Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

Για το Νοτιά

στην Ο.

Λες και τα σύννεφα τα λευκά
τώρα μαζεύονται πιο πυκνά
Λες και το μάθανε στα ψηλά
πως ο χειμώνας είναι κοντά

Πιάνω κουβέντα, στήνω αφτί,
μέσα απ' τα δέντρα ακούω τη γη
Βλέπω το χώμα ανοίγει βαθιά
κι είν' το σκοτάδι μια αγκαλιά

Αν σου ζητήσω αύριο στο φως
να γίνεις δικός μου ξανά πυρετός
Πώς να πιστέψεις, πώς να το δεις,
ότι σημάδι είμαι της γης;

Ήρθαν σταγόνες, πέσαν κι εδώ,
μου σκοτεινιάσαν τον ουρανό
Δεν τις στεγνώνω, δεν τις τραβώ,
θέλω να βλέπω τον ποταμό

Να πλημμυρίζει τις άδειες καρδιές
να νανουρίζει τις ξύπνιες σκιές
Να παίρνει απ' το χέρι την ξένη χαρά,
να μου τη φέρνει στα μάτια μπροστά 

Αν μου χαρίσεις το γέλιο σου αυτό,
θα ζωγραφίσω τον ουρανό
Αν γίνεις για μένα ο ήλιος ξανά,
για πάντα θα λένε για μας τα πουλιά

Είμαι κομμάτι της γης που πατάς,
είμαι το δάκρυ της ξένης χαράς
Είμαι ένα σύννεφο στ' ανοιχτά,
πάλι τραβάω για το Νοτιά

 

Η ιστορία ενός "βίαιου" χωρισμού. Ενός χωρισμού που πρακτικά δεν έπρεπε να επέλθει, αλλά που θεωρητικά πρόλαβε πολλές διαφαινόμενες καταστροφές και προσωπικές καταρρεύσεις. Η ιστορία τον δικαίωσε απόλυτα. Γι' αυτό και μετά τα πρώτα πραγματικά δύσκολα χρόνια, αποκαταστάθηκαν η αγάπη, ο σεβασμός και η πολλή φροντίδα. 

Βαθιά μέσα μου ξέρω πολύ καλά ότι κάτω από άλλες συνθήκες -με τα ίδια ακριβώς δεδομένα και τις ίδιες "προίκες" κι απ' τους δυο μας- θα είχαν όλα ευοδωθεί. 

Το νεαρό πουλί έπρεπε όμως να πετάξει για να κατακτήσει τη ζωή και τη γη. Και πέταξε στο Βορρά. 

Και το άλλο πουλί -που τα ήξερε όλα πια- στράφηκε κατά το Νότο. 

Εκεί όπου, όπως λεν οι σοφοί και οι ποιητές, βρίσκεις τη λησμονιά.

2 σχόλια:

Lila Lilak είπε...

Μόνο τ αληθινά αντέχω πια. Ούτε λόγια, ούτε φιοριτούρες, ούτε γυαλιστερές εικόνες. Μόνο τ αληθινά, και σ ευχαριστώ για το αληθινό αυτό κομμάτι (σου).

Giorgos Velentzas είπε...

...........