Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Για ποια Ελευθερία μιλάς;


Διαβάζω -αλλά και ακούω- από τη μέρα που γεννήθηκα να λένε οι άνθρωποι ο ένας στον άλλον: "Η αμοιβή σου για τον κόπο όλων αυτών των χρόνων είναι η τάδε (η πιστή και αφοσιωμένη σύζυγος), τα παιδιά και τα εγγόνια σου!" Βέβαια στην πράξη οι άνθρωποι ποτέ δεν περιορίστηκαν στα έμψυχα αλλά επεκτάθηκαν και στα άψυχα, με τα οποία εξόπλιζαν και εφοδίαζαν τα έμψυχα. Και λίγο αργότερα, όταν οι περισσότεροι "πιστοί" σύζυγοι έπαυαν να είναι και τόσο πιστοί ή ειλικρινείς μεταξύ τους γιατί η περιπλοκότητα τής ζωής και τής ψυχής τούς έβγαζαν σε αδιέξοδα, τα μοναδικά τους ερείσματα γίνονταν οι απόγονοί τους, για τους οποίους άκουγα και ακούω συγκλονιστικές μαρτυρίες και δηλώσεις: "Η ζωή μου", "Ο άντρας τής ζωής μου", "Η γυναίκα τής ζωής μου", "Η περιουσία μου" ή "Ο θησαυρός μου". Και δωσ' του αφιερώματα και κληρονομιές και κληροδοτήματα στους απογόνους. Πράγματα δηλαδή υλικά, που έρχονται από το σκοτάδι και το κενό και κατευθύνονται προς την άβυσσο τού τεράστιου Τίποτα.

Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω πώς γίνεται από τη μια μεριά το διαχρονικά απόλυτο ζητούμενο τής ανθρώπινης ύπαρξης να είναι η Ελευθερία και από την άλλη να μιλάμε για "αμοιβή" στη ζωή. Να ζητάμε δηλαδή την "ανταλλακτική αξία" αυτού που αντιλαμβανόμαστε ως ζωή και ύπαρξη, ως πέρασμά μας από τις τέσσερις διαστάσεις. Αχ, άνθρωπε. Ήσουν, είσαι και θα είσαι αλυσοδεμένος στα τετριμμένα και ορατά της αντιληπτικής σου ικανότητας. Και η συντήρηση καλά κρατεί μέσα από πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και θρησκευτικά συστήματα, μέσα από φιλοσοφικές και υπαρξιακές θεωρήσεις και θεωρίες, μέσα από θεσμούς που δημιούργησες για να ακουμπήσεις επάνω τους τον προαιώνιο Φόβο, μέσα από το γράπωμά σου από τις επόμενες γενιές που φέρνεις στο φως "για έναν κόσμο καλύτερο".

Είναι αδύνατον να συνυπάρχει η Ελευθερία με τον Φόβο. Το ένα αναιρεί το άλλο αυτομάτως. Και εσύ έχεις ήδη επιλέξει. Χωρίς να το καταλαβαίνεις. Η ορμή αυτού που αποκαλούμε "ζωή" είναι χειμαρρώδης, είναι ασύλληπτη και τρομακτική. Παρέσυρε στο διάβα της κάποια από τα μεγαλύτερα και πιο διάφανα μυαλά τής ανθρωπότητας, που δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στις ακόμη ανεξήγητες επιταγές της. Τα ισοπέδωσε μπροστά στο φάσμα τής αμείλικτης εντολής της και αντίκρυ στο απειλητικά ορθωμένο αύριο (έτσι το αποκάλεσες για να δημιουργήσεις τουλάχιστον την απαραίτητη σύμβαση και το αναγκαίο άλλοθι). Αλλά, σκέφτομαι έπειτα, τι να κάνεις κι εσύ... Ό,τι μπορείς κάνεις. Και όταν δεν μπορείς ή όταν φοβάσαι ή βαριέσαι, τότε επιστρέφεις στα δεδομένα, στα κατεστημένα και στα συστήματα. Στα σίγουρα. Εκεί όπου οι περιχαρακώσεις και οι τοίχοι δημιουργούν την ψευδαίσθηση τής ασφάλειας και τής ιδιωτικότητας. Τού απυρόβλητου από τη ζωή και την "μοίρα".

Είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι κάποια μέρα θα πάψεις να υφίστασαι στις γνωστές τέσσερις διαστάσεις, μην έχεις καμιά αμφιβολία. Όσο και να τρέμεις, όσο και να ιδρώνεις στη σκέψη αυτή, όσο κι αν το ξορκίζεις ή όσο κι αν προσέχεις την υγεία σου και τη διατροφή σου, δεν υπάρχει ούτε μια στο εκατομμύριο να ανατρέψεις τα προδιαγεγραμμένα. Και κάτι άλλο. Να ξέρεις πως όσα υλικά αγαθά και να αποκτήσεις, όσα ταξίδια και να κάνεις, όσες πατρίδες και να προσκυνήσεις, όση δόξα και να περιβληθείς, όσους απογόνους και να αφήσεις πίσω σου, όσους θεούς και να λατρέψεις, ο Φόβος θα είναι εκεί, πίσω απ' τη γωνία, να σε περιμένει και να σου κλείνει το μάτι. Γιατί τίποτα από αυτά δεν είναι αντίδοτο στον Φόβο. 

Σκέψου.

Φύγε από εκεί όσο είναι καιρός. Απεκδύσου τα πάντα. Ακολούθησε το φύσημα τού αγέρα και να εύχεσαι αυτή η αιώρηση να μην σε βγάλει ποτέ πουθενά. Ούτε σε στεριά, ούτε σε νησί, ούτε σε πέλαγο. 

Και το βράδυ μη γυρίσεις σπίτι σου.

1 σχόλιο:

museamuse είπε...

Παρ' ολαυτά κλείνεις άλλον έναν χρόνο ζωής σε αυτές τις τέσσερις διαστάσεις (υποθέτω ότι ο χρόνος είναι ο τέταρτος). Γι αυτό να χαίρεσαι!