Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Pink Floyd


Η πρώτη περίοδος των Pink Floyd. Η "ψυχεδελική". Με χαλαρώνει και με παίρνει απ'αυτόν τον κόσμο... Με βγάζει από κάθε τρέχον αίσθημα, συναίσθημα, αίσθηση και οτιδήποτε άλλο έχει να κάνει με τον ψυχοσυναισθηματικό και πνευματικό μας κόσμο -όλα αυτά δηλαδή στα οποία συνίσταται ο άνθρωπος και η ύπαρξή του. Με πηγαίνει σε έναν άλλο κόσμο, εκεί όπου δεν υπάρχει συνειδητό, δεν υπάρχει ίσως ούτε υποσυνείδητο παρά στέκει μόνο του το ασυνείδητο. Εκεί χάνομαι χρόνια τώρα όποτε ακούω δημιουργίες τους από εκείνη την εποχή. Τότε που ξεκίνησαν με τον Syd Barrett αλλά και για αρκετό καιρό μετά, ακόμη και όταν εκείνος έπαψε να είναι μέλος τους, όταν το "πνεύμα" του και οι πολύ δυνατές επιρροές του ήταν ακόμη παρούσες στο συγκρότημα, που δεν είχε μορφοποιήσει τον νέο ήχο του και δεν είχε βρει τον νέο υπαρξιακό/κοινωνικό/ψυχαναλυτικό προσανατολισμό του.

Τα τελευταία χρόνια, έτσι όπως η συντριπτική πλειονότητα των μουσικών και των τραγουδιών που άκουσα στη ζωή μου έχει πλέον καταρρεύσει, εκείνη η περίοδος των Pink Floyd συνεχίζει να μου μιλάει ακάθεκτη και μάλιστα με πολύ περισσότερη ορμή και αλήθεια πια. Είναι σχεδόν πάντα η υπόκρουση που χρησιμοποιώ όταν κάθομαι να γράψω. Διαθέτει μια ακαταμάχητη και διεισδυτική ενέργεια που με βοηθά να ξεδιπλώνω πολύ εύκολα την φαντασία και το υποσυνείδητό μου.

Είναι τόσο διαφορετικές -αλλά τόσο βαθιές και αληθινές- και οι δυο περίοδοί τους. Η πρώτη, η ψυχεδελική, μέχρι το Obscured by Clouds, και η δεύτερη, η "ψυχαναλυτική", μέχρι το The Wall.

Ο κύκλος είχε πια διαγράψει τα δυο ημικύκλια, είχε συμπληρωθεί και ήταν πλήρης.


Δεν υπάρχουν σχόλια: