Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Μακριά

Θα παραμένει πάντα ζητούμενο
-η Πατρίδα. Η κάθε "πατρίδα" 
που έχεις κρυμμένη βαθιά μέσα σου
Εκεί πρωτογνώρισες τη σκόνη του δρόμου
και τη στάχτη της μέρας που έσβησε
Εκεί τα αρχαία θροΐσματα
χύμηξαν στα αφτιά σου
για να κατοικήσουν άλλη μια παρθένα γη
Ο πρώτος ήλιος άρχιζε 
να σκαρφαλώνει στον ουρανό
και το πρώτο φεγγάρι να ξεθωριάζει
ξαναβουτώντας στην άβυσσο

Μην την ψάξεις σε χάρτες -δε θα τη βρεις
Δεν είναι φτιαγμένη από υλικό που χαρτογραφείται
Μην την αναζητήσεις στην αγορά -ούτε εκεί είναι
Δεν έχει όνομα, δεν έχει στίγμα, δεν εκτίθεται
Είναι αθόρυβη σαν πούπουλο,
τρομάζει εύκολα και χάνεται πάλι
Γι' αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή και υπομονή
για να φτάσεις κοντά της
Και αγάπη
Είναι αόρατη σα γυαλί
γι' αυτό βλέπεις μέσα της
χωρίς να συνειδητοποιείς ότι είναι εκεί

Αφήνει όμως σκιές όπου κι αν βρίσκεται
Μόνο από αυτές μπορείς να την αναγνωρίσεις
Κυνήγησέ τες, τρέξε πίσω τους
Μη φοβηθείς αν χαθούν στη στροφή
Μην τρομάξεις αν μεγαλώσουν ξαφνικά
Δικές σου ζωές, δικές σου στιγμές,
γεμίζουν κάδρα στο διάδρομο 

Θα ακροβατείς μια ζωή ανάμεσα στο ορατό και στο αόρατο
-όχι ανάμεσα στο εδώ και στο εκεί, 
αλλά ανάμεσα σε ένα άχρονο κάποτε και στο τώρα
Θα ισορροπείς διαρκώς πάνω στον ομφάλιο λώρο
που σε συνέδεσε με το Άπειρο

Το καλοκαιράκι θα σε φτάνουν οι μικρές σπίθες
και το χειμώνα οι ολόλευκες νιφάδες 
θα σου γνέφουν απ' το παράθυρο
Οι μυρωδιές δεν θα είναι ίδιες ποτέ ξανά
και θα καταφέρνουν μόνο να "θυμίζουν"
-ακόμη κι όταν επιστρέφεις εκεί, 
πατώντας τα ίδια χώματα 
και ανασαίνοντας άρρυθμα μες στο ίδιο σκοτάδι

Σχέση μακρινή, σχέση αιώνια,
Θα την τροφοδοτείς συνεχώς
εσύ από μόνος σου
Γιατί από τη στιγμή
που εσύ γεννιέσαι,
εκείνη αποτραβιέται
Σαν ένα παιχνίδι
όπου εκείνη κρύβεται
κι εσύ δεν μπορείς
να την αποφύγεις
Βρίσκοντας πάντα τη χαραμάδα
από όπου θα εισχωρείς
στο στεγνό της μέλλον

Για να συνεχίσει να υπάρχει
Γιατί χωρίς αυτή δεν υπάρχεις ούτε εσύ
Κι έτσι κατορθώνεις και πηγαινοέρχεσαι
Κι έτσι καταφέρνεις και αιωρείσαι αέναα

Για να γίνεσαι Οδυσσέας κι εκείνη Ιθάκη
απομακρύνεσαι ασυνείδητα,
χωρίς να καταλαβαίνεις πως έτσι ξεκινάς
το ταξίδι της επιστροφής
στη Θάλασσα των Σαργασσών σου,
σαν το χέλι που διαρκώς επιστρέφει
-σαν άσκηση σε εμβρυακή στάση με φόντο το χρόνο

Όλη η ζωή μια συνεχής επιστροφή
Το ξέρεις -όλα τα ξέρεις
Και τους ποιητές διάβασες, και τους ρήτορες άκουσες
Και όλες οι Σειρήνες του κόσμου
ήλθαν και τραγούδησαν στα αφτιά σου ψιθυριστά
Και οι προαιώνιες γενιές των ανθρώπων
έσκυψαν στον ύπνο σου και σου έγνεψαν
με τη μορφή προγόνων, πουλιών και αερικών
Σου είπαν πολλές φορές πάντα το ίδιο
-πως όλα είναι ένα ταξίδι γυρισμού

Αλλά εσύ πάλι θα φεύγεις
-τουλάχιστον έτσι θα νιώθεις
ή έτσι θα σου αρέσει
να νομίζεις πως νιώθεις
-πως φεύγεις μακριά

Ο ένας ζήτησε το "ψηλότερα" 
ο άλλος το "τίποτα"
Δίκιο είχαν και οι δύο
ο ζήτημα είναι από πού βλέπει κανείς τον ουρανό", 
συμπλήρωσε κάποιος τρίτος
Δίκιο είχαν και οι τρεις
Κι αν ρωτούσαμε και τέταρτο,
δίκιο θα είχε κι αυτός
Το ίδιο θα μας έλεγαν όλοι
-μέχρι την Αλεξάνδρεια...

2 σχόλια:

Κωνσταντίνα Πετρίδου είπε...

Οι σοφοί δάσκαλοι μίλησαν για την Αρχαία Πατρίδα μας... πιο πολύ γι'αυτή θαρρώ πώς πρόκειται - μια κατάσταση της συνείδησης από την οποία πεπτωκότες απομακρυνθήκαμε... Για τούτο κι εγώ "Μνημοσύνην καλέω" σαν τον Ορφέα τον μουσικό και ζητώ να θυμηθώ - και καμιά φορά "φοβούμαι" - χωρίς να πτοούμαι - ότι μητρίδα ήταν τελικά... ποιείς και ποιείς υπέροχα Γιώργο! καλοτάξιδος πάντα!

Giorgos Velentzas είπε...

Ταπεινώς, σεβαστή Κωνσταντίνα.
Σε ευχαριστώ για τον πολύτιμο χρόνο σου
και σε περιμένω πάντα...