Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Όταν ήμαστε νέοι


Ήταν μια από εκείνες τις φορές που ξυπνάς με ολόκληρο το τραγούδι μέσα στο κεφάλι σου. Ανοίγεις τα μάτια σιγά-σιγά -για να περάσεις ήρεμα και χωρίς κραδασμούς στη χώρα του Συνειδητού- και μετά αρχίζεις να ψελλίζεις νότα-νότα τη μελωδία που βουίζει συνεχώς στο κεφάλι σου. Τα καταφέρνεις. Είναι ολόκληρη, σώθηκε. Κλείνεις πάλι τα μάτια για να κοιτάξεις μήπως σου έπεσε κάτι στο δρόμο. Ξανατραγουδάς μέσα σου τη μελωδία για να σιγουρευτείς. Ωραία. Τώρα ας πάμε και στα λόγια. Τι έλεγα; Συνεχίζεις με τα μάτια κλειστά. Έχεις πολλή δουλειά να κάνεις τώρα. Τα λόγια είναι πολύ πιο δύσκολη υπόθεση. Η μουσική ήταν άλλο πράγμα. Είναι συμπαντική γλώσσα. Την αναγνωρίζουν όλες οι διαστάσεις και όλες οι πραγματικότητες. Οι λέξεις, όμως, είναι επινοήσεις, είναι εφευρέσεις. Και δεν μπορούν να ταξιδεύουν παρά μόνο μέσα από χείλη και σελίδες. Κάποιοι λένε πως πετούν και χάνονται στο Σύμπαν και πως αν ταξιδεύαμε με την ταχύτητα του φωτός, θα τις προλαβαίναμε και θα ακούγαμε φωνές ποιητών και φιλοσόφων, συγγενών και φίλων που χάθηκαν για πάντα από τα μάτια μας. Ίσως. Αλλά ποιος μπορεί, άραγε, να τις μεταφράζει κάθε φορά; Τόσοι και τόσοι μεταφραστές θα χρειάζονταν για να "γυρίσουν" τα λόγια σε όλες τις γλώσσες. Εκτός κι αν μεταφράζονται αυτόματα σε μια κοινή και αθέατη γλώσσα που δεν γνωρίζουμε. Αλλά, χάνομαι επικίνδυνα. Πρέπει να επιστρέψω και να συνεχίσω. Αρχίζεις μαζί με τη μελωδία να προφέρεις λέξη-λέξη τις ιπτάμενες φράσεις. Είσαι πάντα ξαπλωμένος και ακίνητος για να μην δραπετεύσει τίποτα. Η οποιαδήποτε κίνηση αυτομάτως σηματοδοτεί την ένταξή σου στο χώρο των τεσσάρων διαστάσεων. Και αυτό ακριβώς θέλεις και πρέπει να αποφύγεις.

Οι λέξεις αρχίζουν και σχηματίζονται γράμμα-γράμμα πάνω στην άγραφη, λευκή σελίδα του μυαλού. Καλά πάμε. Κατευθύνεσαι στο "ρεφρέν" για να δεις αν μπορεί το τραγούδι να "δέσει". Και το ρεφρέν ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ. Υπάρχει και ανασαίνει ακόμη. Τίποτα δεν κατάφερε να το διώξει πίσω στ' άστρα.

Και δειλά-δειλά όλα αρχίζουν να αποκτούν σχήμα και νόημα. Το πιάνεις πάλι από την αρχή σαν άπειρος και πρωτόβγαλτος στον κόσμο. Αρχίζεις και βλέπεις τη μορφή του. Μην κάνεις το λάθος και δεν πιστέψεις πως αυτό που συμβαίνει είναι αληθινό -θα σου φύγει ολόκληρο. Έτσι ακριβώς όπως ήλθε και σου δόθηκε. Γιατί εκεί βρίσκεται όλη η ουσία. Στην πίστη. Στην πίστη πως ό,τι θεωρείς πως συμβαίνει -και νιώθεις και αντιλαμβάνεσαι και διαπιστώνεις πως συμβαίνει- είναι αληθινό. Σε αυτά, τα δεδομένα, πλαίσια της "αλήθειας" που ορίζουμε στον κόσμο των υπαρκτών μας διαστάσεων.


Όμορφο ακούγεται. Και αληθινό, πάνω απ' όλα. Ναι. Γιατί κουβαλάει τη "στιγμή". Εκείνη τη μαγική στιγμή στην οποία όλα ανοίγουν μπροστά σου. Τότε που η τεράστια αυλαία σηκώνεται και αποκαλύπτει το παραπέτασμα. Καθαρά και ξάστερα. Χωρίς φτιασίδια από άλλες διαστάσεις. "Χωρίς μακιγιάζ". Μιλάς απ' ευθείας με σένα. Και ταυτόχρονα με όλους. Γιατί άγγιξες την Ουσία του Κόσμου. Όλο το Συλλογικό Ασυνείδητο. Έγδαρες τον πάτο του βαρελιού και έβγαλες και την τελευταία στρώση. Εκεί στο βάθος βρίσκεσαι. Αν σε ψάξεις, θα σε βρεις.

Μάλλον δεν θες πολύ ακόμα. Φαίνεσαι έτοιμος. Η γραμμή δεν κόβεται πια. Έχουν όλα κατέβει από εκεί και έχουν ανέβει τα υπόλοιπα από τα βάθη και τα έχεις στα χέρια σου. Τα κρατάς με σιγουριά. Αλλά χωρίς πίεση και δύναμη. Χωρίς σφίξιμο. Τα αφήνεις και ανασαίνουν. Σηκώνεσαι πια απ' το κρεβάτι και κατευθύνεσαι προς μια κόλλα λευκό χαρτί και μια κιθάρα. Έχεις ήδη μεταφερθεί στην απτή πραγματικότητα.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: