Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Από τον βίο και την πολιτεία τού Flavius Valerius Aurelius Constantinus*


"Αν δεν υπήρχε ο ‘Μέγας & Άγιος Κωνσταντίνος’, ίσως ο χριστιανικός κόσμος να ήταν σήμερα απλώς μία μικρή αίρεση. Και λέω ίσως διότι ακόμη και αν δεν υπήρχε ο Κωνσταντίνος, θα υπήρχε κάποιος άλλος που θα προσπαθούσε να κάνει το αυτονόητο: να ενώσει δηλαδή, υπό την σκέπη μίας θρησκείας, ένα συνονθύλευμα λαών και παρηκμασμένων δοξασιών, όπου θεοί από διάφορες χώρες θα ταυτίζονταν μεταξύ τους, ενώ και οι μύθοι τους θα συνυφαίνονταν μέσα στο γενικό πλαίσιο της ελληνικής μυθολογίας. Για παράδειγμα, η μητέρα του Αλεξάνδρου Σεβήρου, Ιουλία Μαμμαία, διατηρούσε στον ιδιωτικό της ναΐσκο αγάλματα του Αβραάμ, του Ορφέα, του Χριστού και του Απολλώνιου Τυαννέα.

Από την άλλη, η φιλοσοφία είχε απομακρυνθεί από την ελληνική αφετηρία της καθώς είχε αναμιχθεί με την θεουργία, την μαγεία και την αλχημεία.

Η θρησκεία της εποχής χαρακτηρίζεται επίσης από απαισιοδοξία για τα εγκόσμια αφού το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού ήταν οικονομικά εξαθλιωμένο, με αποτέλεσμα να έχει χάσει την ελπίδα ότι θα βρεθεί σε αυτή τη ζωή η ευτυχία, η δικαιοσύνη και η ευημερία. Έτσι οι άνθρωποι έστρεψαν τις σκέψεις τους σε μια μέλλουσα ζωή, μακριά από τον υλικό κόσμο, και εναπόθεσαν τις ελπίδες τους σε διάφορους προφήτες και μεσσίες.

Σε ένα τέτοιο μεσσιανικό περιβάλλον αναπτύχθηκε ο Χριστιανισμός. Χρειαζόταν όμως το αναγκαίο πολιτικό πλαίσιο το οποίο έδωσε ο Κωνσταντίνος.

Αυτά σχετικά με την ανάγκη να ακολουθήσει ο Κωνσταντίνος την καθιέρωση της νέας θρησκείας. Ο τρόπος που το κατάφερε αυτό είναι ιδιαίτερα δολοπλόκος και αιματηρός και δεν περιέχει στοιχεία ηθικής ή θεοπνευστίας έτσι ώστε να ανακηρυχθεί Άγιος και Μέγας…

Ο καλός Κωνσταντίνος -όπως μας τον παρουσιάζουν- κρέμασε τον πεθερό του, Καίσαρα Μαξιμιανό, το 310 στην Μασσαλία και έδωσε εντολή να σπάσουν όλα τα αγάλματα και να καταστρέψουν όλες τις εικόνες που τον αναπαριστούσαν.
Έπνιξε τους γαμπρούς του Λικίνιο και Βασιανό, δηλαδή τους άνδρες των αδελφών του Κωνσταντίας και Αναστασίας. Τον πρίγκιπα Λικιάνους, γιο του Λικίνιου, τον έκανε σκλάβο το 336 στην Καρχηδόνα και διέταξε να τον μαστιγώσουν και να τον σκοτώσουν. Το 326 σκότωσε τον γιο του Κρίσπο, τον οποίο είχε αποκτήσει από την εταίρα Μινέρβα λίγο πριν τον γάμο του με την Φαύστα, και μαζί με αυτόν ταυτόχρονα και αρκετούς ‘φίλους’ του! Σύμφωνα με τον Ευτρόπιο, πιθανότατα τον δηλητηρίασε!

Αυτά συνέβησαν μερικούς μόνο μήνες μετά την περίφημη οικουμενική σύνοδο της Νίκαιας, όπου ο ίδιος εδραίωσε τον Χριστιανισμό! Και τελικά, αυτό το υπόδειγμα χριστιανικής καλοσύνης, έδωσε εντολή να πνίξουν στο μπάνιο της την Φαύστα, μητέρα τριών αγοριών και δύο κοριτσιών, με την κατηγορία ότι τον απατούσε με τον Κρίσπο!

Όλα αυτά φυσικά με μηδενικές αποδείξεις διότι τα έμαθε από ‘θεια’ αποκάλυψη, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις!

Μετά τον θάνατο της Φαύστας χάρισε την περιουσία της στον Επίσκοπο Μιλτιάδη και ξαφνικά η εκκλησία της Ρώμης έγινε ζάπλουτη. Θεωρείται ότι αυτό ήταν διαβολή τον Χριστιανών διότι λίγο καιρό πριν τον φόνο της είχε τυπώσει νομίσματα με το πρόσωπό της όπου παρουσιαζόταν ως ‘spes rei Republica’, δηλαδή ελπίδα του κράτους, σύμφωνα με τον Αμιανό στο Rerrum gestartum libri XXXI.

Φυσικά, αφού η αγία εκκλησία μας λέει ότι δεν ήταν έτσι τα πράγματα, εμείς πρέπει να την πιστέψουμε διότι ποτέ -μα ποτέ- δεν λέει ψέματα και δεν διαστρεβλώνει την ιστορία όπως την βολεύει..."


Τα κείμενα προέρχονται από την ιστοσελίδα http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?whichpage=2&ARCHIVEVIEW=&TOPIC_ID=7073

 
* Γνωστού και ως "Αγίου Κωνσταντίνου"

Δεν υπάρχουν σχόλια: