Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Για τον "Φίλο που έφυγε στο νησί με τα πεύκα"...

 Στον Νίκο


Έφυγες πολύ ξαφνικά.
Κι απομείναμε όλοι βουβοί πίσω σου. 
Να κοιτάζουμε το Άπειρο που δεν λέει να δώσει μιαν απάντηση στο Γιατί.

Κι όπως παλιώνουμε, Νίκο μου, τόσο η πληγή βαθαίνει μέσα μας.
Αναίμακτη πληγή. Από εκείνες που δεν πρόκειται να γιάνουν ποτέ. 
Από χτύπημα κατάστηθο.

Μια ανόητη γελοιογραφία έγιναν όλα σε μια στιγμή. 
Μια λιτανεία απελπισίας και λιποθυμίας μέσα στην καλοκαιρινή λάβα.
Μια άρρυθμη μελωδία που ακροβατεί πάνω στα σύρματα.
Ένας πόνος διαπεραστικός και αφόρητος -εκεί, στην αριστερή πλευρά.

Ας έλθουν άλλες μέρες, 
ας έλθουν άλλες ελπίδες και άλλες σφραγίδες ζωής.
Να ξεσηκώσουν με έναν δυνατό άνεμο 
όλα εκείνα που χτίσαμε και χαϊδέψαμε.
Να χωρέσουν τις άχρονες και ουτοπικές μας στιγμές.

Ας είναι όμως.
Δεν ήθελες, δεν θέλαμε.
Αλλά τελικά σκύψαμε και υποκύψαμε όλοι μας.
Κι εσύ κι εμείς.

Τα χρόνια ανάβλυσαν από την παλιά ρωγμή 
και σηκώθηκαν ψηλά σαν συντριβάνι ξανά και ξανά.
Μας σκέπασαν και μας έκλεψαν τη λαλιά. 
Βουβαθήκαμε.
Χωρίς λέξη, χωρίς τραγούδι.
Σε μιαν άψυχη και ατελεύτητη πορεία προς το Χάος.

Τι να σου πω, Χριστέ μου;
Θα συνηθίσουμε μονάχοι.



Θα σου χαρίσω ένα παλιότερο τραγούδι που ανέβηκε εντελώς απρόσμενα στα χείλη μου έτσι καθώς σε σκεφτόμουν συνεχώς. Είναι από ένα φεστιβάλ τραγουδιού τής Θεσσαλονίκης -από τα χρόνια που ήμασταν έφηβοι. Και -κοίτα να δεις που πάλι σε βρίσκω μπροστά μου να μου κλείνεις το μάτι και να χαμογελάς όπως μόνο εσύ ήξερες. Το τραγούδι το πήρα από το κανάλι τής Σόφης Παππά -ερμηνεύτριάς του μαζί με τον Γιάννη Πετρίτση το 1978 (https://www.youtube.com/channel/UCDZvoa5U96MS1beZ7yAlWxg)
Και σε βρήκα συνδρομητή τού καναλιού της... 
Πρώτο σχόλιο δικό σου...
Και η φωτογραφία σου δίπλα...


Γεια σου, αδελφούλη. Γεια σου "Ντίκο" μας. Στο καλό.
Και -ποιος ξέρει; Ίσως κάπου, κάποτε να ξαναπάμε σχολείο μαζί και να ξανατραγουδήσουμε όμορφα τραγούδια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: