Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Απόψεις περί οικονομικής κρίσης και διαπραγμάτευσης


Το παρακάτω κείμενο το αλίευσα από δίκτυο κοινωνικής δικτύωσης. Δεν ζήτησα την άδεια αναδημοσίευσής του καθώς το κείμενο ήταν σε δημόσια χρήση. 

"Για να εξηγούμαστε:
Εγώ δεν ψήφισα Σύριζα για να παραμείνει, έστω και μειωμένος, ο ΕΝΦΙΑ, ούτε για να βγούνε τα παιδιά μας, που είναι άνεργα ως τα 40 τους, στη σύνταξη στα 67, ούτε για να μπορεί ο κάθε πλουτοκράτης να απολύει όποτε θέλει όσους θέλει, ούτε για ν΄ανέβει ο ΦΠΑ σε είδη πρώτης ανάγκης, ούτε για να ξεπουληθεί -όπως κι αν βαφτιστεί, ξεπούλημα είναι- η δημόσια περιουσία, ούτε για να παραμείνουν ίδιες -πόσω μάλλον να μειωθούν- συντάξεις και βασικός μισθός, ούτε για να θυσιαστούμε προς χάριν του ευρώ, ούτε για να ξανασώσω τις τράπεζες, ούτε για να γίνουν ο γιος και τα ανίψια μου τα γκαρσόνια της Ευρώπης, ούτε για να παραμείνει η χώρα μου προτεκτοράτο της Γερμανίας, ούτε για να γίνει Υπουργός ο Πανούσης. Ούτε, τελευταίο αλλά όχι έσχατο, να μεταλλαχτεί ο Σύριζα σε έναν συνασπισμό συστημικών κομμάτων χωρίς το ριζοσπαστισμό της αριστεράς και το ηθικό της πλεονέκτημα.

Αυτές είναι οι δικές μου κόκκινες γραμμές και δεν πρόκειται καμιά δημοσκόπηση, καμιά προπαγάνδα, κανένας εκβιασμός ημέτερων και ξένων να μου τις ξεθωριάσει, κόκκινες θα παραμείνουν, εις τον αιώνα τον άπαντα.

Για αυτό, όσο είναι καιρός, βγείτε στον κόσμο που σας στήριξε και πέστε του την αλήθεια, όλη την αλήθεια. Μόνον έτσι θα μας έχετε δίπλα σας. Ολίγον αριστερός, όπως και ολίγον έγκυος, δεν υπάρχει."


Ακολουθεί η "απάντηση" φίλου που επέλεξε να διατηρήσει την ανωνυμία του:


"Την αλήθεια του λέει ο άνθρωπος! Μόνο που κι αυτός –χωρίς να θέλω να δώσω συγχωροχάρτι στο ΣΥΡΙΖΑ– έχει κοντή μνήμη παρελθόντος. Η πολιτική είναι σαν το πάχος. Τρώμε–τρώμε για πολλά χρόνια, μας κατακλύζει  σιγά-σιγά το λίπος μας και ΚΑΠΟΙΑ στιγμή δεν αντέχουμε.  Εντελώς ξαφνικά λοιπόν, μια ωραία πρωία, θέλουμε να γίνουμε αδύνατοι–γυμνασμένοι και όπως ήμασταν στα 25 μας. Αμ, δε… Θέλει πολλή δουλειά και πολλή θυσία για να «λιώσουν» οι αμαρτίες του παρελθόντος και να ξαναγίνουμε άνθρωποι που να μην «ντρεπόμαστε» για αυτό που είμαστε.

Τα κακώς κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστά. Δεν είναι μια αριστερή κυβέρνηση όπως ξέραμε την αριστερά της «ανανέωσης και της προόδου». Πρόκειται για αριστερούς που μια ζωή αγωνίζονταν και μιλούσαν για την αριστερά της Ευρώπης και των λαών ενώ ΤΩΡΑ η πεθαμένη ΕΥΡΩΠΗ ζητάει να πιει αίμα για να μπορέσει να υπάρξει. Έγινε ένα βαμπίρ που για να ζήσει πρέπει να τραφεί με ΑΙΜΑ, δηλαδή με λεφτά. Το συνονθύλευμα ανθρώπων από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους δεν είναι αναγκαία κακό. Απλώς ήταν αναγκαίο κακό.

Οι Έλληνες αυτά τα 40+ χρόνια έχασαν εντελώς τον προσανατολισμό τους -σαν τις χελώνες μετά το Ναγκασάκι. Ναρκωμένοι μετά τη χούντα και με σακατεμένο–βασανισμένο και νεκρό μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, προσπαθούσαν οι αριστεροί της Ελλάδας και της Ευρώπης να υπάρξουν. Αυτό οδήγησε το ΣΥΡΙΖΑ στις πρόωρες εκλογές.

Το κακό κατ’ εμέ άρχισε από την πτώση της Χούντας και την άφιξη του Καραμανλή. Ο πτωχός και ταπεινής καταγωγής -αλλά κατά τα άλλα ικανός-πολιτικός από τας Σέρρας δεν ήταν τόσο τίμιος όσο ήθελε να δείχνει. Ακόμη και η συγκίνησή του μπορεί να ερμηνευτεί διπλά: δάκρυζε από πατριωτισμό ή από τύψεις; Έστρωσε, με ή χωρίς τη θέλησή του, όλο το έδαφος για την Ελλάδα της Ευρώπης! Σαν να τον έστειλαν πίσω για να ετοιμάσει το Κρεματόριο της Ελλάδας. Η αποστολή επέτυχε αλλά ο ασθενής απεβίωσε. Τώρα προσπαθούμε να συντηρήσουμε τον επιθανάτιο ρόγχο και περιμένουμε το θαύμα. Το θαύμα δεν θα γίνει και έτσι η όποια εναπομείνασα αριστερά θα πεθάνει -και μαζί της και η Ελλάδα. Καλύτερα έτσι.



Μόνο όταν πεθάνει αυτό το έκτρωμα θα μπορούμε να ελπίζουμε ότι κάτι άλλο θα γεννηθεί.

Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να μην είμαστε παθητικοί θεατές ενός επικείμενου θανάτου; Να στηρίζουμε ό,τι απέμεινε με υπομονή –γιατί δεν υπάρχει άλλη οδός– και να δούμε πού θα καταλήξουμε. Έτσι κι αλλιώς είμαστε σε αδιέξοδο. Παγιδευμένοι μπροστά σε έναν πανύψηλο τοίχο από όπου δεν υπάρχει διαφυγή. Κάποιος πρέπει να σπάσει τον τοίχο ή κάποιος να μας τραβήξει ψηλά. Να βγούμε για να πάμε όμως ΠΟΥ;

Είναι πολύ πιο άσχημα τα πράγματα από ό,τι κάνουν ότι τα φαντάζονται όλοι αυτοί οι κύριοι και κυρίες –απλοί πολίτες ή εξειδικευμένοι εργάτες του Συστήματος σε πάνελ της τηλεόρασης, του διαδικτύου και αλλαχού παντού…

Πεθαίνει μια εποχή και γεννιέται μια καινούρια. Όποιος δεν μπορεί να το δει, «τον ήπιε». Οι ιδέες γεννιούνται από τις ανάγκες μας και αυτό γίνεται με τη φαντασίωση. Φαντασιωνόμαστε έναν κόσμο πιο δίκαιο και αρμονικό; Νομίζω πως όχι. Οι Έλληνες τουλάχιστον φαντασιώνονται -λόγω ηλιοφάνειας νομίζω- να γίνει η ζωούλα τους καλύτερη. Πώς; Δεν αναρωτιούνται... Με τι πόρους; Μια χώρα τόσο μικρή που και να κλάσεις ντρέπεσαι γιατί θα μυρίσει ως το Σουφλί.

Όλοι θέλουν μικρό ΦΠΑ, καλύτερη φορολογία, υψηλότερες συντάξεις, καλύτερη υγεία, παιδεία, και…και… και… Όλα αυτά τα χρόνια πού ήταν αυτοί οι απαιτητικοί επαίτες που ζητούν ΤΩΡΑ από το ΣΥΡΙΖΑ το θαύμα; Τι κάναμε για τη Χώρα μας? Την κλέβαμε. Όχι όλοι; Κι όμως… Γιατί όταν τα πόδια σου μυρίζουν ακόμα ξινόγαλο και πας να τα πλύνεις στη παραλία της Μυκόνου και παίρνεις και δάνειο για να πληρώσεις το ποδόλουτρο, ΜΗ ΖΗΤΑΣ ΤΑ ΡΕΣΤΑ. Εσύ ήσουν που έπαιζες στο Χρηματιστήριο όταν δεν ήξερες στοιχειωδώς τι σημαίνει Dow Jones, πόσω μάλλον Nasdaq.

Ας μην τα σκαλίζουμε λοιπόν γιατί βρωμάνε. Είμαστε ένας απαίδευτος λαός, μίζερος κατά βάθος, αχάριστος, κομπλεξικός και μικρόψυχος. Για όλα φταίνε οι άλλοι και εμείς είμαστε τα θύματα. Ό,τι καλό έχουμε μας το δίνει η γεωγραφική μας θέση (γελάμε πιο εύκολα νομίζω γιατί δεν μας λείπει η βιταμίνη D λόγω ήλιου).

Ποιος ψήφιζε, βρε παιδιά, όλα αυτά τα χρόνια; Εγώ που γράφω; Όχι. Και μαζί με εμένα άλλο ένα 10% (γιατί είμαι large τύπος).

Βγάλτε λοιπόν το σκασμό και κοιτάξτε να συμμαζέψετε τα σπίτια σας και τον εαυτό σας αντί να σκέφτεστε ότι φέτος δεν έχετε λεφτά να πάτε διακοπές και να διαφωνείτε ή να συμφωνείτε με τον ηλεκτρονικό τρόπο φορολόγησης των 70€. Αν έχεις 70€ μπορείς να ταΐσεις την οικογένεια σου για μια βδομάδα. Αν πάλι έχεις 70€ για ποτά στη παραλία ή όπου…, ΤΟΤΕ σταμάτα να γκρινιάζεις. Η ελληνική οικονομία άλλωστε επιτρέπει, υπό κανονικές συνθήκες, μονοήμερες εξορμήσεις γιατί αυτό ήταν και είναι το οικονομικό μας ΜΠΟΪ (για όσους δεν έχουν χωριό να πάνε). Μια συμβουλή από καρδιάς: Ας κάνει ο καθένας από εμάς μια ειλικρινή ενδοσκόπηση και μετά τα ξαναλέμε…

Για την ώρα ας αφήσουμε αυτούς που παζαρεύουν να τελειώσουν το παζάρι τους και μετά βλέπουμε. Μια φορά καλοπροαίρετα! Φτάνει πια η εύκολη κριτική και η καχυποψία. Εντάξει, ας παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε εμπιστοσύνη σε κανέναν γιατί απλούστατα δεν έχουμε στον εαυτό μας. Πώς να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, ΑΥΤΟΝ τον μεγάλο ΑΓΝΩΣΤΟ;"

Δεν υπάρχουν σχόλια: