Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Moonchild - King Crimson

Αφορμή είναι η αναχώρηση τού Greg Lake πριν από λίγο καιρό. Μια πολύ σπουδαία και πολυδιάστατη φωνή στο χώρο της μουσικής, που άκουσα και ακόμη ακούω. Εσωτερική, βαθιά, λυρική και πολύ εκφραστική. Ήταν όμως ταυτόχρονα κι ένας δημιουργός πολυτάλαντος.

Αιτία είναι η βαθιά και μακροχρόνια σχέση μου με αυτή τη σύνθεση. Πάνε σχεδόν πενήντα χρόνια πια από τότε που κυκλοφόρησε. Μαγεύτηκα από την πρώτη στιγμή που έβαλα στο παλιό πικάπ τον δίσκο εδώ και μερικές δεκαετίες. Νόμιζα πως το κομμάτι δεν θα τελείωνε ποτέ. Αλλά όχι με εκείνη την αίσθηση τής βαρεμάρας ή τής αδημονίας να τελειώσει. Όχι, κάθε άλλο. Απλώς το δεύτερο μέρος του ήταν ατελείωτο -δεδομένης της μορφής του. Δεν ήμουν ακόμη εξοικειωμένος με τέτοιες μουσικές και όλα ακούγονταν αλλόκοτα στ' αυτιά μου. Προσπαθούσα να καταλάβω αλλά και να αισθανθώ το τι, το πώς και το γιατί. Ήταν σαν ένα ταξίδι στο διάστημα. Θυμάμαι ήμουν πολύ νέος, μικρός θα έλεγα. Ο δίσκος ήταν ενός μεγαλύτερου φίλου, που τον είχε φέρει από την Αγγλία στην πρωτότυπη έκδοσή του με το διπλό εξώφυλλο. Το βίωμα ήταν τόσο δυνατό και διαπεραστικό και η ανατριχίλα στην πλάτη τόσο έντονη ώστε μέσα σε μια στιγμή ένιωσα να ενώνομαι μαζί του διαχρονικά και απόλυτα.

Έχω την αίσθηση ότι πέρασα χιλιάδες χειμώνες με την υπόκρουση τού Moonchild. Και ότι συνεχίζουν να περνάνε από πάνω κι από μέσα μου αμέτρητοι χειμώνες κάθε φορά που το ακούω. Και με τρέχουν μαζί τους σε ένα ακαθόριστο και αόρατο και στροβιλιζόμενο σύμπαν.

Ο χειμώνας ποτέ δεν μου άρεσε. Πάντοτε ήμουν μαγεμένος και αφοσιωμένος στον εαρινό και θερινό ήλιο τής Ελλάδας. Κι έτσι, τους χειμώνες προσπαθώ να βρίσκω αποκούμπια και παρηγοριές για να φτιάξω ένα μύθο που θα κρατήσει μέχρι την πρώτη άνοιξη. Ένας από αυτούς τους μύθους υπήρξε -και ακόμη είναι- αυτό το δημιούργημα. Φυσά ο αέρας μαζί του και με σηκώνει ψηλά, πάνω απ' τη γη. Και οι χιλιάδες μικροί και μεγάλοι ήχοι του γίνονται οι συνταξιδιώτες μου στον ουρανό: τα πουλιά, τα έντομα, η σκόνη, τα φύλλα που σηκώνονται από τη γη -για λιγότερο ή περισσότερο χρόνο- και ξαναπέφτουν κάπου μακρύτερα. Όλα διαδραματίζονται στη διάρκεια ενός χειμώνα που ταξιδεύει και οδεύει διαρκώς προς την άνοιξη.

Στο πρώτο μέρος, στο τραγούδι, αιχμαλωτίζεσαι από την αιθέρια μελωδία, τη φωνή τού Greg Lake, τους στίχους τού Peter Sinfield, τα καρδιοχτύπια που αντηχούν από τα τύμπανα τού Michael Giles, και την εξαίσια κιθάρα τού Robert Fripp. Στο δεύτερο μέρος... Στο δεύτερο μέρος έρχονται να ενωθούν και οι αγγελικές καμπάνες από τα πλήκτρα τού Ian McDonald και έχεις ήδη χαθεί στ' αστέρια... 


Δεν υπάρχουν σχόλια: