Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Σε τέσσερις τοίχους



Σε ξέρω. Σε βλέπω. Σε ακούω και σε διαβάζω. Σε τέσσερις τοίχους. Στους τοίχους της φυλακής σου. Που ξέρω πως δεν τη ζήτησες εσύ. Που σου την επέβαλε η "ζωή" και οι συνθήκες -όλα αυτά που λέμε "απρόβλεπτα". Έτσι είναι. Έτσι ακριβώς. Ξέρω πως έκανες ό,τι περισσότερο και ό,τι καλύτερο μπορούσες τις δεδομένες στιγμές. Ξέρω πως κατάφερες τελικά να κάνεις τη φυλακή σου διάφανη και να βλέπεις έξω. Τα βουνά, τη μαγική θάλασσα που τόσο αγαπάς, τα δέντρα, τα ζώα, τους ανθρώπους που αφήνεις να σε πλησιάζουν. Έκανες τους τέσσερις τοίχους σου σελίδες αμέτρητες που απλώνονται, η μια μετά την άλλη στη σειρά, δρόμοι ατελείωτοι, και ανεβοκατεβαίνουν θάλασσες και λαγκάδια. Που τρέχουν σ' ουρανούς κι αστέρια.

Και ξέρω ακόμη πως στο διάβα σου αφήνεις πίσω το αίμα σου. Σταγόνα-σταγόνα. Να βάφει και να ξεβάφει. Αλλά εσένα δε σε νοιάζει που τα πόδια σου είναι βουτηγμένα στη ματωμένη σκόνη. Εσύ προχωράς. Γιατί έτσι είσαι. Γιατί έτσι είναι ο άνθρωπος. Τραγική φιγούρα -τραγική η φύση μας. Και ούτε καν "τραγική". Απλώς "έτσι είναι". Εκεί βάζεις τελεία και παύλα.

Όλοι μας έχουμε τις φυλακές μας. Ο καθένας τη δική του. Και, να σου πω και κάτι; Μακάρι να μπορεί ο κάθε άνθρωπος να βρει -εκτός των άλλων που βρίσκει, τυχαία ή όχι- και τη φυλακή του σ' αυτή τη διαδρομή. Έχει πολλά να του πει.

Σ' εσένα λοιπόν. Εκεί, πίσω απ' τους τέσσερις τοίχους. Που ο καθένας σημαίνει και κάτι διαφορετικό. Κάτι σηματοδοτεί. Προσανατολισμό; Προέλευση; Προορισμό; Πόθο; Πόνο; Δεν ξέρω. Εσύ -ίσως- ξέρεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια: