Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Πίσω απ' τον Υμηττό...


Απ' τη μια μεριά του βουνού εσύ, από την άλλη εγώ
Τα κρεβάτια μας τις νύχτες παράλληλα
Και τα δυο όμως κοιτάζουν κατά την Ανατολή
Εκεί, στο φως που περιμένουμε διαρκώς να βγει
-ή μήπως το έχουμε μόνιμα μέσα μας;

Ο δρόμος για τον ουρανό περνά ανάμεσά μας
Ταξιδεύει πάνω στην ευθεία κορυφογραμμή
-εκείνη για την οποία ο ποιητής 
μάς προέτρεψε να σηκώσουμε τα μάτια
έτσι ώστε να αντικρίσουμε την τέλεια ευθεία γραμμή

Εκεί ψηλά, κάπου εκεί, είναι κρυμμένα πολλά μυστικά
Τα ψάχνω συνέχεια, χρόνια αμέτρητα τώρα
Εκεί, όταν ανεβαίνω, σε βλέπω να κοιμάσαι
μέσα σε πράσινα χορτάρια και κίτρινα στάχυα
ή να σφυρίζεις τις νύχτες στον άνεμο

Μπορώ με ένα μόνο βήμα μου να σε φτάσω
Όπως κι εσύ μπορείς -αρκεί να το θες
Και το θέλησες τόσες πολλές φορές μέχρι σήμερα
Και ήλθες άλλες τόσες σαν αθόρυβη αχτίδα
Σαν αόρατη σκέψη να μου χτυπήσεις την πλάτη

Βλέπω τώρα καθαρά το κερί που καίει μέχρι να λιώσει
Μέσα σ' εκείνο το μικρό εκκλησάκι -και είναι νύχτα
Βλέπω την Άνοιξη που φεύγοντας σε παίρνει μαζί της

Ακούω εκείνες τις παμπάλαιες αλυσίδες
Να τρίζουν και να σέρνονται πάνω στο στήθος μου
Να σφίγγουν τη ζωή και το θάνατο

Σε περιμένω κάθε πρωί και κάθε απόγευμα
Σε ακούω και σε βλέπω τη νύχτα
Άγγελο και ληστή
Πίσω απ' τον Υμηττό εγώ,
πίσω απ' τον Υμηττό κι εσύ

ΥΓ. Αφιερωμένο στον Μάνο Χατζιδάκι, που κοιμάται στην Παιανία, ακριβώς αντιδιαμετρικά μου, από την άλλη μεριά του απαλού όγκου του Υμηττού.