Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

Θεολόγος Στρατηγός


Ένας από τους σημαντικότερους κιθαρίστες τής ελληνικής ροκ σκηνής από τα τέλη τού '60 μέχρι και τα μέσα τής δεκαετίας τού '80.

Είχα την τύχη να τον γνωρίσω ένα καλοκαίρι στις αρχές τής δεκαετίας τού '80, στη διάρκεια κάποιων συναυλιών στις οποίες συμμετείχε. Ο Θεολόγος ήταν τόσο προσηνής και απλός -εμείς ήμασταν έφηβοι, λάτρεις τής μουσικής και εκκολαπτόμενοι μουσικοί- και μάς έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Φιλικός και χαμηλών τόνων, πρόθυμος να κουβεντιάσουμε για τα πάντα. Κι εμείς, που ήμασταν νέοι ανήσυχοι και ορμητικοί, κυριολεκτικά τον βομβαρδίσαμε. Θυμάμαι απορούσα με τη διάθεσή του να μάς εξηγεί και να μάς δείχνει πράγματα στην κιθάρα. Ήμασταν άγνωστοι. Μας είχε προσκαλέσει μάλιστα να τον επισκεφθούμε στο σπίτι του στην Αθήνα, όταν θα βρισκόμασταν κι εμείς στην πόλη για τις σπουδές μας. Τον είχα νιώσει κυριολεκτικά σα μεγάλο μου αδελφό από την πρώτη στιγμή. Ήταν αλλόκοτο συναίσθημα. Και αυτό δεν είχε να κάνει μόνο με την ορμή και την ονειροπόληση τής εφηβείας, που εκείνη τη στιγμή πραγματώνονταν μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου.  Είχε να κάνει με τον άνθρωπο που τα εξέπεμπε όλα αυτά. Και αυτό το είχαμε νιώσει ταυτόχρονα και ανεξάρτητα και οι δύο, με τον κολλητό μου, που είχαμε πάει να τον βρούμε στο ξενοδοχείο.

Τότε άκουγα πολλή ξένη μουσική και δεν ήξερα ακόμη ποιον είχα μπροστά μου. Δεν ήξερα ότι ο Θεολόγος ήταν "υπεύθυνος" για τις κιθάρες στο Βρώμικο Ψωμί (μαζί με τον Βαγγέλη Γερμανό) και ότι εκείνος ήταν που κυριολεκτικά μεγαλούργησε και απογείωσε τις ενορχηστρώσεις αλλά και τις κιθάρες στη Ρεζέρβα. Για χρόνια μελετούσα νότα-νότα όλα όσα έπαιξε στη Ρεζέρβα. Προσπαθούσα να τον "διαβάσω". Να καταλάβω, σε συνδυασμό με τους στίχους τού Σαββόπουλου, τις διαδρομές τής ψυχής που οδήγησαν σε τέτοιες ουράνιες μελωδίες και σχήματα που έπαιξε στο δίσκο.

Μέχρι σήμερα, όταν ακούω εκείνους τους δίσκους τού Σαββόπουλου, και ιδιαίτερα τη Ρεζέρβα, μένω άναυδος από τη μουσική ευφυΐα αλλά και την ευαισθησία του. Αργότερα έπαιξε σε δίσκους τού Βαγγέλη Γερμανού και στο δεύτερο δίσκο που έκανε η Αρλέτα με τον Λάκη Παπαδόπουλο, όπου και πάλι το στίγμα του έμεινε ανεξίτηλο. Τον Θεολόγο θα τον βρούμε ακόμη να συνοδεύει στην κιθάρα τη θεϊκή Φλέρυ Νταντωνάκη στο δίσκο Η αιώνια εφηβεία τής φωνής (τραγούδια 1-8). Τον είδα αρκετές φορές ζωντανά. Ήταν απόλαυση. Χωρίς να κάνει "φασαρία" γύρω από τον εαυτό του, έλεγες πως φεγγοβολούσε ολόκληρος μέσα στη σιωπηλή γωνιά του.

Υπήρξε πρότυπό μου στην ηλεκτρική κιθάρα... Ο Θεολόγος παίζει μια πολύ γλυκιά και μελωδική κιθάρα, που ακούγεται απλή χωρίς να είναι καθόλου έτσι όμως. Γίνεται πολύ σύνθετη ώρες-ώρες και οι γραμμές του είναι πολύ μελετημένες. Είναι έξοχος χειριστής τής αρμονίας αλλά και τής κιθάρας. Η έκπληξη είναι ότι παίζει και κλαρινέτο! Έχει ηχογραφήσει μάλιστα το κλαρινέτο του στην κασέτα τού Νικόλα Άσιμου Το Βαρέλι αλλά και σε κάποιες σκόρπιες φράσεις σε άλλες δουλειές.

Ο Θεολόγος Στρατηγός αποφάσισε να μείνει έξω από τα κυκλώματα τής μουσικής, όπως αυτά άρχισαν να διαμορφώνονται μετά την αποχώρηση τού μεγάλου Αλέκου Πατσιφά από τα μουσικά πράγματα της χώρας. Οι πίστες και οι φανφάρες που χαρακτήρισαν και ακολούθησαν σχεδόν όλους τους μουσικούς και τραγουδοποιούς τής γενιάς του δεν τον άγγιξαν ποτέ. Δεν εξαργύρωσε τίποτα από την σπουδαία τέχνη του, όπως πολλοί άλλοι. Διαχώρισε τη θέση του και ανέλαβε το τίμημα τής επιλογής του.

Ακολουθούν δυο δείγματα τής έξοχης τέχνης του, που θα ήταν αρκετά για να τον εκτιμώ τόσο πολύ. Δυο τραγούδια από την Ρεζέρβα τού Διονύση Σαββόπουλου, με τις κιθάρες (ακουστικές και ηλεκτρικές) αλλά και την μαγικά εμπνευσμένη ενορχήστρωση τού Θεολόγου Στρατηγού: "Γεννήθηκα στη Σαλονίκη" και "Για τον σοσιαλισμό".


Δεν υπάρχουν σχόλια: