Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Στον Ποιητή


Ο άνθρωπος. Ένα μηδαμινό Τίποτα που κατασκευάζει εκατομμύρια άλλα μηδαμινά Τίποτα για να χωρέσει, να εναποθέσει την μηδαμινότητά του στο Χάος. Ένα ανύπαρκτο -στα μάτια του- ενεργειακό ολοκαύτωμα, που ανά πάσα στιγμή, συνειδητή και ασυνείδητη, εκσφενδονίζεται στ' άστρα με ασύλληπτες ταχύτητες και επιστρέφει φλεγόμενο. Μια σφαίρα διάπυρη που στροβιλίζεται αενάως.

Κι ύστερα μου μιλάς για χώρες, πατρίδες και λαούς. Δεν μπόρεσα ποτέ να σε καταλάβω. Ναι, εσένα Ποιητή, που κέρδιζες σωρηδόν τα βραβεία των ανθρώπων ενόσω ήσουν εν ζωή και την "αθανασία" τους από τότε που το σκήνωμά σου κατέβηκε στη γη. Δεν μπόρεσα να σε καταλάβω. Πώς γίνεται να εξυμνείς και να δοξάζεις το Φως και το Χώμα και να αναφέρεσαι στον "τόπο σου". Στον συγκεκριμένο και οριοθετημένο τόπο σου και όχι στον εσωτερικό τόπο σου. Αυτό μπορώ να το ξέρω ότι εκεί αναφερόσουν. Αλλά, δεν γίνεται. Κάτι σου ξέφυγε, Ποιητή. Κάτι έχανες διαρκώς ή δεν ήθελες, δεν τολμούσες να αποδεχτείς. Να ανοίξεις την πόρτα του Άγνωστου και να εισβάλεις με θρασύτητα και ορμή αλλά και με την περιέργεια της άγνοιας και της δίψας να μάθεις. Έτσι είναι, Ποιητή. Έτσι θα 'πρεπε να είναι. Και όχι να μιλάς για "Ελλάδα"...

Σε βρίσκω χαμηλότερο, λιγότερο απ' ό,τι έδειχνες. Λειψό. Μίκρυνες πολύ και δεν σε βλέπω. Έγινες ελάχιστος και, με την ταχύτητα με την οποία κινούμαι, δεν προλαβαίνω καν να σε αντιληφθώ. Ούτε τη σκιά σου, ούτε το περίγραμμά σου. Έγινες παρελθόν στο παρόν και στο μέλλον μου.

Φυσικά και δεν υπάρχει ούτε Φως ούτε Χώμα, Ποιητή. Τίποτα απ' όλα όσα διηγήθηκες δεν υπάρχει. Ποτέ δεν υπήρξε. Γελάστηκες και γι' αυτό χάθηκες μέσα σε πελάγη αμφιβολίας και αμφισβήτησης στα στερνά σου. Έψαχνες την Αλήθεια, έτσι; Ε λοιπόν, μάθε πως δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Γιατί τίποτα δεν "υπάρχει". Την πατήσατε μεγαλοπρεπώς με αυτό το ρήμα όλοι σας. Και πρώτοι και καλύτεροι οι Υπαρξιστές, που στο τέλος χάθηκαν στην αχανή έρημο της απελπισίας και της ματαιότητας του αγνωστικισμού.

Μπορεί όμως κάποτε να έλθει ο καιρός που όσοι απομείνουν -αν απομείνουν κάποιοι από αυτήν την αυτοκτονική πορεία- ίσως αρχίσουν να προσεγγίζουν τη μεγάλη Αλήθεια. Και να σωθούν από την ύλη του κόσμου και από τον κόσμο της ύλης. Να απελευθερωθούν πια και να πάψουν να φτάνουν κάθε φορά μπροστά στον ίδιο τοίχο, με τον οποίο συγκρούονται τρομερά επώδυνα και κάθε φορά νομίζουν πως είναι η τελευταία. Να κάνουν, επιτέλους, το αστρικό ταξίδι.

Πώς είπες; Τι "υπάρχει"; Θες να μάθεις τι είναι αυτό που συνδέει τα ορατά με τα αόρατα; Τι είναι αυτό που κινεί τον χωρόχρονο; Τι είναι πέρα απ' το Φως; Ποιο είναι το όχημα πάνω στο οποίο πηγαινοέρχονται όλα, πέρα απ' τα γνωστά;

Μόνο η αγάπη, Ποιητή. Μόνο η Αγάπη.

Αλλά, ξέρεις ποια Αγάπη; Όχι αυτή που περιφέρεται από στόμα σε στόμα σαν αποδημητικό πουλί και στα πρώτα κρύα μεταναστεύει για θερμότερες περιοχές. Όχι αυτή που στοχεύει και επενδύει. Όχι αυτή που ηδονίζεται στον κόσμο της φθοράς. Ούτε αυτή που εφεσιβάλλει όταν νιώθει πως "προσβάλλεται". Η Αγάπη δεν είναι πουλί που έρχεται και φεύγει. Η Αγάπη δεν είναι άρωμα που χάνει την έντασή του, ξεθυμαίνει και ξεχνιέται. Γι' αυτό μην εύχεσαι ούτε υγεία, ούτε μυαλό, ούτε ευτυχία, ούτε τίποτα. Η Αγάπη δεν είναι αίσθημα, ούτε συν-αίσθημα. Δεν είναι κατάσταση. Η Αγάπη, Ποιητή, είναι βίωμα. Και δεν εξηγείται.

Δεν υπάρχουν σχόλια: