Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Η Σπείρα του Αρχιμήδη


Ο μινιμαλισμός μου άρεσε πάντα -σε όλες τις εκφάνσεις του. Στην τέχνη γενικά, στη διακόσμηση, στον τρόπο ζωής. Είναι υπνωτιστικός. Επειδή δεν αφήνει περιθώρια για ανάπτυξη πολλών διαστάσεων και ίσκιων -αφού λείπει η πληθώρα-, προσελκύει τα υποκείμενά του αδίστακτα και τελικά τα καθιστά θύματά του. Αρχίζεις να επικοινωνείς με το ασυνείδητο και να αυτο-αποκαλύπτεσαι.  Γι' αυτό ακριβώς μου άρεσε και μου αρέσει.

Αν καταφέρεις και ξεπεράσεις τα όρια του έξω κόσμου, που σε σφυροκοπά με τις εντάσεις του, και αφεθείς σε αυτό το ιδιότυπο τραγούδι των Σειρήνων, θα αρχίσεις να ανοίγεις σαν τριαντάφυλλο.

Δύσκολη και οδυνηρή διαδικασία, αυτό είναι σίγουρο. Αλλά είναι και η μοναδική, νομίζω, για να φτάσεις να επικοινωνήσεις βαθιά και αληθινά με τον εαυτό σου και τις άλλες ψυχές γύρω σου.

Η σπείρα μοιάζει με την ίδια τη ζωή. Προχωρά διαρκώς χωρίς να φτάνει πουθενά -τουλάχιστον στο αντιληπτικό επίπεδο που κατέχουμε μέχρι σήμερα ως είδος. Αλλά προχωρά. Δεν γνωρίζουμε αν "εξελίσσεται" -τι θα πει αυτό εξάλλου;- αλλά γνωρίζουμε ότι δεν μένει στατική. Και αυτή είναι η ουσία της ζωής. Η διαρκής κίνηση.  

Η ατέρμων σπείρα του Αρχιμήδη εξασφαλίζει την πρόσβαση στο Αέναο.

Απόσπασμα από το έργο του Philip Glass Music in Twelve Parts:

Δεν υπάρχουν σχόλια: