Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Δημήτρης Χριστοδούλου - Αλτ! Θάνατος!


 Μια ελεγεία για τον πόλεμο

Ο ποιητής Δημήτρης Χριστοδούλου διαβάζει το ποίημά του "Αλτ! Θάνατος!", όπως ακούγεται στην ταινία τού Ροβήρου Μανθούλη "Πρόσωπο με πρόσωπο" (1966).

Για τον Δημήτρη Χριστοδούλου:
http://atexnos.gr/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC-%CE%B5%CF%85%CF%84%CF%85%CF%87%CF%8E%CF%82/

Αρχείο Δημήτρη Χριστοδούλου: http://www.diathens.gr/el/arkiver-og-samlinger/dimitris-christodoulou-arkivet 

Για την ταινία τού Ροβήρου Μανθούλη: http://kinimatografikesvradies.blogspot.gr/2006/11/blog-post_116463740052018893.html


Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Ο Αριστοτέλης, η μνήμη και η ανάμνηση


Ένα από τα καταπληκτικότερα βιβλία του Αριστοτέλη, που δυστυχώς στις μέρες μας εξακολουθούν εν πολλοίς να παραμένουν άγνωστα, είναι το περίφημο Περί μνήμης και αναμνήσεως. Το βιβλίο αυτό ανήκει σε μία σειρά από 8 βιβλία που οι ειδικοί φιλόλογοι που ασχολήθηκαν με τον έργο του τα έχουν εντάξει κάτω από τον γενικό τίτλο Μικρά Φυσικά.

Στα βιβλία αυτά, που στην πραγματικότητα αποτελούν την συνέχεια του πασίγνωστου βιβλίου του Περί ψυχής, ο μεγάλος μας φιλόσοφος επιχειρεί να προσεγγίσει κάποια μεταφυσικά θέματα με τα οποία σχετίζεται η ανθρώπινη υπόσταση.

Μία από τις δυνατότητες με τις οποίες είναι εφοδιασμένος κάθε άνθρωπος και ο Αριστοτέλης θεωρεί ότι δεν γνωρίζουμε επαρκώς είναι η λειτουργία της μνήμης μας. Σήμερα θεωρούμε ότι η μνήμη μας είναι μία λειτουργία που σχετίζεται με την λειτουργία του εγκεφάλου μας και χάρη σε αυτήν έχουμε την δυνατότητα τόσο της απομνημόνευσης όσο και της ανάκλησης των διάφορων γεγονότων που έχουμε καταγράψει σε αυτήν. Ο Αριστοτέλης όμως παρουσιάζει μία τελείως πρωτοποριακή θεωρία στην οποία υποστηρίζει ότι κάθε άνθρωπος είναι εφοδιασμένος όχι με μία μόνο μνήμη, όπως πιστεύουμε σήμερα, αλλά με δύο μνήμες, οι οποίες μάλιστα λειτουργούν με αντίθετο τρόπο η μία προς την άλλη. Η πρώτη μνήμη ονομάζεται "απλή μνήμη" και η δεύτερη μνήμη ονομάζεται "ανάμνηση".

Το νέο και άκρως εντυπωσιακό στοιχείο που εισάγει η θεωρία του Αριστοτέλη είναι ότι η λειτουργία της μνήμης δεν αποτελεί αποκλειστικότητα του εγκεφάλου μας! Για την ακρίβεια, στον εγκέφαλο εδράζεται η "απλή μνήμη" μας ενώ αυτή η δεύτερη άγνωστη μνήμη μας, η "ανάμνηση", εδράζεται στην καρδιά μας! Υπάρχει λοιπόν η απλή μνήμη του Νου, ή απλώς "Μνήμη", με κέντρο λειτουργίας τον εγκέφαλο, και η μνήμη της Ψυχής, ή "Ανάμνηση", με κέντρο λειτουργίας την καρδιά μας.

Ο Αριστοτέλης θεωρεί ότι ένας άνθρωπος, από την στιγμή που γεννιέται μέχρι την στιγμή που πεθαίνει, λειτουργεί την απλή μνήμη του, δηλαδή χρησιμοποιεί τον Νου του. Με άλλα λόγια, η Μνήμη του Νου μας είναι αυτή που καθορίζει ολόκληρη την ζωή μας. Όμως, σύμφωνα με το θρησκευτικό σύστημα των αρχαίων Ελλήνων, που δέχεται ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη, ισχύει σε πλήρη λειτουργία ο περίφημος "Νόμος των επανενσαρκώσεων". Αυτό σημαίνει ότι κάθε ψυχή, από την στιγμή που δεχόμαστε ότι είναι αθάνατη, φυσικά και δεν πεθαίνει όταν πεθαίνει το ανθρώπινο σώμα που ενσαρκώνει, αλλά διατηρείται σε άυλη κατάσταση ώσπου να ξαναγεννηθεί σε ένα επόμενο υλικό σώμα.

Πρέπει λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που πεθαίνει, όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος, είναι η Μνήμη του Νου του διότι αυτή είναι φθαρτή. Από την στιγμή όμως που οι δύο μνήμες μας λειτουργούν με αντίθετο τρόπο, το γεγονός αυτό συνεπάγεται ότι η Μνήμη της Ψυχής μας, η Ανάμνηση για την οποία μας μιλάει ο Αριστοτέλης, δεν μπορεί να πεθάνει ποτέ! Δηλαδή θα μπορούσαμε να φανταστούμε την δεύτερη μνήμη μας, την Ανάμνηση, σαν έναν αποθηκευτικό χώρο που κάθε φορά που πεθαίνουμε υποδέχεται την Μνήμη, δηλαδή όλες τις γνώσεις τις οποίες είχαμε συγκεντρώσει κατά την διάρκεια ολόκληρης της παρούσας ζωής μας.

Αυτός είναι ο λόγος που η αξιοποίηση της Ανάμνησης έχει τεράστια αξία διότι, όπως καθίσταται προφανές, η άγνωστη αυτή μνήμη μας περιέχει το σύνολο των γνώσεων από τις οποίες έχει περάσει η κάθε ψυχή κάθε φορά που ενσαρκώνεται κατά την μακρά διάρκεια της εξελικτικής της πορείας. Με άλλα λόγια, ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι κάθε άνθρωπος έχει αποθηκευμένες στην μνήμη της Ψυχής του το σύνολο των γνώσεων που έχει αποκτήσει σε όλες τις μέχρι τώρα ενσαρκώσεις του. Δυστυχώς, όμως, αυτές τις υπερπολύτιμες γνώσεις δεν μπορεί να τις χρησιμοποιήσει για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν έχει μάθει να έρχεται σε επαφή με την Μνήμη της Ψυχής του αφού, όπως είπαμε, είμαστε "προγραμματισμένοι" να χρησιμοποιούμε αποκλειστικά την Μνήμη του Νου μας.

Υπάρχει μάλιστα μία τεράστια διαφορά ως προς την διανοητική ικανότητα του ανθρώπου που θα μπορούσε να έρθει σε επαφή με τις Αναμνήσεις των προηγουμένων ενσαρκώσεών του σε σχέση με τον άνθρωπο που θυμάται μόνο τις γνώσεις της παρούσας του ενσάρκωσης.

Ο άνθρωπος που χρησιμοποιεί μόνο την Μνήμη τιου Νου του ονομάζεται "Βραδύνους" ενώ ο άνθρωπος που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την Ανάμνηση της Ψυχής του ονομάζεται Ταχύνους. Δηλαδή, πολύ απλά, για τον Αριστοτέλη ο έξυπνος άνθρωπος χαρακτηρίζεται από την αυξημένη ταχύτητα της σκέψης του, γεγονός που μπορεί να το κατορθώσει μόνο αν καταφέρει να έρθει σε επαφή με την Ανάμνηση της Ψυχής του.

Η μέθοδος αυτή είναι γνωστή από τους αριστοτελικούς ως "Τέχνωση του Νου" και αποτελεί τον κατεξοχήν σκοπό της ζωής του κάθε ανθρώπου που επιθυμεί να οδηγηθεί σε μία ασφαλή και πραγματική εξελικτική πορεία που θα του επιτρέψει να κατανοήσει όλα όσα τώρα είναι αδύνατον να καταλάβει και ούτε έχει ελπίδες να καταλάβει ποτέ, από την στιγμή που εξακολουθεί να λειτουργεί μόνο με την μνήμη του νου, δηλαδή ως Βραδύνους.

Με αυτήν την προχωρημένη συλλογιστική φαίνεται να συμφωνεί και ο Πλάτωνας, ο οποίος στο βιβλίο του Φαίδων μάς έχει παραδώσει την άκρως μυστηριακή και ακατάληπτη φράση "Η γνώση είναι ανάμνηση".

Σαν τελικό συμπέρασμα θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε την άποψη ότι η πραγματική εξέλιξη του ανθρώπου, η πρόοδος που θα τον εισάγει στο να ανακαλύψει τον προορισμό του και το πραγματικό νόημα της ζωής και της ύπαρξής του, βρίσκεται μέσα στην δυνατότητα να ενεργοποιήσει και να έρθει σε επαφή με την μυστική Μνήμη της Ψυχής του, την Ανάμνηση, η οποία τον καθιστά Ταχύνου και τον εξομοιώνει με την θεϊκή του υπόσταση. 

Πηγή: http://thesecretrealtruth.blogspot.gr/2014/10/blog-post_5233.html?m=1

Από τον βίο και την πολιτεία τού Flavius Valerius Aurelius Constantinus*


"Αν δεν υπήρχε ο ‘Μέγας & Άγιος Κωνσταντίνος’, ίσως ο χριστιανικός κόσμος να ήταν σήμερα απλώς μία μικρή αίρεση. Και λέω ίσως διότι ακόμη και αν δεν υπήρχε ο Κωνσταντίνος, θα υπήρχε κάποιος άλλος που θα προσπαθούσε να κάνει το αυτονόητο: να ενώσει δηλαδή, υπό την σκέπη μίας θρησκείας, ένα συνονθύλευμα λαών και παρηκμασμένων δοξασιών, όπου θεοί από διάφορες χώρες θα ταυτίζονταν μεταξύ τους, ενώ και οι μύθοι τους θα συνυφαίνονταν μέσα στο γενικό πλαίσιο της ελληνικής μυθολογίας. Για παράδειγμα, η μητέρα του Αλεξάνδρου Σεβήρου, Ιουλία Μαμμαία, διατηρούσε στον ιδιωτικό της ναΐσκο αγάλματα του Αβραάμ, του Ορφέα, του Χριστού και του Απολλώνιου Τυαννέα.

Από την άλλη, η φιλοσοφία είχε απομακρυνθεί από την ελληνική αφετηρία της καθώς είχε αναμιχθεί με την θεουργία, την μαγεία και την αλχημεία.

Η θρησκεία της εποχής χαρακτηρίζεται επίσης από απαισιοδοξία για τα εγκόσμια αφού το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού ήταν οικονομικά εξαθλιωμένο, με αποτέλεσμα να έχει χάσει την ελπίδα ότι θα βρεθεί σε αυτή τη ζωή η ευτυχία, η δικαιοσύνη και η ευημερία. Έτσι οι άνθρωποι έστρεψαν τις σκέψεις τους σε μια μέλλουσα ζωή, μακριά από τον υλικό κόσμο, και εναπόθεσαν τις ελπίδες τους σε διάφορους προφήτες και μεσσίες.

Σε ένα τέτοιο μεσσιανικό περιβάλλον αναπτύχθηκε ο Χριστιανισμός. Χρειαζόταν όμως το αναγκαίο πολιτικό πλαίσιο το οποίο έδωσε ο Κωνσταντίνος.

Αυτά σχετικά με την ανάγκη να ακολουθήσει ο Κωνσταντίνος την καθιέρωση της νέας θρησκείας. Ο τρόπος που το κατάφερε αυτό είναι ιδιαίτερα δολοπλόκος και αιματηρός και δεν περιέχει στοιχεία ηθικής ή θεοπνευστίας έτσι ώστε να ανακηρυχθεί Άγιος και Μέγας…

Ο καλός Κωνσταντίνος -όπως μας τον παρουσιάζουν- κρέμασε τον πεθερό του, Καίσαρα Μαξιμιανό, το 310 στην Μασσαλία και έδωσε εντολή να σπάσουν όλα τα αγάλματα και να καταστρέψουν όλες τις εικόνες που τον αναπαριστούσαν.
Έπνιξε τους γαμπρούς του Λικίνιο και Βασιανό, δηλαδή τους άνδρες των αδελφών του Κωνσταντίας και Αναστασίας. Τον πρίγκιπα Λικιάνους, γιο του Λικίνιου, τον έκανε σκλάβο το 336 στην Καρχηδόνα και διέταξε να τον μαστιγώσουν και να τον σκοτώσουν. Το 326 σκότωσε τον γιο του Κρίσπο, τον οποίο είχε αποκτήσει από την εταίρα Μινέρβα λίγο πριν τον γάμο του με την Φαύστα, και μαζί με αυτόν ταυτόχρονα και αρκετούς ‘φίλους’ του! Σύμφωνα με τον Ευτρόπιο, πιθανότατα τον δηλητηρίασε!

Αυτά συνέβησαν μερικούς μόνο μήνες μετά την περίφημη οικουμενική σύνοδο της Νίκαιας, όπου ο ίδιος εδραίωσε τον Χριστιανισμό! Και τελικά, αυτό το υπόδειγμα χριστιανικής καλοσύνης, έδωσε εντολή να πνίξουν στο μπάνιο της την Φαύστα, μητέρα τριών αγοριών και δύο κοριτσιών, με την κατηγορία ότι τον απατούσε με τον Κρίσπο!

Όλα αυτά φυσικά με μηδενικές αποδείξεις διότι τα έμαθε από ‘θεια’ αποκάλυψη, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις!

Μετά τον θάνατο της Φαύστας χάρισε την περιουσία της στον Επίσκοπο Μιλτιάδη και ξαφνικά η εκκλησία της Ρώμης έγινε ζάπλουτη. Θεωρείται ότι αυτό ήταν διαβολή τον Χριστιανών διότι λίγο καιρό πριν τον φόνο της είχε τυπώσει νομίσματα με το πρόσωπό της όπου παρουσιαζόταν ως ‘spes rei Republica’, δηλαδή ελπίδα του κράτους, σύμφωνα με τον Αμιανό στο Rerrum gestartum libri XXXI.

Φυσικά, αφού η αγία εκκλησία μας λέει ότι δεν ήταν έτσι τα πράγματα, εμείς πρέπει να την πιστέψουμε διότι ποτέ -μα ποτέ- δεν λέει ψέματα και δεν διαστρεβλώνει την ιστορία όπως την βολεύει..."


Τα κείμενα προέρχονται από την ιστοσελίδα http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?whichpage=2&ARCHIVEVIEW=&TOPIC_ID=7073

 
* Γνωστού και ως "Αγίου Κωνσταντίνου"

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Ο Φρόiντ και “His Majesty the Baby” *


"Αν παρατηρήσουμε τη στάση των στοργικών γονέων απέναντι στα παιδιά τους, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι είναι αναβίωση και αναπαραγωγή του δικού τους ναρκισσισμού, τον οποίο έχουν από καιρό εγκαταλείψει. Ένας αξιόπιστος δείκτης περί τούτου είναι το στοιχείο που δεσπόζει, όπως όλοι γνωρίζουμε, στη συναισθηματική τους στάση: η υπερεκτίμηση, την οποία έχουμε ήδη αναγνωρίσει ως ναρκισσιστικό στίγμα στην περίπτωση της επιλογής αντικειμένου. Έτσι είναι ψυχικά εξαναγκασμένοι να αποδίδουν στο παιδί κάθε τελειότητα –κάτι το οποίο η νηφάλια παρατήρηση δείχνει ότι ποτέ δεν ισχύει– και να συγκαλύπτουν και να λησμονούν όλα τα ελαττώματά του. (…)

Επιπρόσθετα, τείνουν να αναστέλλουν υπέρ του παιδιού τη λειτουργία όλων των πολιτισμικών κεκτημένων, τα οποία ο δικός τους ναρκισσισμός είχε αναγκαστεί να σεβαστεί, και να ανανεώνουν για λογαριασμό του όλες τις αξιώσεις για προνόμια, από τα οποία οι ίδιοι έχουν προ πολλού παραιτηθεί. Το παιδί πρέπει να ζήσει καλύτερα απ’ αυτούς και να μην υπόκειται στις αναγκαιότητες που αναγνωρίζονται ως κυρίαρχες στη ζωή. Η αρρώστια, ο θάνατος, η παραίτηση από απολαύσεις, οι περιορισμοί της προσωπικής του θέλησης δεν πρέπει να ισχύουν για το παιδί· οι νόμοι της φύσης και της κοινωνίας θα καταργηθούν για χάρη του· και το παιδί θα ξαναγίνει πράγματι το επίκεντρο και ο πυρήνας όλης της πλάσης –His Majesty the Baby**- όπως ο καθένας νόμιζε κάποτε πως είναι.

Το παιδί θα πρέπει να εκπληρώσει τα άπιαστα όνειρα εκείνα που οι γονείς δεν κατόρθωσαν να πραγματοποιήσουν: Το αγόρι πρέπει να γίνει μεγάλος άνδρας και ήρωας στη θέση του πατέρα του, και το κορίτσι να παντρευτεί έναν πρίγκιπα, προσφέροντας έτσι ετεροχρονισμένα αποζημίωση στη μητέρα του. Και ως προς το πιο ευαίσθητο σημείο του ναρκισσιστικού συστήματος, που είναι η αθανασία του Εγώ, τόσο δεινά δοκιμαζόμενη από την πραγματικότητα, η αναζήτηση καταφυγίου στο παιδί παρέχει την πολυπόθητη ασφάλεια. Η γονεϊκή αγάπη, τόσο συγκινητική και κατά βάθος τόσο παιδιάστικη, δεν είναι παρά ο αναγεννημένος ναρκισσισμός των γονέων ο οποίος, έτσι μεταμορφωμένος σε αγάπη του αντικειμένου, αποκαλύπτει άσφαλτα την πρότερη φύση του."

Freud, S. (1914), On narcissism: An introduction, Standard Edition 14:73–102.


* Από την ιστοσελίδα τού ψυχίατρου-ψυχαναλυτή-συγγραφέα Νίκου Σιδέρη (https://siderman.gr/o-froint-ke-his-majesty-the-baby-i-aftou-megaliotis-to-moro/
** Ο Φρόιντ έγραφε στα γερμανικά, αλλά η συγκεκριμένη έκφραση είναι γραμμένη στα αγγλικά στο εν λόγω κείμενο του 1914. Πιθανόν αναφέρεται σε γνωστό πίνακα του Arthur Drummond με αυτόν τον τίτλο, ζωγραφισμένο το 1898, που δείχνει την Αστυνομία να ακινητοποιεί τους πάντες και τα πάντα προκειμένου να διασχίσει τον δρόμο ένα παιδάκι-κέντρο του κόσμου. Σε προηγούμενο κείμενό του (“Δημιουργικοί συγγραφείς και ονειροπόληση” του 1908) ο Φρόιντ χρησιμοποιεί την έκφραση “Η Αυτού Μεγαλειότης το Εγώ”.