Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Ενθάδε κείτονται

Στον Πάνο Τζαβέλλα*


Όχι. Δεν λυπάμαι καθόλου. Άξιζαν όλα όσα ήλθαν. Και θα έλθουν κι άλλα. Πιο σκληρά. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να το δει κανείς. Όπως δεν ήταν καθόλου δύσκολο να δει κάποιος ότι θα έρχονταν τα σημερινά.

Είναι η Νέμεση. Δικαιοσύνηόπως έλεγε και ο ποιητής.

Γιατί ποτέ δεν ήταν παρόντες τη στιγμή που η ζωή κυλούσε από μέσα τους. Οι έντιμοι. Χαριεντιζόταν σαν μωρές παρθένες μπροστά στις βιτρίνες των γυαλιστερών ψευδοονείρων ή παζάρευαν σαν ανελέητες πόρνες στις νυχτερινές λεωφόρους. Οι έντιμοι. Αλίμονο μόνο στους φτωχούς.

Τα δέντρα όμως μάδησαν απ' τα φύλλα τους και η γύμνια αποκαλύφθηκε. Όσοι πρόλαβαν -έστω και την τελευταία στιγμή- και αχνοείδαν μια αχτίδα να γλιστρά απ' τη χαραμάδα, σηκώθηκαν και έφυγαν τρέχοντας. Όπως-όπως. Σέρνοντας τα μισοφορεμένα ρούχα τους που σβαρνίζονταν στο πολυκαιρισμένο και σάπιο σανιδένιο πάτωμα τού εθνικού πορνείου. Του εθνικού πολυκαταστήματος. Αλίμονο σε όσους κοιμήθηκαν μέχρι αργά. Ο ήλιος σηκώθηκε πια ψηλά. Τώρα έχει αρχίσει να καίει και αυτοί ουρλιάζουν απ' τον πόνο.

Να μην ξεχαστώ όμως τις τελευταίες στιγμές. Να έχω το νου μου και να σταθώ από πάνω για να ρίξω τη φτυαριά με το χώμα έτσι ώστε να σιγουρευτώ. Για τον έντιμο.


* Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκέπασε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: