Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Δύο σπουδαίες λαϊκές συνθέσεις


Η λαϊκή μας μουσική έχει να επιδείξει συνθετικά διαμάντια. Τραγούδια που, κατά την προσωπική μου άποψη, θα έπρεπε να διδάσκονται σε μουσικές σχολές, σχολεία και ωδεία για την απίστευτη ευρηματικότητα της σύνθεσης και ταυτόχρονα της ευαισθησίας τους. 

Στη ζωή ήλθα με μια κιθάρα αγκαλιά και αυτό το μουσικό ένστικτο είναι ο τρόπος με τον οποίο προσέγγισα δυο από τις κορυφαίες στιγμές της λαϊκής μας μουσικής -η ίδια η μουσική. Μετά από τόσες δεκαετίες διαδρομής παρέα με τη μουσική και τα τραγούδια, αμέτρητες χιλιάδες ώρες με την κιθάρα στα χέρια και άλλα τόσα ακούσματα, θεωρώ πως αυτά τα δυο τραγούδια είναι από τα πιο εμπνευσμένα από άποψη ευελιξίας και μετακίνησης ανάμεσα στις διάφορες λαϊκές κλίμακες αλλά και βαθιάς ευαισθησίας. Ο τυχερός τραγουδιστής που είχε την ευτυχία να τραγουδήσει και τα δυο ήταν ο μεγάλος Στράτος Διονυσίου. Ίσως δεν ήταν τυχαίο που οι λαϊκοί συνθέτες τού εμπιστεύτηκαν αυτά αλλά και άλλα πολλά μεγάλα τραγούδια. Κάτι θα ήξεραν.

Ο Άκης Πάνου και ο Αντώνης Ρεπάνης μας έδωσαν δυο πραγματικούς θησαυρούς. Κάθε φορά που ακούω αυτά τα δυο τραγούδια, η τάση μου να πιάσω την κιθάρα και -για μια φορά ακόμη- να αρχίσω να παίζω είναι ακατάσχετη. Και πάντα προσπαθώ αρκετά μέχρι να τα θυμηθώ και να βρω τους δρόμους τους. Στο τέλος είναι βέβαιο πως καταλήγω θαυμάζοντας τις δυο σπουδαίες εμπνεύσεις που είχαν οι δημιουργοί τους.

Χρόνια πολλά πέρναγαν κι άλλα έρχονταν. Βούτηξα σε πολλά διαφορετικά είδη μουσικής και χάθηκα περιπλανώμενος μέσα στις διαδρομές τους. Αυτοί οι δυο λαϊκοί φάροι έμεναν όμως πάντα άσβηστοι. Μπορούσα ανά πάσα στιγμή να περάσω σ' αυτούς από οποιοδήποτε είδος μουσικής. Οποιαδήποτε ώρα της μέρας -πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Η αγάπη μου και ο θαυμασμός μου γι' αυτά δεν είχαν καμιά σχέση με τους στίχους τους. Αυτό που με άφησε άφωνο ήταν η μουσική τους. Η μουσική μπορεί να με μαγέψει -ακόμη κι αν ο στίχος είναι αβαθής ή, πολλές φορές, και σχεδόν ανόητος, κουτός και αβασάνιστος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με στίχο αρκετά κλαψιάρικο και απαίδευτο, μελό. Αλλά εδώ δεν μας απασχολεί ο στίχος. Εξάλλου, για το κοινό στο οποίο απευθυνόταν, ήταν ενδεδειγμένος. Το θέμα είναι η έμπνευση και η τελική σύνθεση.

Δεν υπάρχουν σχόλια: