Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Το Κόκκινο και το Μαύρο



Όσες ώρες ξεθώριαζαν τα χρώματα του κόσμου
στεκόμουν κρατώντας ακόμα στα χέρια μου τον κουβά και το πινέλο
που έσταζαν ζεστό κόκκινο και μαύρο από τα χρόνια.

Οι τοίχοι έτρεχαν ποτάμι από πάνω μέχρι κάτω
ξερνώντας συνέχεια φρεσκοπερασμένο, πηχτό χρώμα
και ταυτόχρονα πιτσίλιζαν το πρόσωπό μου αδίστακτα και προκλητικά.
Το ποτάμι της μπογιάς είχε αρχίσει να πλημμυρίζει τα πόδια μου
και να κατηφορίζει ορμητικό στην πλαγιά
-τρέχοντας να συναντήσει όσους ανέβαιναν ξοπίσω μου.

Πέρασα την ανάστροφη του χεριού μου πάνω απ' το μέτωπο
σκουπίζοντας τον ιδρώτα μετά την τόση προσπάθεια.
Χοντρές όξινες σταγόνες έσταξαν. 
Βούτηξαν στο κόκκινο και το ξάνοιξαν σε ροζ
ενώ ταυτόχρονα απείλησαν την σκοτεινιά του μαύρου.
Αυτό όμως δεν έγινε γκρι - δεν μπορούσε. 
Αυτό το μαύρο δεν μπορεί ποτέ να γίνει γκρι.

Ήταν πια μάταιο να περιμένω.
Το χρώμα δεν θα έπιανε ποτέ στον τοίχο
και -συνεπώς- δεν θα στέγνωνε ποτέ.
Ο τοίχος δεν θα αποκτούσε το χρώμα που ήθελα.

Σήκωσα τον κουβά και με δύναμη τον εκσφενδόνισα πάνω στον τοίχο
μαζί με όσο χρώμα είχε απομείνει μέσα του.
Τα σύρματα που τον κρατούσαν ζωντανό και ακλόνητο στη θέση του
τραντάχτηκαν και έλιωσαν από την ορμητική και καυτή μπογιά.

Μετά προχώρησα προς το μέρος του 
και πέρασα από μέσα του.
Μισόν αιώνα ακριβώς 
από τη νύχτα της κινέζικης γέννησής μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: