Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Διάλογοι Ι


- Τι θα πιούμε;
=Τι θες;
- Ουίσκι.
=Ξέρεις τι χρονιά έχουμε;
- Ξέρω.
=Όχι, δεν ξέρεις.
- Πάντως σίγουρα είμαστε πριν από τουλάχιστον δέκα χρόνια.
=Γιατί δέκα;
- Γιατί αλλιώς δεν θα ήσουν εδώ.
=Εγώ λέω πως είμαστε πριν από τουλάχιστον έξι χρόνια.
- Γιατί;
=Γιατί αλλιώς δεν θα ζήταγες να πιείς.
- Μια ζωή να ανατρέπεις τα πάντα και να με μπερδεύεις πέρα-δώθε στα χρόνια.
=Μα, αφού δεν υπάρχει χρόνος.
- Μπα; Αυτό ανακάλυψες λοιπόν;
=Όχι. Δεν ανακάλυψα τίποτα. Απλώς ο χρόνος που μετράς εσύ δεν υπάρχει.
- Εσύ δεν μετράς;
=Εγώ ποτέ δεν μέτραγα.
- Αυτό είναι αλήθεια. Το θυμάμαι.
=Ωραία μέρα βρήκαμε να κάνουμε αυτήν την κουβέντα.
- Τι έχει η μέρα;
=Είναι η μέρα τού "χάσματος". Εικοσιεννιά Φεβρουαρίου. Είδες που σού έλεγα πως δεν υπάρχει ο χρόνος που μετράς; Συνεχώς κάνουμε λάθος. Συνεχώς κάτι ξεφεύγει και οι άνθρωποι τρέχουν ξωπίσω του να το διορθώσουν, να το συμπληρώσουν. Τι να διορθώσουν δηλαδή...
- Έχεις δίκιο.
=Θέλεις να πιεις;

...

=Αφού έτσι κι αλλιώς -το 'παμε- δεν υπάρχει χρόνος.
- Τόπος υπάρχει;
=Εσύ τι λες μετά από όσα είπαμε;
- Μάλλον δεν θα υπάρχει ούτε αυτός.
=Έτσι.
- Τότε;
=Τότε τι;
- Πώς θα αποφασίσω αν θέλω κάτι αν δεν ξέρω πού είμαι;
=Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις τίποτα.
- Και τι θα κάνω;
=Πάντως όχι όσα ήξερες.
- Και δεν θα πιώ, δηλαδή;
=Αν νομίζεις πως έτσι μπορείς να συναντηθείς με αυτό που νομίζεις ότι θα βρεις, τότε μπορείς.
- Τι προσπαθείς; Να μου μάθεις αυτά που ήδη ξέρω;
=Τίποτα δεν ξέρεις. Νομίζεις ότι ξέρεις αλλά απλώς παπαγαλίζεις. Εξάλλου, δε λέω, είναι δύσκολο να μπορέσεις να ξεφύγεις.
- Αλλά και να βρεθώ.
=Αυτό να δεις πόσο δύσκολο είναι. Αυτό ίσως είναι αδύνατο.

...

- Νερό;
=Ναι.
- Πάλι καλά.
=Δεν είναι χάρη. Απλώς δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.
- Ποτέ δεν μ' άρεσαν αυτές οι συμβάσεις.
=Ε, καλά τώρα. Σε ποιον μιλάς...
- Και πώς τα κατάφερες;
=Τίποτα δεν κατάφερα.
- Τίποτα δεν ανακάλυψες, τίποτα δεν κατάφερες λοιπόν.
=Σου φαίνεται παράξενο;
- Μπα, δεν νομίζω.
=Καλό αυτό. Για σένα.
- Με θυμάσαι;
=Πάντα.
- Το ξέρω. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: