Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

Οι κιθάρες μου - FENDER STRATOCASTER STANDARD


Νομίζω πως είναι η πιο αγαπημένη μου. Αυτή με την οποία μπόρεσα να εκφραστώ καλύτερα. Αν και κατά βάση ακουστικός κιθαρίστας, αυτό το ηλεκτρικό όργανο με μάγεψε με τον ήχο του από τότε που ήμουν παιδί. Δεν μπορώ να αρνηθώ πως από άποψη εντυπωσιασμού, πομπώδους εμφάνισης και μουσικού "εκτοπίσματος", το αντίπαλο δέος της Gibson δέσποζε ακλόνητο στο στερέωμα, αλλά η ψυχή πήγε και κρύφτηκε μέσα στο σώμα της Stratocaster, μπλέχτηκε για τα καλά στις χορδές της και στο tremolo.

Σαν παιχνίδι, σαν παιδικό αστείο φάνταζε και εξακολουθεί να φαντάζει στα χέρια μου. Σαν ψεύτικη. Λες και δεν κρατώ ένα πραγματικά σπουδαίο μουσικό όργανο αλλά ένα αρκουδάκι, ένα μικρό καρουσέλ που το κουρδίζεις κι εκείνο γυρνά γύρω-γύρω τραγουδώντας τις πιο όμορφες, τις πιο γλυκές μελωδίες. Μόνο έτσι μπορώ να την δω. Τέτοια συναισθήματα μου βγάζει. Όταν όμως περνάς το λουρί στην πλάτη σου και αγγίζεις τις χορδές της, βλέπεις πως είναι πολύ πιο σοβαρή από όσο θέλει να δείχνει ο παιχνιδιάρικος χαρακτήρας της. Απλώς δεν είναι "βαριά". Είναι έξυπνη και χαριτωμένη. Δίνει και παίρνει -αν θες και αν έχεις, της δίνεις, δεν σου ζητάει. Είναι ελεύθερη. Είναι η πιο ελεύθερη κιθάρα που έχω παίξει -και έχω παίξει δεκάδες διαφορετικής κατασκευής. Χμ, είναι και όμορφη, θηλυκή. Με εκείνη τη θηλυκότητα του μέτρου και της φυσικής συστολής που αιχμαλωτίζει. Η καμπύλη του ξύλου στην εσωτερική πλευρά της τα λέει όλα. Και όταν την στρέψεις υπό μια συγκεκριμένη γωνία, είναι σαν γυναίκα όμορφη με τις κλασικές αρχαιοελληνικές αναλογίες. Είναι απίστευτο, ακούγεται αλλόκοτο και αλλοπαρμένο, αλλά έτσι είναι. Οι μουσικοί καταλαβαίνουν.

Η θρυλική εσωτερική καμάρα της
Πολλοί κατασκευαστές προσπάθησαν και κατάφεραν να δημιουργήσουν τον χαρακτηριστικό ήχο της τέταρτης θέσης του πενταθέσιου διακόπτη της Stratocaster. Ήταν απλά θέμα των πηνίων και των περιελίξεών τους -δεν ήταν κανένας μυστικός κώδικας. Αλλά εκείνη ήταν η πρώτη που κατέκλυσε τα βινύλια από την εποχή του Buddy Holly. Η σημειολογία είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι άλλο να κρατάς μια απευθείας απόγονο του πρωτότυπου. Ακόμη και ο Mark Knopfler, ένας από τους πιο άξιους υπηρέτες της, όταν πρόκειται να δώσει "βαθύτερες" και πιο εσωτερικές ερμηνείες των τραγουδιών του, αφήνει στην άκρη την χειροποίητη Pensa του και πιάνει την Stratocaster. Το κοντσέρτο στη Βασιλεία της Ελβετίας είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Και όλοι θυμόμαστε το Highway Star του Ritchie Blackmore, την καταιγιστική δουλειά του David Gilmour στους Pink Floyd και, φυσικά, την εμβληματική μορφή του Jimi Hendrix.

Η πρώτη μου επαφή μαζί της ήταν πίσω στις αρχές του '80, στο σχολείο, όταν ένας φίλος μου δάνεισε για λίγες μέρες τη δική του και την πήρα στο σπίτι για να παίξω. Να είναι καλά ο Γιώργος ο Μέκρας, όπου κι αν βρίσκεται. Βέβαια, ήταν δεξιόχειρη αλλά δεν πτοήθηκα καθόλου. Έβαλα τις χορδές ανάποδα και έπαιξα. Μου είχε δώσει και τον ενισχυτή του. Χάζεψα κυριολεκτικά με τους ήχους της. Ήταν μια ασημί ANNIVERSARY του 1979 με μαύρη διακόσμηση. Ίσως γι' αυτό κι εγώ τελικά, μετά από σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια, της φόρεσα τα μαύρα. 

Αγοράσθηκε στα λευκά
Την αγόρασα ασημένια με λευκή διακόσμηση και ξανθή ταστιέρα γύρω στα Χριστούγεννα του 1991. Θυμάμαι πως τότε δεν υπήρχαν παρά ελάχιστες αριστερές ηλεκτρικές κιθάρες στα αθηναϊκά μουσικά καταστήματα -για να μην πω πως δεν υπήρχε σχεδόν καμία. Μόνο μια και μοναδική αριστερή Stratocaster είχα δει κάποτε σε ένα μικρό μαγαζάκι κάπου ψηλά στην Χαριλάου Τρικούπη -ή στη Μαυρομιχάλη;- στη Νεάπολη, στο δεξί πεζοδρόμιο ανεβαίνοντας προς τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας -το θυμάμαι σαν τώρα. Φυσικά μπήκα μέσα και την έπιασα στα χέρια μου γεμάτος ταραχή. Αυτά γίνονταν γύρω στα 1984, πολύ πίσω. Ήταν η πρώτη μου επαφή με αριστερή Fender. Η συγκεκριμένη κόστιζε 77.000 δραχμές, το θυμάμαι πολύ καλά. Ακόμη απορώ πώς βρέθηκε εκείνη η κιθάρα σε εκείνη τη βιτρίνα -χωρίς να είναι μεταχειρισμένη για να υποθέσει κανείς ότι κάποιος την έδινε.

Το μαγαζί από όπου αγόρασα τη δική μου είχε μόλις ανοίξει και το είχε κάποιο παιδί που παλιότερα εργαζόταν ως υπάλληλος σε άλλο, παρόμοιο, μουσικό κατάστημα. Τον ήξερα λοιπόν και με ήξερε. Μπήκα και ρώτησα δειλά αν μπορεί να μου φέρει μια αμερικάνικη αριστερή Fender Stratocaster. Μου είπε ναι, μόνο που η ποικιλία των χρωμάτων εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ περιορισμένη. Εμένα αυτό που με ενδιέφερε πρωτίστως ήταν η ανοιχτόχρωμη ταστιέρα. Έτσι την φανταζόμουν, έτσι την ήθελα. Το μαύρο με περιόριζε, με στένευε. Ένιωθα πως τα δάχτυλά μου δεν θα κυλούσαν το ίδιο γρήγορα και γλυκά-μελωδικά πάνω σε μαύρη ταστιέρα. Θα βούλιαζαν. Πως το παίξιμό μου δεν θα ήταν ευχάριστο. Ακόμη το πιστεύω και το νιώθω. Είχα να επιλέξω ανάμεσα σε ελάχιστα χρώματα για το κυρίως σώμα της. Δεν τα θυμάμαι, αλλά πρέπει να ήταν κίτρινο, φιστικί και...το ασημί-γκρίζο. Δεν καθυστέρησα καθόλου. Μου άρεσε πολύ η ασημένια, μου πήγαινε. Εξάλλου, την ήξερα. Την παρήγγειλα. Μαζί με έναν ενισχυτή της ίδιας εταιρείας. Αν θυμάμαι καλά, μόνο η κιθάρα πρέπει να κόστισε γύρω στις 150.000 δραχμές.

Μαζί ταξιδέψαμε μέχρι την άκρη της Ελλάδας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά κάποια φορά να παίζω με πυρετό 38,5 και ψιλόβροχο σε ένα υπαίθριο θεατράκι λίγο έξω από την Καστοριά. Ήταν φθινόπωρο προχωρημένο μάλιστα. Έτρεμα ολόκληρος, αν και είχα πάρει γερή δόση αντιπυρετικών. Τη νύχτα στο ξενοδοχείο σχεδόν είχα παραισθήσεις από τον πυρετό. Κακήν κακώς ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα και στο ταξίδι της επιστροφής ο πυρετός άρχισε να πέφτει.

Είναι η κιθάρα πάνω στην οποία ανακάλυψα και έμαθα κάποια από τα μυστικά και τις μεθόδους παιξίματος της ηλεκτρικής κιθάρας. Ώρες ατελείωτες. Κάποια περίοδο στα μαγαζιά έπαιζα μόνο ηλεκτρική κιθάρα. Ακόμη και κάποιες μπαλάντες τις έπαιζα με αυτή. Στο υπόλοιπο πρόγραμμα, στο οποίο έπαιζα συνήθως με κάποιον άλλο μουσικό, πειραματιζόμουν και απογειωνόμουν με την Stratocaster. Μόνο δοξάρι δεν χρησιμοποίησα -από όσο θυμάμαι τουλάχιστον. Σλάιντ, μικροφωνισμούς με τον ενισχυτή που κατέληγαν σε στριγγλίσματα, πολλούς και διάφορους παραμορφωτές. Συφοριασμένη νεανική ορμή. 

Μαγαζιά μικρά, μεγάλα, γήπεδα ποδοσφαίρου, συναυλίες, γήπεδα μπάσκετ, πρόβες, πρόβες, πρόβες. Μέσα στη βαλίτσα της και στο άλλο χέρι ο ενισχυτής. Στην πλάτη ο σάκος με τα παρελκόμενα: καλώδια, καλωδιάκια, κουρδιστήρι, πένες, χορδές, λουριά, παραμορφωτές, ντοσιέ, το σλάιντ, το μανιβελάκι για την αλλαγή χορδής, ίσως κάποια φυσαρμόνικα με τη βάση της για το λαιμό. Στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου ή στο πορτ-μπαγκάζ. Η μοναδική μέρα που δεν έπαιρνα αυτοκίνητο ήταν την παραμονή του Πολυτεχνείου. Πήγαινα με ταξί. Δεν ήξερες τι θα σου ξημέρωνε. Το κέντρο της Αθήνας ήταν έκθετο και τις περισσότερες φορές αποκλεισμένο -ακόμη και να ήθελα να κατέβω με το αυτοκίνητο, δεν θα μπορούσα να προσεγγίσω.

Στα τέλη Αυγούστου του 2013, στα πλαίσια μιας γενικότερης ανακατάταξης και επαναπροσδιορισμού της ζωής μου, αποφάσισα να αλλάξω, να βελτιώσω και να επιδιορθώσω τις κιθάρες μου. Για την Stratocaster ονειρεύτηκα τα μαύρα ρούχα. Ήταν καιρός πια. Τόσα χρόνια ούτε που μου είχε περάσει από το μυαλό η αλλαγή αυτή. Βέβαια, καθοριστικό ρόλο έπαιξε το διαδίκτυο και οι αγορές που μπορούσαν να γίνουν πια μέσα από εκεί. Είχα τη δυνατότητα να βρω κάθε εξάρτημα και δεν είχα επίσης κανένα πρακτικό ή τεχνικό πρόβλημα να τη μετατρέψω εγώ ο ίδιος. Έψαξα φωτογραφίες ασημένιας κιθάρας με μαύρα εξαρτήματα για να δω αν εξακολουθούσε να μου αρέσει. Μου άρεσε και πολύ μάλιστα. Ανατρίχιασα σχεδόν από την ομορφιά και την αρμονία των δυο χρωμάτων. Το αποφάσισα και άρχισα να ψάχνω για όλα τα εξαρτήματα. Ένα-ένα.

Ήταν και μια πολύ καλή ευκαιρία να καθαριστεί εσωτερικά. Τόσα χρόνια δεν την είχα ανοίξει ποτέ και -όπως και να το κάνεις- ήταν πολύς ο καιρός. Ανακάλυψα επίσης τις εργοστασιακές σφραγίδες με την ημερομηνία κατασκευής της, στο εσωτερικό του σημείου όπου το μπράτσο βιδώνεται στο σώμα. Χρόνια κρυμμένες εκεί, αόρατες. Τα εξαρτήματα άρχισαν να έρχονται -κυρίως από την Αγγλία- και να συγκεντρώνονται. Όταν πια είχαν έλθει όλα, είχε σημάνει η ώρα της μεταμόρφωσης. Γαλλικά-γερμανικά κλειδιά, κατσαβίδια, λίμες, πανιά, καθαριστικά της ταστιέρας -όλα πάνω στο τραπέζι. Όλα τέλειωσαν μέσα σε λίγη ώρα και το νέο όργανο ήταν έτοιμο! Δεν χόρταινα να την κοιτάζω. Αρμονία χρωμάτων. Όνειρο. 

Έχω κι άλλες ηλεκτρικές κιθάρες. Όταν όμως περνάω αυτή πάνω από τους ώμους μου νιώθω ένα μαζί της. Κολλάει πάνω στο στήθος και στην κοιλιά μου με έναν τρόπο που δεν συμβαίνει με καμιά άλλη. Ίσως είναι αυτή η εσωτερική καμπύλη του ξύλου. Ίσως είναι ο απόλυτος σχεδιασμός της. Και ό,τι και να παίξω ακούγεται γλυκό και αρμονικό. Τώρα πια που οι μουσικές μου προτιμήσεις έχουν διαφοροποιηθεί τόσο πολύ σε σύγκριση με την περίοδο της ενεργής μουσικής μου παρουσίας, ο ήχος αυτής της κιθάρας με καλύπτει πάντα. Νιώθω πως από μόνη της με οδηγεί στη μελωδία. Με τον ίδιο πάντα τρόπο, μετά από τόσα χρόνια, όπως την πρώτη φορά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: