Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

Διάλογοι ΙΙΙ


= Και τι γίνεται;

-  Ε, δεν βλέπεις;

= Εγώ βλέπω, αλλά θέλω να μου τα πεις ο ίδιος.

-  Τι να σου πρωτοπώ...

= Άρχισε απ' όπου θες. Έχω χρόνο.

-  Και τι δεν έχεις τώρα εσύ...

= Μην το πας αλλού. Αυτό δεν σε αφορά, το τι έχω εγώ δηλαδή. Ξεκίνα.

-  Ήλθε η Τίνα. Έρχεται τελικά μια-δυο φορές το χρόνο. Δεν ξέρω αν ζει η Λέλα -εσύ θα ξέρεις.

= Ναι, ξέρω αλλά δεν είναι της στιγμής. Όσο για την Τίνα, το ξέρω. Δεν την είδα όμως και τόσο καλά αυτή τη φορά. Εξάλλου δεν είμαι εδώ γι' αυτό τώρα. Αλήθεια, γιατί συνεχίζεις να θέλεις να τα λέμε;

-  Νομίζω πως δεν κατάφερα να "προχωρήσω", όπως λένε οι άνθρωποι, στη μουσική μετά το φευγιό σου. Προσπάθησα, δοκίμασα, πειραματίστηκα αρκετά. Εξάλλου, μην ξεχνάς πως εγώ ήμουν που απομακρύνθηκα -ή, για να είμαι δίκαιος, "σε απομάκρυνα"- γιατί ήταν αδύνατον να ανταποκριθείς στα ζητούμενά μου εκείνης της εποχής στη μουσική. Και έπρεπε να φύγω, να προχωρήσω. Εσύ, πάντα ευγενής και γεμάτος μόνο με κατανόηση και αγάπη, το κατάλαβες χωρίς ποτέ να το σχολιάσεις. Χωρίς ποτέ να μου αναφέρεις τίποτα. Και χωρίς να αλλάξει η συμπεριφορά σου απέναντί μου ποτέ. Σου οφείλω πάντα μια μεγάλη συγγνώμη για τότε. Αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Προσπάθησα να σου δώσω να καταλάβεις αλλά είχες μπει πολύ βαθιά στον δρόμο σου και δεν μπορούσες να γυρίσεις πίσω. Εσύ με δέχτηκες όπως ήμουν κι εγώ δεν επιχείρησα να σε αλλάξω ή να σε χειραγωγήσω. Έτσι παρέμεινε αυτή η μεγάλη αγάπη και ο σεβασμός. Εγώ διένυσα τις διαδρομές μου σ' αυτήν την τροχιά και τελικά βγήκα από τον κύκλο της εγκαταλείποντάς την για πάντα. Κάπου εκεί ξαναβρεθήκαμε πολλές φορές όπως παλιά -και ήταν υπέροχα. Είχαμε ωριμάσει και οι δυο μέσα από τις δικές μας πορείες και η συνάντηση ήταν υπέροχη. Ήταν, βλέπεις, τόσο δυνατά και πρωτόγνωρα όλα όσα είχαμε ζήσει που ήταν αδύνατον να έλθουν άλλα στη θέση τους. Λες και σε αυτό το θέμα, όπως και σε κάποια άλλα ίσως, έζησα τη ζωή εφάπαξ. Μια κι έξω. Ίσως όμως έχει να κάνει και με μια προσκόλληση που δείχνω κάποιες φορές και που τελικά μοιάζει να γίνεται κάτι σαν μανία. Αν και γενικά δεν αντέχω την πολλή στασιμότητα και επανάληψη, μερικές φορές διακρίνομαι από μια αποκλειστικότητα, μια μοναδικότητα. Δεν ξέρω αν μπορώ να το εκφράσω όπως το νιώθω.

= Καταλαβαίνω. Εξάλλου, μην ξεχνάς πως σε ξέρω -και μάλιστα σε γνώρισα σε πολύ έντονες στιγμές και σε έζησα σε σημαδιακές περιόδους της ζωής σου. 

-  Σαν τώρα τη θυμάμαι πάντα την κίτρινη μπουλντόζα εκείνης της Κυριακής. Και μετά ήλθε η Τετάρτη με το συνωμοτικό βλέμμα που ανταλλάξαμε και τα γέλια που βάλαμε. Ήταν πολύ όμορφα όμως. Άνοιξη του 1986. Ήλθε κι έδεσε όλο. Ήταν εντελώς καινούργιο για μένα. Δεν είχα ζήσει τέτοιες σχέσεις μέχρι τότε. Ελεύθερες, ανοιχτές, πλούσιες. Άνθρωποι έμπαιναν, έβγαιναν, χάνονταν και ξαναεμφανίζονταν. Βρισκόμασταν σε σπίτια, σε πάρκα, σε μαγαζιά, σε αλάνες και γωνιές δρόμων. Τότε που δεν υπήρχαν ούτε κινητά τηλέφωνα, ούτε μέιλ, ούτε τίποτα. Όταν πια απέκτησα και αυτοκίνητο, το ραντεβού για να σε "μαζέψω" ήταν στη γωνία του Benetton. Και σε άφηνα συνήθως στο Jasmin ή στο σπίτι σου από κάτω, στην Μπισκίνη. Όταν κοιτάξω πίσω εμένα, θυμάμαι και βλέπω ένα τρομαγμένο επαρχιωτάκι, που όμως είχε ένα καλό ταλέντο και ισχυρή θέληση. Αυτή τον βοηθούσε.

= Θα μου πεις γιατί με φωνάζεις κάθε φορά;

-  Μάλλον πάλι δεν βγάζω άκρη. Και κάθε φορά που δεν βγάζω άκρη σε χρειάζομαι. Βάζω κι ακούω κάποιο τραγούδι που παίζαμε ή κάποιο που ανακάλυψα αφότου έφυγες και ξέρω πως θα μας άρεσε πολύ να το παίζαμε και σε καλώ με το όνομά σου ρωτώντας σε πού είσαι.

= Ξέρεις καλύτερα από μένα ότι εγώ δεν έχω -δεν είχα- τις ευκαιρίες, τη δυνατότητα μάλλον αλλά και τη μεγάλη τύχη σε κάποια θέματα, να ζήσω όλα αυτά που ζεις εσύ. Που ζείτε όλοι σας πια. Γιατί πιστεύεις ότι μπορώ πρώτα απ' όλα να σε καταλάβω και μετά να σου πω και δυο κουβέντες;

-  Ήσουν και είσαι σταθερό σημείο αναφοράς για μένα. Πάτησα γερά πάνω σε όσα ζήσαμε και στο γεγονός ότι ξέρω πολύ καλά -από τότε το ήξερα αφού εσύ ο ίδιος μου το είχες πει- πως μ' αγαπάς και πως είμαι, εεεε...ήμουν, από τους πολύ ελάχιστους ανθρώπους που εκτιμούσες επειδή σε δεχόμουν πάντα όπως ήσουν. Και αυτό ήταν ελευθερία. Γιατί το ίδιο συνέβαινε και για μένα. Κι εσύ με δεχόσουν όπως ακριβώς ήμουν. Με όλες τις παραξενιές, τις κυκλοθυμίες και τις ιδιοτροπίες μου. Γιατί είχα πολλές απ' αυτές.

= Και τώρα τι έγινε πάλι; Ζορίζεσαι;

-  Ζορίζομαι πολύ ώρες-ώρες.

= Θα μου τα πεις όλα σιγά-σιγά.

-  Θα σου τα πω.

Δεν υπάρχουν σχόλια: