Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Μικρές σκέψεις


ακόμη Πανσέληνος

Με αφορμή μια ανακοίνωση του Μίκη Θεοδωράκη, 
που μου έστειλε αδελφική μου φίλη με μήνυμα.

Δεν ξέρω πια τι να πω.  Και νομίζω πως δεν έχω τη διάθεση να πω απολύτως τίποτα. Δεν ξέρω πια ποια είναι -και αν υπάρχει- μορφή αντίστασης. Φοβάμαι πως το τέρας που μεγάλωνε στη χώρα όλα αυτά τα χρόνια είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο νομίζαμε.

Ίσως εμείς που πληγωνόμαστε πραγματικά και βαθιά στην ευαισθησία και στην κοσμοθεωρία μας να ζούμε σε έναν πολύ κλειστό -τελικά- κύκλο ανθρώπων και δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει. Μια βόλτα στα μαγαζιά και στις δημόσιες/ιδιωτικές υπηρεσίες αρκεί για να μας πείσει. Η δυσφορία και η ανέχεια που δημιουργούνται και επιβάλλονται στον κόσμο δεν αποτελούν αρκετές εγγυήσεις για την ανάκαμψη της κοινωνίας και -εν τέλει- της χώρας. Χρειάζεται και παιδεία. Και παιδεία σε αυτή τη χώρα ΔΕΝ υπάρχει, κακά τα ψέματα. Τους βλέπουμε όλους γύρω μας να ξεφυσάνε και να βρίζουν, κατηγορούν, απειλούν θεούς και δαίμονες. Και ξεγελιόμαστε νομίζοντας πως όλοι αυτοί θα είναι αύριο στους δρόμους και στις επόμενες εκλογές θα δείξουν σε όλους ανεξαιρέτως τι εστί "μαύρο". Έτσι, για να αντιδράσουν στο άλλο μαύρο, εκείνο της τηλεόρασης.

Εγώ δεν περιμένω τίποτα, δεν ελπίζω, εδώ και χρόνια. Πολύ-πολύ πριν από την κρίση. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν χτίκιαζα ελπίζοντας και αντιδρώντας ενεργά, είτε με τη μουσική μου είτε με άλλους, πιο συντεταγμένους, τρόπους αντίδρασης. Και είχα δει ότι το ποτάμι δεν έχει γυρισμό. Ο κόσμος αποκοιμήθηκε μέσα σε ένα βάλτο καταναλωτισμού και περιορισμένων οριζόντων. Κάθε είδους -ψυχικών, πνευματικών, ψυχαγωγικών, παιδευτικών. Μια κινούμενη άμμος που ολοένα και περισσότερο κάθε μέρα ρούφαγε τα θύματά της στο τέλμα. Ξέχασαν να ζουν. Αποχαυνώθηκαν και αποκοιμήθηκαν.

Η Μύκονος καλά κρατεί. Μην αμφιβάλλουμε. Το βλέπουμε καθημερινά στα πρωτοσέλιδα και στις θεαματικότητες. Ένα ολόκληρο σύστημα τη στηρίζει και την προωθεί. Και το χειρότερο είναι τα κροκοδείλια δάκρυά του. Διπλά μηνύματα. Ικανά και αρκετά για να προκαλέσουν σχιζοφρένεια στον απαίδευτο κόσμο. Στην πρώτη σελίδα τα "νέα σκληρά μέτρα" και στις πίσω σελίδες lifestyle στα νησιά και στα πρωινάδικα. Δεν προχωράς έτσι. Και το ξέρουν. Όλα για τον Μαμμωνά. Στο βωμό του κέρδους ανθρώπινες ψυχές.

 Και λίγη γεύση από σύγχρονη Ελλάδα. Δεν είναι υπερβολές, δεν είναι γραφικότητες, δεν είναι συμβολική γλώσσα. Είναι σκληρές αλήθειες, που νομίζω λίγο-πολύ οι περισσότεροι συναντήσαμε κάποια στιγμή. Προσωπικά το βίωσα ακόμη και στον στενό μου κύκλο. Άνθρωποι που ουσιαστικά δεν είχαν "πού την κεφαλήν κλίναι" πήγαιναν και αγόραζαν την κάθε νέα καταναλωτική αηδία -κυριολεκτικά αηδία το θέμα και το θέαμα. Σαν να βλέπεις μαϊμού με στολίδια και κοστούμι να υποδύεται τον άνθρωπο. 

 

 

-Αφού ο γείτονας πήρε τζιπ, εμείς δεν θα πάρουμε; (status)
-Οι διπλανοί μας αγόρασαν σπίτι στην τάδε περιοχή νεόπλουτων. Μήπως να το σκεφτούμε κι εμείς; (status)
-Μήπως δεν μας φτάνουν τα τέσσερα δωμάτια και χρειαζόμαστε playroom, ειδικό δωμάτιο-ιματιοθήκη, τρία μπάνια, κήπο μπρος-πίσω και μια "μικρή" πισίνα; (prestige)





 
Και έπεσαν στα δάνεια με αποπληρωμή μισόν αιώνα. Και, άντε, κομμάτια να γίνει, το δάνειο δεν είναι κακό πράγμα. Αλλά πήραν δάνεια χωρίς να διαθέτουν το ελάχιστο αντίκρισμα σε οποιαδήποτε μορφή. Είναι κάτι σαν να επιμένεις να λύσεις τριτοβάθμια εξίσωση χωρίς να ξέρεις την προπαίδεια. Και τη χώρα την έπιασε χτικιό. Έχασε το μέτρο. Γιατί, εννοείται πως τίποτα από τα παραπάνω δεν αποτελεί από μόνο του παραβίαση του ορίου. Η παραβίαση έρχεται όταν η ανάγκη μας δημιουργείται και δεν προκύπτει από μόνη της ως αποτέλεσμα εξελικτικής πορείας.

Έτσι λοιπόν η νεοανερχόμενη δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ έπιασε γρήγορα οροφή χαμηλά και δεν μπορεί να ξεκολλήσει, παρά τα ενωτικά συνέδρια, παρά τη διαρκή προβολή του Γλέζου-συμβόλου κατά των Γερμανών κατακτητών, παρά τη "διεκδίκηση" των πολεμικών αποζημιώσεων, παρά τα κάποια χαρισματικά του στελέχη, κλπ., κλπ., κλπ. Γιατί απλώς η μεγάλη, διευρυμένη του μάζα προέρχεται από το δυσαρεστημένο ΠΑΣΟΚ -στην ουσία από την δυσαρεστημένη Ελλάδα, αφού η άλλη μισή νομίζει πως "είναι στα πράγματα"- που κατέφυγε εκεί ευκαιριακά.

Οι Έλληνες για άλλη μια φορά σκέφτονται και ενεργούν ανακλαστικά και χωρίς σκέψη. Με το θυμικό τους και όχι με την ψυχή τους, που ζητα ελευθερία -όπως κάθε ψυχή. Νόμισαν πως φορώντας "κόκκινα γυαλιά" θα γίνονταν αυτομάτως δεκτοί στις αυλές των διαφόρων "μυκονοειδών" εξοχικών και παραλιών. Γελοίοι σαλτιμπάγκοι. Είπαμε, "Ο Έλληνας, όταν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέπτη, αντικρίζει είτε τον Μεγαλέξανδρο είτε τον Κολοκοτρώνη, είτε τουλάχιστον τον Ωνάση. Ποτέ τον Καραγκιόζη" (Νίκος Δήμου, Η δυστυχία του να είσαι Έλλην).

Ο Μίκης είναι ποτισμένος με τα ιδεώδη, τις πρακτικές και τις (απάνθρωπες) εμπειρίες άλλων εποχών. Έχει όλες τις δικαιολογίες να τα λέει αυτά. Τον σέβομαι βαθύτατα και τον θαυμάζω απεριόριστα. Υπήρξε ένας καθαρός αστός που για χάρη της ιδεολογίας του ακολούθησε τη φωνή της καρδιάς του. Έφτασε μέχρι τις εξορίες και τα βασανιστήρια της φάλαγγας στη διαβόητη οδό Μπουμπουλίνας. Θα μπορούσε να μείνει στο Παρίσι και να διαπρέψει ως συνθέτης σοβαρής μουσικής. Ακόμη και όταν η εταιρεία του τον έφερε στην Ελλάδα ως το αντίπαλο δέος στον χατζιδάκειο θρίαμβο, εκείνος θα μπορούσε να επιλέξει να μην αναμιχθεί ενεργά με την πολιτική και τους αγώνες. Ούτε 1-1-4, ούτε Λαμπράκηδες, ούτε πορείες, ούτε εξορίες, που τις είχε ήδη γευθεί παλιότερα και είχαν πονέσει το κορμί και την αξιοπρέπειά του. Δεν το έκανε. Επέλεξε το δρόμο της συνέχισης του αγώνα.

Όσοι δεν πρόδωσαν ποτέ την ψήφο τους, τον καταλαβαίνουν. Αλλά το μέγα πλήθος της Ελλάδας δεν είναι έτσι. Γι’ αυτό και δεν αντιδρά στις κάλπες (γιατί αυτή είναι η τελική αντίδραση). Τρώει ακόμη από το λίπος του. Το λίπος που δυστυχώς περιβάλλει πλέον τα πιο ζωτικά του όργανα -με πρώτο τον εγκέφαλο. Και όταν τελειώσει το λίπος, θα φάει τις σάρκες του αντί να φάει αυτούς που ψήφιζε και εξακολουθεί να ψηφίζει.

Δεν με πειράζει τόσο που δεν βγαίνουμε στους δρόμους. Αυτό που πραγματικά με πειράζει -και με πείθει για όσα λέω- είναι τα αποτελέσματα των εκλογών κάθε φορά. Τότε, δυστυχώς, επιβεβαιώνομαι.

 

Επειδή ο σύνδεσμος που παραπέμπει στα λόγια του Μίκη μπορεί να χαθεί από το δίκτυο ανά πάσα στιγμή, προτίμησα να μεταφέρω το κείμενο αυτούσιο εδώ. 
Λέει λοιπόν ο Μίκης:

“Ή τώρα ή ποτέ”! Κι όταν λέω “ποτέ”, το εννοώ. Γιατί εάν ο ελληνικός λαός δεν αδράξει αυτή την τελευταία ευκαιρία, θα είναι χαμένος, γονατισμένος, εξαθλιωμένος και ντροπιασμένος για πάρα – πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Ίσως και για αιώνες”…

Είσαι νέος… Διάβασε καλά! Αν θες διαφώνησε, αλλά μην αδιαφορείς! Η πατρίδα εκπέμπει σήμα κινδύνου. Δεν ακούς; Ποιόν περιμένεις να τη σώσει; Ποιόν περιμένεις να σε σώσει; Κατάλαβέ το. Η λαίλαπα του πολέμου, του ακήρυκτου πολέμου που ζούμε, είναι ανεξέλεγκτη. Ο εχθρός έχει ήδη περάσει το κατώφλι του σπιτιού σου. Όσο κοιτάμε, βέβαια, την τηλεόραση δεν το αντιλαμβανόμαστε. Δεν θα βγει, όμως, από εκεί κανένας σωτήρας…

Ο σωτήρας είσαι εσύ, γιατί η πατρίδα είσαι εσύ! Αν κάτσεις με τα χέρια σταυρωμένα, πολύ σύντομα θα δεις τα παιδιά σου σκλαβωμένα. Θα δεις τον εαυτό σου να δουλεύει για ένα πιάτο φαΐ, δουλικά, ώρες ατελείωτες. Θα δεις την περιουσία σου να παραδίδεται στους ξένους επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι. Θα δεις μια Ελλάδα ανοχύρωτη να σκίζεται σε κομμάτια και να μοιράζεται στους εχθρούς της. Κι όλα αυτά επειδή δεν αντέδρασες όταν είχες τη δυνατότητα να το κάνεις. Η ένδοξη χώρα των Ελλήνων, η ποτισμένη από αίμα ηρώων και μαρτύρων, το λίκνο της Ρωμηοσύνης, στα βάρβαρα χέρια του 4ου Ραΐχ και των συνεργατών του. Αμαχητί. Τι τραγική ειρωνεία…

Έλληνα αδελφέ μας, δεν υπάρχει, πια, η πολυτέλεια της αδιαφορίας. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. Μην απελπίζεσαι. Δράσε! Μην το σκέπτεσαι άλλο, ξεσηκώσου! Τώρα. Αύριο θα είναι αργά. Η αρχή του ξεσηκωμού βρίσκεται πάντοτε, στην πνευματική αφύπνιση, στην αναζήτηση και συνειδητοποίηση της αλήθειας. Η Ελλάδα, η πατρίδα σου, αναλογικά με την έκταση της και τον πληθυσμό της, είναι η πιο προικισμένη χώρα του κόσμου.


Μάθε, λοιπόν, ότι τα αποθέματα του υπεδάφους μας είναι αμύθητης αξίας. Η αξία του ορυκτού μας πλούτου ανέρχεται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Πρόσφατα, σε μεγάλη εκδήλωση που όλα τα μέσα απέκρυψαν (Ίδρυμα Κακογιάννη, 7-11-12), ειδικοί επιστήμονες βεβαίωσαν, για πρώτη φορά σε ευρύ κοινό, ότι μόνο τα άμεσα αξιοποιήσιμα κοιτάσματα υδρογονανθράκων εκτιμώνται σε ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Κι εκτός του ανυπολόγιστης αξίας, υπεδάφους μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η γεωγραφική μας θέση μας καθιστά παγκόσμιο κόμβο εμπορίου. Ότι η ναυτιλία μας είναι η μεγαλύτερη παγκοσμίως κι η αξία του τουρισμού μιας τέτοιας, νησιωτικής κι όχι μόνο, χώρας είναι ανυπολόγιστη.

Πως θα ανεχθείς να δεσμεύονται όλα αυτά τα έσοδα σε ένα “Ταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας” με στόχο την -ες αεί- αποπληρωμή του μεθοδευμένα υπέρογκου χρέους; Αντιλαμβάνεσαι τώρα την έσχατη προδοσία που συντελείται; Κατανοείς γιατί οι “σύμμαχοί” μας, μας… “σώζουν” μέσω Μνημονίων από την κρίση που αυτοί δημιούργησαν; Για να μας κατακτήσουν χωρίς να υποψιαστούμε και να καταφέρουν το μεγάλο ξεπούλημα της γης μας. Βλέπεις γιατί τα παπαγαλάκια του συστήματος κάνουν ό,τι μπορούν, χρόνια ολόκληρα τώρα, να σε πείσουν ότι όλα γίνονται “για το καλό σου”; Για να σε κατακτήσουν αδιαμαρτύρητα. Για να σε κατακτήσουν ολοκληρωτικά. Γιατί όποιος κατακτά τις συνειδήσεις, κατακτά ολοκληρωτικά…

Έκρυψαν τα όλα, τα αντικατέστησαν με γραβάτες. Τα τάνκς, μετατράπηκαν σε απεσταλμένους της τρόικας, οι βόμβες λέγονται τώρα δάνεια. Σ’ έκαναν να προσκυνάς τους Εφιάλτες σου, για μια θεσούλα στο Δημόσιο, που τώρα θα στην πάρουν. Η προδοσία μετονομάστηκε σε σωτηρία, η αντίσταση σε ανοησία. Έτσι, μεταμφιεσμένοι, “Έλληνες” και ξένοι κατακτητές απεδείχθησαν πολύ αποτελεσματικοί.

