Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Σκοτώστε την Μνήμη όταν γεράσει...


Άνθρωποι που έζησαν σαν καταιγίδες και σαν θύελλες -είτε στην πραγματικότητα είτε στις θάλασσες των φαντασιώσεών τους. Έφτιαξαν ζωές μέσα σε δρόμους, σε σχολεία, σε γραφεία, σε λεωφορεία, σε μαγαζιά και λαϊκές αγορές, σε αίθουσες σκοτεινές και φωτεινές, σε καφέ και εστιατόρια και μπαράκια, σε διαλέξεις και καλλιτεχνικές εκθέσεις, στο βουνό και στη θάλασσα, στο χωράφι και στον κήπο. Είτε στην "εκεί έξω" πραγματικότητα είτε πάνω σ' ένα κρεβάτι ή σε μια καρέκλα σκυμμένοι πάνω σε σελίδες, είτε με ένα μολύβι ή ένα πινέλο στο χέρι να αναζητούν να κατασκευάσουν χίμαιρες για να καταφέρουν να ξημερώσουν και την επόμενη μέρα. Άνθρωποι που σάρωσαν τα πάντα στο πέρασμά τους με το πάθος και την ορμή της φθαρτής ύπαρξης που αντιμάχεται μάταια το Αιώνιο Πεπρωμένο. Άνθρωποι που πίστεψαν πως η ζωή "τους χρωστάει" -δεν ξέρω τι, μη με ρωτάς- και έφτασαν να ανέβουν σε ολύμπια ύψη από την ανάγκη να νιώσουν ότι "τα κατάφεραν". Άνθρωποι που έθεταν "στόχους" στη ζωή τους και, όταν τους κατακτούσαν, αισθάνονταν πανευτυχείς και δικαιωμένοι αλλά και ανυπόμονοι να θέσουν τους αμέσως υψηλότερους και πιο φιλόδοξους προορισμούς. Άνθρωποι που απογοητεύονταν και αναθαρρούσαν διαδοχικά στη διάρκεια του ένδοξου βίου τους. Άνθρωποι που λησμονούσαν εύκολα αλλά και θυμούνταν γρήγορα. Άνθρωποι, δηλαδή, δούλοι τής Μνήμης και εχθροί τής Λήθης. Συνήθως και υποτελείς τής Νοσταλγίας, πολύ συχνά καθαγιάζοντάς την και αναδεικνύοντάς την σε πηγή έμπνευσης και παράγοντα επιβίωσης για τον βίο τους. Άνθρωποι που βίωναν έντονα την κάθε τους στιγμή, υπακούοντας σε τετριμμένα και ξεπουλημένα συνθήματα και συνταγές για επιτυχία. Δεν ξέρω τι είδους επιτυχία, μη με ρωτάς. Άνθρωποι κυριολεκτικά ζεμένοι σε παλιωμένους ζυγούς που τρίζουν βασανιστικά κάτω από το βάρος των χρόνων και των συντηρητικών κατεστημένων και μαγεμένοι από χρυσές άμαξες με δεμένους μπροστά μυθικούς Πήγασους. Άνθρωποι που έσυραν όμως βαριά μπάλα στο πόδι. Άνθρωποι τριγωνομετρημένοι, αλλά άνθρωποι.

Κάποτε βέβαια κατάλαβα τι γινόταν κάτω και πίσω από όλα αυτά. Τι είχε διαδραματισθεί βαθιά μέσα στην ψυχή τους. Μάλλον περίμεναν μια κάποιου είδους δικαίωση και αναγνώριση που δεν έλαβαν ποτέ από εκεί από όπου πρωταρχικά ήθελαν να την έχουν.

Άνθρωποι που πίστεψαν στο ορατό φάσμα των αισθήσεων και παρέμειναν αγκιστρωμένοι σ' αυτό, μην αντέχοντας το άλμα στο Άπειρο, το άλμα στο Τίποτα, που γεννοβολάει Χάος. Άνθρωποι που μετέτρεψαν όλο αυτό το απωθημένο έλλειμμα δικαίωσης σε απόστημα και πληγή που τρέχει μια ζωή. Πληγή επώδυνη, πληγή πολλές φορές επικίνδυνη, που κακοφορμίζει και αρρωσταίνει το μυαλό, την ψυχή και το σώμα.

Τους είδα αρκετές φορές να χάνονται στο ποτάμι της ζωής, αφημένους στη μοίρα τους και ανήμπορους να αντιδράσουν ενώ υπήρχε ακόμη χρόνος και αντοχή. Αλλά εκείνοι, λες και το έκαναν πεισματικά -για ποιον τελικά;-, αρνούνταν. Αρνούνταν να αντιδράσουν, να λειτουργήσουν με αυτοπροστασία, αρνούνταν τα πάντα. Έγιναν α-ρνητές, α-γνωστικιστές, α-ναχωρητές και τελικά γέρασαν μέσα στο κελί ή στο κλουβί ή περιμένοντας τη γέννηση τής επόμενης γενιάς των ανθρώπων έξω από μια αίθουσα τοκετών ή αγωνιώντας στον αυλόγυρο ενός σχολείου να χτυπήσει το κουδούνι, κλείνοντας οι ίδιοι πίσω τους την πόρτα και βουλιάζοντας στη θάλασσα των μεγάλων προσδοκιών.

Δεν υπάρχει πιο άχρηστο και πιο ανώφελο πράγμα στη ζωή από τις προσδοκίες. Και οι προσδοκίες δημιουργούνται από τα Κατεστημένα. Και τα Κατεστημένα τα τρέφει και τα συντηρεί η Μνήμη.

Όχι, δεν "φταίνε" αυτοί. Δεν υπάρχει φταίξιμο. Έτσι είναι η ζωή. Αυτοί είναι οι μηχανισμοί της και αυτοί είμαστε οι άνθρωποι. Όσο μπορούμε, τόσο κάνουμε. Το υπόλοιπο διάστημα, η υπόλοιπη απόσταση, χρειάζεται κατανόηση. Χρειάζεται αποδοχή της διαφορετικότητας και της ασυμβατότητας μεταξύ μας.

Μερικές όμως φορές γίνεται το θαύμα και ο άνθρωπος προχωράει. Εκτελεί το άλμα στο Άπειρο. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγο νερό -όχι πολύ, μπορεί να πνιγεί πάλι- για να το ρίξει πάνω του και να ξεπλυθεί.

Το νερό για να ξεπλυθεί; Όχι, δεν χρειάζεται να είναι μαγικό. Ούτε αγιασμένο. Όχι. Ένα απλό νερό είναι -σαν αίμα.

  

Δεν υπάρχουν σχόλια: