Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Ντέλια Βελκουλέσκου - μια περίπτωση μελέτης


Αυτή η κυρία λογικά πρέπει να είναι η χαρά του ψυχαναλυτή. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν επιστήμονες που θα μπήκαν στον πειρασμό να την σκιαγραφήσουν ψυχικά, όχι μόνο από επαγγελματική διαστροφή αλλά και στα πλαίσια διατεταγμένης αποστολής. Οι παράγοντες επικινδυνότητας που εγώ διακρίνω και θεωρώ πως συμβάλλουν στην τελική της διαμόρφωση και έκφραση είναι αρκετοί.

Πρώτο, είναι γυναίκα σε αυτή τη θέση. Η γυναίκα, από τη φύση της, είναι συμπονετική ύπαρξη και με πολύ ανεπτυγμένο το αίσθημα προσφοράς. Οι περισσότερες προσφέρουν και από το υστέρημά τους. Εδώ έχουμε μια γυναίκα σε μια από τις πιο σκληρές και απάνθρωπες εργασιακές θέσεις που μπορεί να κατέχει άνθρωπος. Και μάλιστα σε έναν οργανισμό ύψιστης σκληρότητας και επιδίωξης κερδοφορίας. Δηλαδή, η κυρία Βελκουλέσκου μάλλον πηγαίνει ενάντια στην πρωτογενή γυναικεία της φύση. Αυτό τείνει προς το αφύσικο και το διαστροφικό. Φυσικά και δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο αφού το έχουμε συναντήσει και το συναντάμε κατά κόρον στη μάνα, στην αδελφή, στη σύντροφο, στη φίλη, στη γειτόνισσα, στην άγνωστη συνάνθρωπο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν εξακολουθεί να είναι μια συμπεριφορά κόντρα στη γυναικεία φύση. Κάτι αντίστοιχο διέκρινε και την Μάργκαρετ Θάτσερ αλλά και τις πιο πρόσφατες Χίλαρι Κλίντον και Κριστίν Λαγκάρντ. Ο κόσμος το κατάλαβε αλλά και το ένιωσε βαθιά στο πετσί του. Το λαϊκό αίσθημα απέναντί τους είναι γνωστό σε όλους.

Δεύτερο, αυτή καθαυτή η εργασιακή της θέση, την οποία όποιος και να κατέχει πρέπει να είναι διαποτισμένος από ακραία νεοφιλελεύθερα αισθήματα και ιδεολογίες -πράγματα δηλαδή εντελώς ανατριχιαστικά- και να μην λυγίζει μπροστά στον ανθρώπινο πόνο και στην ανέχεια αλλά να διαθέτει ατσάλινη στοχοπροσήλωση κι δουλική υποταγή στους ανωτέρους του. Καμία δηλαδή ευλυγισία και ευκαμψία ανάλογα με τις περιστάσεις που διέπουν την κάθε περίπτωση. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις στους κανόνες. Οι κανόνες είναι για να εφαρμόζονται μαζικά και ισοπεδωτικά.

Τρίτο, η χώρα καταγωγής της είναι η Ρουμανία και όλοι ξέρουμε ποια ήταν η πολιτική κατάσταση στη χώρα αυτή επί ηγεμονίας του αλήστου μνήμης Νικολάι Τσαουσέσκου. Όπως επίσης θυμόμαστε το τέλος που επιφύλαξαν στο ζεύγος των μοναρχών οι συμπατριώτες της κυρίας Βελκουλέσκου. Αυτό και μόνο φανερώνει το συμπυκνωμένο μίσος και την κρυφή οργή που έτρεφαν για εκείνους όλα τα χρόνια που έζησαν στο σκοτάδι και στην παράνοια. Δείχνει τον τρόμο που βίωσε μια ολόκληρη κοινωνία σε διάρκεια πολλών χρόνων. Σήμερα βλέπουμε την εξέλιξη της Ρουμανίας μετά την πτώση των πάλαι ποτέ ισχυρών κέντρων εξουσίας: πορνεία, φτώχεια, εξαθλίωση, απόλυτο ξεπούλημα στους Αμερικάνους για εγκατάσταση βαρέων όπλων, διάλυση κάθε ιστού. Ποιος ξέρει τι να "έγραψαν" μέσα της όλα αυτά όταν -παιδί ακόμη- βίωνε το καθεστώς Τσαουσέσκου και -έφηβη στις πρώτες ανησυχίες- ζούσε τα γεγονότα της Τιμισοάρα.

Τέλος, φυσιογνωμικά η εν λόγω κυρία αποτελεί ένα απόλυτα σιδηρούν προσωπείο. Ανέκφραστο πάντα, χωρίς την παραμικρή απόκλιση. Τέτοια πειθαρχία στην έκφραση δεν θυμάμαι εύκολα να έχω ξανασυναντήσει. Πρόκειται για την τέλεια μάσκα. Ακόμη και σε ανθρώπους σε εξίσου ισχυρές και καταστροφικές θέσεις, κάποιες στιγμές έστω, το πρόσωπό τους μαλάκωνε, λάσκαρε, και τους ξέφευγε κάποιος φυσικός σπασμός. Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν ο πρώην υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσιντζερ. Τον θυμάμαι να γελάει με την καρδιά του σε αρκετές περιπτώσεις. Και, φυσικά, κοιτούσε στα μάτια τον συνομιλητή του χωρίς γυάλινο βλέμμα. Κάτι που στην περίπτωση της κυρίας δεν ισχύει. Αποφεύγει τη ματιά του συνομιλητή της όσο μπορεί και "ανακοινώνει" μόνο όσα είναι προγραμματισμένη να ανακοινώσει. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Το μόνο που κάπως σώζει την κατάσταση είναι η κομψή της εμφάνιση και το γεγονός πως θεωρείται σχετικά ευειδής.

Δεν υπάρχουν σχόλια: