουν και βουρκωμένος, δεν θυμάμαι, αλλά το θεωρώ πολύ πιθανό. Λες και ήταν κάποιος δικός μου. Βρε, τι είχα πάθει δέκα χρονών παιδί. Πολύ πατριωτικά το είχα πάρει.

Η αλήθεια είναι πως μου άρεσε το όνομά του από την πρώτη στιγμή. Είχε μια ακαθόριστη γοητεία -είχε αυτά τα δύο γιώτα και είχε και εκείνο το λάμδα πρώτο-πρώτο στο επώνυμο. Αλλά το σπουδαιότερο ήταν ότι λεγόταν Νίκι, δηλαδή "νίκη". Τώρα που το σκέφτομαι πιο τίμια με τον εαυτό μου, μετά από σαράντα τόσα χρόνια διαδρομής από τότε, νομίζω πως αυτή ήταν η αιτία. Η νίκη. Κάτι στιγμάτιζε μέσα μου ανεξίτηλα και κάτι πλήγωνε για πάντα. Σαν να άκουσα πως σκοτώθηκε η νίκη. Άβυσσος η ψυχή του κάθε ανθρώπου. Ευτυχώς όμως το συγκεκριμένο θέμα το έψαξα πολύ όλα τα πολλά χρόνια της ψυχανάλυσης αργότερα στη ζωή μου και βρήκα πολλά κι άλλα τόσα. Amazing, όπως λένε και οι αγγλόφωνοι, αλλά τόσο αληθινό. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι απειροελάχιστο ή συγκυριακό μπορεί να μας πλάσει και τελικά να μας καθορίσει. Αυτά δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε εύκολα -ίσως δεν μπορούμε καθόλου. Αυτό που μπορούμε όμως είναι να γνωρίσουμε και να καταλάβουμε γιατί συνέβη όπως συνέβη το κάθε συγκεκριμένο γεγονός καθώς και τη διαδρομή του μέσα μας.

Όπως με πληροφόρησε ο περιπτεράς, καλύτερα να αγόραζα το περιοδικό 4ΤΡΟΧΟΙ -μάλλον ήταν το πληρέστερο στην αγορά εκείνη την εποχή. Το τεύχος εκείνου του μήνα όμως δεν είχαν κυκλοφορήσει ακόμη, ήταν νωρίς. Το περιοδικό ερχόταν πάντα κάποια στιγμή μέσα στο πρώτο δεκαήμερο και ο μήνας είχε 2 ή 3 το πολύ. Αυγούστου. Έπρεπε να περιμένω το αργότερο μέχρι τις 10. Στην ημερομηνία δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω λάθος γιατί το ατύχημα έγινε την 1η Αυγούστου του 1976.

Το περιοδικό τελικά ήλθε, το αγόρασα, το ξεκοκκάλισα κυριολεκτικά και, φυσικά, έψαξα τις στήλες της φόρμουλα ένα. Δεν βρήκα όμως τίποτα. Η ύλη είχε κλείσει όταν έγινε το ατύχημα και δεν είχαν προλάβει να το συμπεριλάβουν. Ούτε σε μια έξτρα παράγραφο. Έπρεπε να περιμένω άλλον ένα μήνα. Και φυσικά περίμενα.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η μακρόχρονη σχέση μου με το περιοδικό 4ΤΡΟΧΟΙ, με την φόρμουλα ένα, και με τον Νίκι Λάουντα -τον πρώτο καθαρά εγκεφαλικό οδηγό που αναδείχθηκε πρωταθλητής στους αγώνες φόρμουλα ένα. Αυτός ήταν άλλος ένας ισχυρός και καθοριστικός λόγος για τον οποίο δέθηκα μαζί του -οδηγούσε με το μυαλό και όχι με την ορμή και το πάθος. Αυτό με εξιτάριζε γιατί στα μάτια μου φαινόταν σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή που λειτουργούσε στην εντέλεια. Στη συνέχεια αποδείχθηκε περίτρανα πως έτσι ήταν, χωρίς να χάσει ποτέ τη βαθιά ανθρωπιά του. Τρεις φορές έγινε πρωταθλητής, τις δυο πρώτες με Ferrari -1975 και 1977. Όποιος πιλότος οδήγησε αυτό το αυτοκίνητο στους αγώνες, πόσο περισσότερο αν κέρδισε και πρωταθλήματα, συνέδεσε το όνομά του άρρηκτα μαζί του. Ο Νίκι Λάουντα και η Ferrari ήταν πια συνώνυμα. Έτσι λοιπόν άρχισε και το ενδιαφέρον και ο θαυμασμός μου για την τεχνολογία αιχμής στα αυτοκίνητα. Για πράγματα δηλαδή που εφαρμόζονται αρχικά πειραματικά, κατόπιν σε ένα στενό αγωνιστικό πλαίσιο και τέλος εισάγονται στη μαζική παραγωγή. Είναι αυτά τα μικρά θαύματα που έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν τη ζωή μας καλύτερη και ευκολότερη. Που ξύνουν το μυαλό να βρίσκει λύσεις και να τις εφαρμόζει. Ασφαλέστερα φρένα, αερόσακοι, απόλυτη ενεργητική και παθητική ασφάλεια, υδραυλικό τιμόνι, ηλεκτροκίνηση, αεροδυναμική και πολύ χαμηλότερη κατανάλωση και τόσα άλλα.

Αρχές Δεκεμβρίου ήταν η ώρα να οδηγήσω ένα από εκείνα τα θαυμάσια κόκκινα αυτοκίνητα του ιταλικού εργοστασίου. Όχι βέβαια ένα αγωνιστικό φόρμουλα ένα αλλά το τελευταίο αυτοκίνητο παραγωγής της Ferrari. Την California. Εγώ δεν είχα ποτέ στη ζωή μου τόσα χρήματα ώστε να αγοράσω δικό μου -αλλά και να είχα, δεν ξέρω αν θα το αγόραζα παρά μόνο κάτω από ειδικές συνθήκες διαβίωσης. Φίλο που να είχε τέτοιο αυτοκίνητο δεν έτυχε να έχω. Είχα έναν γνωστό αλλά δεν ήταν και τόση η πρεμούρα μου. Αυτός το διατηρούσε σε επαρχιακή ελληνική πόλη την εποχή που δεν είχε γίνει έστω ο φαρδύς, διπλός αυτοκινητόδρομος. Για τέτοιο ψώνιο μιλάμε δηλαδή. Σε τελική ανάλυση δεν θα γινόταν και τίποτα αν δεν οδηγούσα στη ζωή μου Ferrari... Εδώ δεν οδήγησα ούτε πολεμικό αεροπλάνο -και φυσικά δεν πρόκειται ποτέ να οδηγήσω. Και λέω πολεμικό επειδή εκεί εφαρμόζεται η υψηλή τεχνολογία. Βέβαια, υπήρχε πάντα η πλευρά "στρατός, όπλα και δολοφονία αθώων" κι έτσι το όλο θέμα πέρναγε στην άκρη ασυζητητί. Αλλά, η Ferrari...

Ε, λοιπόν, στο Παρίσι νοικιάζουν Ferrari. Στο κέντρο της πόλης, στο Πεδίο του Άρεως, βλέπεις παραταγμένα πέντε-έξι θηρία που περιμένουν να παίξεις μαζί τους. Δεν το σκέφτηκα στιγμή. Διάλεξα την κόκκινη φυσικά. Ferrari California με 490 άλογα. Ήταν ασύλληπτο. Το μικρό αγόρι θα έπαιζε πια με το αγαπημένο αυτοκινητάκι του.


Δεν υπάρχουν σχόλια: