Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Λίμνη Παμβώτιδα


Φωτογραφίες τραβηγμένες στο νησάκι της λίμνης Παμβώτιδας (Ιωαννίνων), στις αρχές της άνοιξης του 1996, με μια παλιά αναλογική φωτογραφική μηχανή ZENIT ET. Ήταν στη διάρκεια μιας εκδρομής την Μεγάλη Εβδομάδα, που συνεχίστηκε βόρεια, περνώντας από το φαράγγι τού Βίκου και την Κόνιτσα. Ακολούθησε η Καστοριά, τα υπέροχα κατεστραμμένα χωριά παράλληλα στον άνω κλάδο του Αλιάκμονα, και τελικά η μαγική Φλώρινα. 





Το πράσινο χορτάρι είχε αρχίσει να ξεπροβάλλει από τη γη. Αφορμή για τις φωτογραφίες ήταν το ξεφλουδισμένο πράσινο χρώμα της παλιάς ξύλινης βάρκας, που ήταν παρατημένη στις όχθες της λίμνης. Εκείνο το πράσινο έδενε υπέροχα με το χορτάρι που άρχιζε να ανεβαίνει από τη γη. Ακόμη και οι πλάκες στις στέγες των ερειπωμένων κτηρίων ήταν χορταριασμένες -πράσινο κι εκεί, πράσινο παντού. Έτσι, άνοιξα την ZENIT, την όπλισα και άρχισα να κοιτάζω με διαφορετικό μάτι τον κόσμο γύρω μου. Ήταν όμορφα. Ήταν νιάτα. Η ζωή ήταν όμορφη, άγνωστη, με πολύ μέλλον και γεμάτη ερωτηματικά. Χωρίς να έχει ακόμη βρει τα ίσα της και τις γραμμές της σε κανένα επίπεδο. Είχαν μπει όλες οι βάσεις παντού, σε κάθε γωνιά της. Όλα βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη και σε έναν ατελείωτο οργασμό -που ήταν και το ζητούμενο. Και πάνω απ' όλα, φυσικά, ήταν ο έρωτας, στο κυνήγι του οποίου επιδιδόμασταν όλοι με ορμή άγρια, προσπαθώντας να πραγματώσουμε και να βιώσουμε τα μεγάλα λόγια των ρομαντικών. Ήμασταν πολύ νέοι και πιστεύαμε ό,τι διαβάζαμε. Ευτυχώς αργότερα ήλθε η ζωή με τις αλήθειες της και καταλάβαμε ότι ο έρωτας δεν ήταν αυτό που κυνηγούσαμε αλλά αυτό που μάς αποκαλύφθηκε μαγικά και απρόσμενα. Και που καθρέφτιζε την ύπαρξή μας στο καθετί. Από το μικρό μέχρι το μέγα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: