Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Άνθρωποι και Μηχανές

Δυστυχώς ο κόσμος πια είναι γεμάτος ψυχοπαθείς, σχιζοφρενείς, νάρκισσους και φασίστες. Ως επί το πλείστον. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, όπως υπήρχαν πάντοτε και όπως υπάρχουν παντού και πάντα σε όλα τα θέματα και τους τομείς της ζωής. Αλλά αυτές δεν κάνουν πια τη διαφορά ούτε προσφέρουν ελπίδα. Οι εξουσίες σκόπιμα και συνειδητά διαμόρφωσαν τις παραπάνω αποκλίνουσες συμπεριφορές στους ανθρώπους, που, σε συνδυασμό με τους παραδοσιακούς πατροπαράδοτους "ζυγούς" της οικογένειας (με τις ανάγκες και τα έξοδά της και τη συνεπακόλουθη και αναπόφευκτη απόλυτη έλλειψη χρόνου για προσωπική σκέψη και συλλογισμό -άρα και για πνευματική και κοινωνικοπολιτική εξέλιξη και αγώνα) και των θρησκειών (με την ανάγκη διατήρησης των πιστών σε χαμηλά συνειδησιακά και μορφωτικά επίπεδα) θα δώσουν κάποια στιγμή τη δυνατότητα στα κέντρα εξουσίας να "αντικαταστήσουν" τους ανθρώπους επειδή θα τους "κρίνουν" ανίκανους, ανήμπορους και ανεπαρκείς αλλά και οικονομικά ασύμφορους για το καπιταλιστικό σύστημα. Το άλλοθι θα είναι (ήδη είναι) ακλόνητο.

Η ζωή, λένε, προχωράει με τους λίγους. Έτσι είναι. Οι πολλοί κοιμούνται τον ύπνο τού δικαίου. Κοιμόμαστε. Αμφιβάλλω αν ο κόσμος στο σύνολό του έχει συνειδητοποιήσει την Νέα Εποχή της ανθρωπότητας. Που δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με ό,τι και όσα ξέραμε μέχρι τώρα. Η Πληροφορική, ως εργαλείο και όπλο, πλάθει ένα νέο κόσμο από το μηδέν. Πάρα πολλά από όσα ξέραμε, από όσα θεωρούσαμε κεκτημένα ή ακόμη και αξιώματα στη μέχρι τώρα πορεία τού ανθρώπινου γένους θα καταρρεύσουν -αν δεν έχουν ήδη καταρρεύσει. Οι μηχανισμοί αλλάζουν. Ανακαλύπτονται νέοι, που δεν είχαμε φανταστεί πως υπάρχουν. Ίσως εισερχόμαστε σιγά-σιγά στις ανεξερεύνητες περιοχές τού εγκεφάλου και πλέον τις ενεργοποιούμε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. 

Τα κέντρα εξουσίας -πάντοτε ενήμερα και καλά πληροφορημένα από χρόνια περί της Νέας Εποχής- έχουν εξαπολύσει μια ολομέτωπη αποκοιμιστική και υπνωτιστική προπαγάνδα που εφαρμόζεται τις τελευταίες δυο-τρεις δεκαετίες με εκπληκτικά αποτελέσματα. Έχουν καταφέρει να μετατρέψουν τον άνθρωπο σε μηχανή και τη μηχανή σε "άνθρωπο". Αυτό ήταν εξάλλου το αρχικό σχέδιο. Το ένα "είδος" να πάρει τη θέση τού άλλου. Επειδή ο άνθρωπος στην πορεία τής ιστορίας αποδείχθηκε πολλές φορές σκεπτόμενος -και συνεπώς επικίνδυνος- οι εξουσίες οδηγήθηκαν σε αυτήν την απλή ανταλλαγή ρόλων. Έφτιαξαν μηχανές που μπορούσαν να "σκέφτονται" και τις εξελίσσουν συνεχώς. Τις έχουν μάθει να περπατούν, να πετούν, να ενεργούν και να εργάζονται κατόπιν εντολών. Δεν έχουν ανάγκη από ασφάλιση, είναι αναλώσιμες, χωρίς κοινωνικό ή ανθρωπιστικό κόστος, δεν χρειάζονται σίτιση ή νοσηλεία, και το πλήθος τους είναι ανά πάσα στιγμή απόλυτα ελεγχόμενο. Δεν χρειάζονται σπίτια, θέρμανση, καύσιμα, εργασιακή προοπτική, στέγαση και τα μύρια όσα προβλήματά της, αφού μπορούν να αποθηκεύονται μαζικά σε σκοτεινές και καλά φυλασσόμενες -πάλι από μηχανές- αίθουσες. 

Αν το σκεφτούμε σε βάθος, είναι τουλάχιστον τρομακτικό, αν όχι τραγικό. Είναι μια πορεία πολύ πιθανώς χωρίς επιστροφή. Ο κόσμος θα αποτελείται από μηχανές και τους χειριστές τους. Τα πάντα θα είναι στα χέρια των λίγων και οι υπόλοιποι, το μεγάλο ανθρώπινο πλήθος, θα φυτοζωούν με ψίχουλα. Απόλυτα εξαρτημένοι από το σύστημα και τις μηχανές του, θα είναι "ελεύθεροι" μέσα σε ένα κελί, σε μια τεράστια φυλακή όπου θα βρίσκουν όλα όσα τους έχουν πείσει να έχουν ανάγκη και θα διαβιούν υπνωτισμένοι και ευτυχισμένοι. Ο Άνθρωπος θα οδηγηθεί στον αφανισμό παρά το γεγονός ότι ο πληθυσμός τού πλανήτη θα αυξάνεται. Θα καταστεί απόλυτα ελεγχόμενος ως είδος και -ίσως- με διάφορους τρόπους να αρχίσουν οι αριθμοί του να μειώνονται ή να μειωθούν κάποιες στιγμές δραστικά με την εφαρμογή διαφόρων "λύσεων" που ιστορικά έχουν λειτουργήσει και εξυπηρετήσει την εξουσία.

Πάντως, μέχρι στιγμής το software τής Νέας Εποχής λειτουργεί άψογα και αλάνθαστα. Και, προπαντός, έχοντας προβλέψει μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας όλες τις πιθανές εκδοχές και συνδυασμούς που θα μπορούσαν να προκύψουν ως αστάθμητοι παράγοντες στο νέο περιβάλλον.

Πώς είπατε; Σωτηρία; 
Όχι, δεν υπάρχει. Αυτά τα συστήματα δεν έχουν εξαιρέσεις. Ή, για να το πούμε αλλιώς, πιο σκληρά: αυτά τα συστήματα δημιουργούν -όχι απλώς προβλέπουν- από πριν τις εξαιρέσεις που θα προκύψουν και τις χρησιμοποιούν ως βαλβίδες εκτόνωσης όταν προκύψει μια κάπως επικίνδυνη κατάσταση.

Εμείς; Ζούμε από συνήθεια και από περιέργεια. Τίποτε παραπάνω, τίποτα παρακάτω. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Δεν προβλέπεται.

Χρόνης Μίσσιος: 
"Δεν κατάφερα να αλλάξω το σύστημα, 
όμως δεν επέτρεψα ούτε σ’ αυτό να με αλλάξει". 

Και πίστευε πως: 
"Επανάσταση μεγάλη είναι για μένα 
το ότι κατάφερα και γλύτωσα, 
έσωσα την τρυφερότητά μου, τον ρομαντισμό μου… 
και αυτό σημαίνει μεγάλο αγώνα 
για να αποκρούσεις την καθημερινή βαρβαρότητα".


Τελικά αποσύρθηκε απόλυτα μόνος του σε ένα λόφο στα περίχωρα, αφού "δεν επέτρεψε στο σύστημα να τον αλλάξει", μέχρι τη στιγμή που έφυγε σιωπηλά και αθόρυβα. Πάλεψε μια ζωή για να μην φθαρεί, όχι για να βελτιωθεί (πόσω μάλλον να βελτιώσει). Δηλαδή, ερχόμαστε και "μια ζωή" προσπαθούμε να μην μας πάρει η κατηφόρα. Να μην γλιστρήσουμε. Να μην γίνουμε χειρότεροι από ό,τι ήμασταν τη στιγμή που ήλθαμε. Ωραία προοπτική. Ωραία αλήθεια τελικά.

Μήπως όμως έτσι είναι; Μήπως απλώς έχουμε αντιληφθεί το νόημα της ζωής "ανάποδα";

Δεν υπάρχουν σχόλια: