Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Σε μια βδομάδα θα είμαι εκεί

 Στον Νίκο


Δεν ξέρω αν η ζωή γίνεται μικρότερη ή μεγαλύτερη έτσι καθώς ταξιδεύουμε ολοένα και βαθύτερα στο χρόνο και στα χρόνια. 

Τη μια σου φαίνονται όλα τόσο μικρά και ασήμαντα -μάταια να κάνεις το οτιδήποτε. Να απλώσεις το χέρι και να σύρεις φωνή. Να αγγίξεις έστω και ένα λουλούδι και να τραγουδήσεις μια μικρή μελωδία. Συρρικνώνεσαι σε μια γωνιά του δωματίου, σε μια γωνιά του κόσμου, και τυλίγεσαι σε εμβρυακή στάση περιμένοντας -τι; Τον κύκλο να κλείσει. Ποιον κύκλο; Δεν ξέρω ποιον κύκλο. Τον κύκλο του "χρόνου". Τον φαύλο κύκλο.

Και ξάφνου, εντελώς αναπάντεχα, εκεί στη μέση του πουθενά, στους άγριους δρόμους ή στα έρημα χωράφια, σηκώνεις τα μάτια στον ουρανό. Και κάτι γίνεται. Δεν ξέρεις τι. Κάτι εντελώς μεταφυσικό και ανεξήγητο. Σου φαίνονται όλα τόσο μεγάλα, ατέλειωτα και ατελεύτητα, ώστε όσα ταξίδια και να κάνεις στις χώρες και στις καρδιές των ανθρώπων δεν φτάνουν παρά για να πάρεις μια μικρή μυρωδιά, μια ανάλαφρη γεύση μέλισσας που ρουφάει τη λίγη γύρη και βιάζεται να πάει στο επόμενο άνθος για να πάρει από κει κι άλλη.

Πάλι έχασες. Και πάλι κέρδισες. Έτσι, για να μην μένει ποτέ κανένας κερδισμένος ή χαμένος. Για να μένει τελικά στο πηλίκο εκείνο το κρύο τίποτα που σε τρώει σα σαράκι. Και που, τις κρύες νύχτες του χειμώνα ή τα λιποθυμικά μεσημέρια του καλοκαιριού, σού χαράζει βαθιά την ψυχή. Σε καθίζει πάλι απ' την αρχή στο πράσινο ξύλινο θρανίο για να μάθεις ξανά την αλφαβήτα. Αλλά μιαν άλλη αλφαβήτα πια. Μια αλφαβήτα που δεν έχει τέλος. Που δεν ξέρεις πόσα γράμματα έχει. Την ξεκινάς όμορφα και στρωτά -συνήθως, τουλάχιστον έτσι θυμάσαι πως έγινε- και μετά χάνεσαι στους χωματόδρομους και στις πέτρες.

Σήμερα ξύπνησα πάλι με κλάματα κι αναφιλητά. Σε σκεφτόμουν να γράφεις όμορφα τραγούδια, τραγούδια της καρδιάς για όλους μας. Απλά κι αγαπημένα. Και να τα μοιράζεις και να τα μοιράζεσαι με όλους μας χωρίς φειδώ. Και στενοχωρήθηκα. Με πήρε το παράπονο που δεν είσαι εδώ να σου τα πω όλα αυτά.

Έτσι, γρήγορα κι απλά σήμερα. Να προλάβω τ' όνειρο να μην διαλυθεί. Να το πιάσω τουλάχιστον από την ουρά πριν πετάξει πάλι μακριά.

"Φιλίες"
Ποίηση: Γιώργος Σαραντάρης
Μουσική: Γιώργος Θεοδωράκης


1 σχόλιο:

Lila Lilak είπε...

Σε είχε στη σκέψη, με εκτίμηση, με πεθυμιά, πάνω απ όλα με αγάπη, πάντα..