Σε έπιασαν στον ύπνο, σε κορόιδεψαν και συνεχίζουν ξεδιάντροπα να το κάνουν. Μας υποδούλωναν ενώ εμείς θαυμάζαμε τη “δημοκρατία” που μας σέρβιραν. Και θα αποθρασύνονται περισσότερο όσο τους αφήνεις. Δεν αργεί η ώρα που θα στρέψουν εναντίον του συμπατριώτη σου, όπως καλά ξέρουν να το κάνουν. Για να ισοπεδώσουν τα πάντα στον πολύπαθο τούτο τόπο, κι ύστερα να ‘ρθουν ως ελευθερωτές να τους δοξάσεις υπηρετώντας τους. Το ίδιο ιστορικό σκηνικό για άλλη μία φόρα.

Μην τους αφήσεις! Θυμήσου τους αγώνες των προγόνων σου και τίμα το αίμα που χύθηκε ως τα σήμερα. Εμπνεύσου απ’ το φρόνημα των αγωνιστών του Ελληνικού Έθνους. “Να ‘ρθει ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στρέγομαι να μου βγάλει και τα δυο μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός, και η πατρίδα μου είναι καλά με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια να ‘χω, στραβός θανα είμαι”, έλεγε ο Μακρυγιάννης απηχώντας το διαχρονικό ανυπέρβλητο πνεύμα του Ελληνισμού.

Αγάπα την πατρίδα σου! Αγάπα την άδολα, μακριά από μισαλλοδοξία. Αγκάλιασε τον συμπατριώτη σου αληθινά, ό,τι κι αν πρεσβεύει “ιδεολογικά”. Δεν είναι αυτός ο εχθρός σου. Αυτοί που σε σαγήνευσαν με τις υποσχέσεις τους και θέλησαν να σε κάνουν συνένοχο με τα ρουσφέτια τους, αυτοί είναι οι αντίπαλοί μας. Αυτοί που σ’ αποκοίμισαν όσο θαύμαζες τον εκσυγχρονισμό τους, σ’ είχαν προγραμματίσει να ξυπνήσεις μέσα σε εμφύλιο σπαραγμό.

Ξύπνα αδελφέ πριν το μοιραίο! Μην περιμένεις τίποτα απ’ όσους διαχειρίζονται ”πολιτικά” την κατάσταση. “Αλίμονο στους αγώνες που κρέμονται από τα χαρτιά. Το γένος δεν χρειάζεται τα χαρτιά κανενός για τη λευτεριά του. Έχετε πίστη; Έχετε καρδιά; Αλλιώς καθίστε εκεί που κάθεστε. Ραγιάδες εσείς, ραγιάδες και τα παιδιά σας, ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών σας”, έκραζε πριν δύο αιώνες ο Παπαφλέσσας.

Τώρα είναι η σειρά σου! Να πεις το νέο “ΟΧΙ”! Να πεις το νέο “Μολών Λαβέ”! “Η Λευτεριά δεν χαρίζεται, κατακτιέται”!

Δεν είσαι μόνος σου στον αγώνα αυτό. Πολλοί είμαστε αυτοί που αρνούμαστε πεισματικά να γίνουμε οι πρώτοι Έλληνες στην τρισχιλιετή ιστορία αυτού του Έθνους που θα σκύψουν, ομοθυμαδόν, το κεφάλι στον κατακτητή. Έστω και καθυστερημένα, ξεσηκωθήκαμε, πολεμάμε και θα νικήσουμε! Ένωσε τη σπίθα του αγώνα σου μ’ αυτήν του διπλανού σου. “Μέχρι η σπίθα να φουντώσει και να γίνει η καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει”. Για μια ανεξάρτητη Ελλάδα, μ’ αληθινή δημοκρατία και υγιή πατριωτισμό!

Και μη ξεχνάς το που χρωστάς… “Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθουν, θα περάσουν. Κριτές, θα μας δικάσουν, οι αγένητοι, οι νεκροί”. (Κ. Παλαμάς).

Μίκης Θεοδωράκης

Δεν υπάρχουν σχόλια: