Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Κύπρος, 20 Ιουλίου 1974

 
Το δεδομένο και ζητούμενο ήταν πως η Κύπρος έπρεπε να πέσει ολοκληρωτικά στα χέρια των Αμερικανών. 

Επειδή βρισκόταν στο δρόμο προς τα πετρέλαια. Επειδή ήταν η γέφυρα προς τη Μέση Ανατολή, που ήδη από τότε υπόθαλπε έναν ανησυχητικό και ύποπτο μουσουλμανισμό - ο Νάσερ το 1952 έβαλε σκοπό να μετατρέψει την Αίγυπτο σε δημοκρατία ισλαμικού τύπου κι έτσι το Ισραήλ βρέθηκε μόνο και απροστάτευτο δίπλα στους λύκους, που έδειχναν να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα. Τόσο αγώνα είχαν κάνει οι Εβραίοι για να "ιδρυθούν" το 1948... Βέβαια και ο Αιγύπτιος μονάρχης είχε προφανώς αντιδράσει σε εκείνη ακριβώς την ενορχηστρωμένη κίνηση Αμερικανών και Εβραίων, που μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν αποφασίσει να εγκατασταθούν στη νέα επαρχία που είχε καθορίσει η συνάντηση Μόσχας/Γιάλτας. Ο Αιγύπτιος δεν είχε σκοπό να τους αφήσει μόνους κυρίαρχους στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα κέρδιζε έδαφος και αυτό ήταν κάτι που σίγουρα δεν το ήθελε κανένας. Το τόξο που θα δημιουργούσε ο ελληνικός κόσμος θα ήταν τεράστιο και θα κάλυπτε ολόκληρη την ανατολική λεκάνη. Αυτό έβρισκε αντίθετες τις μεγάλες δυνάμεις της περιοχής - Αγγλία και ΗΠΑ - αλλά και την Τουρκία. Τα υποθαλάσσια κοιτάσματα - αν δεν είχαν από τότε διαγνωσθεί - θεωρούνταν πολύ πιθανά. Ήταν ένας ακόμη πολύ σημαντικός λόγος για τη διάσπαση της συνέχειας της ελληνικής επικράτειας. Σύμφωνα με Αμερικανό δημοσιογράφο, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος υπήρξε από το 1952 έμμισθος πράκτορας της CIA.

Άρχισε όμως να τους κάνει νερά προς το 1972-73, όταν αποφάσισε να τοποθετήσει στη θέση του πρωθυπουργού τον Σπύρο Μαρκεζίνη και να προκηρύξει εκλογές για τις 10 Φεβρουαρίου 1974 με τη συμμετοχή του πολιτικού κόσμου. Από το Παρίσι ο Καραμανλής δίνει εντολή για συμμετοχή στις εκλογές ενώ ο Ηλιού δείχνει να το σκέφτεται σοβαρά. Οι Κανελλόπουλος και Μαύρος - πέρα από τις προσωπικές ηγετικές πολιτικές τους βλέψεις - ήταν αρκετά κομπλεξικά άτομα (σύμφωνα με πολλές συγκεκριμένες και επώνυμες μαρτυρίες αλλά και τα δεδομένα της διαδρομής τους στην ιστορία) και έδειξαν να αρνούνται τη συμμετοχή τους. Οι Αμερικανοί έδρασαν πάλι
αστραπιαία. Για άλλη μια φορά διύλισαν τον κώνωπα και εκμεταλλεύθηκαν κάθε δυνατότητα που παρουσιαζόταν μπροστά τους. Εκείνη τη φορά εκμεταλλεύθηκαν την διογκούμενη αντίδραση του ελληνικού λαού κατά της μακρόχρονης δικτατορίας, με τις στερήσεις των ελευθεριών, τα βασανιστήρια, τις λογοκρισίες και τις παντός τύπου γελοιότητες. Έστησαν ή υπόγεια συνέδραμαν στην εκδήλωση της αντίστασης στο Πολυτεχνείο και εξώθησαν τα πράγματα στα άκρα. Ήταν 17 Νοεμβρίου. Στις 25 Νοεμβρίου "απέλυσαν" με ένα απλό σημείωμα τον Παπαδόπουλο μέσω του νέου εκλεκτού τους Δημητρίου Ιωαννίδη και προχώρησαν στο σχέδιό τους για εξόντωση της Κύπρου. Το καλοκαίρι η Κύπρος έπεσε. Και μόλις έπεσε, θέρισαν και τον Ιωαννίδη. Τους ήταν πλέον άχρηστος. Οι Έλληνες μπορούσαν πλέον να ζήσουν πολιτικά "ελεύθεροι". 

Ο Καραμανλής δεν γύρισε στην Ελλάδα πριν "διευθετηθεί" το θέμα της Κύπρου, μολονότι τον είχαν καλέσει αρκετές φορές στη διάρκεια της επταετίας να έλθει και να αναλάβει εν λευκώ την κατάσταση στη χώρα. Γνώριζε ότι πρώτα έπρεπε να διχαστεί το νησί. Μετά θα ερχόταν ως μεσσίας για να τακτοποιήσει τα πράγματα και να συνδέσει τη χώρα με την Ευρώπη, εξασφαλίζοντας έτσι την υστεροφημία του. Γνώριζε επίσης πολύ καλά ότι οι Αμερικανοί έβγαζαν φλύκταινες στο άκουσμα του ονόματός του (κάτι που συνεχίστηκε με το όνομα της οικογένειας και τις κατοπινές δεκαετίες) και δεν ήθελε με τίποτα να εμπλακεί στα σχέδιά τους, αφού θεωρούσε ότι αποτελούσε πολύτιμη παρακαταθήκη και περιουσία της Ελλάδας και δεν έπρεπε να σπαταληθεί έτσι άσκοπα. Θα χρησιμοποιούσε τον εαυτό του για να σώσει την Ελλάδα από την πολιτική έρημο στην οποία άρχιζε να εισέρχεται. Θα την πάντρευε με την Ευρώπη.

Άλλη μια φορά στο ρου της ιστορίας κανείς δεν σκέφτηκε τους ταλαίπωρους και δύσμοιρους ανθρώπους. Πόνος. Έπεφταν πάλι θύματα στο βωμό του κέρδους και της εξουσίας. Οι ποιητές και οι συγγραφείς θα έβγαζαν πάλι τις λευκές κόλλες και θα ακόνιζαν τα μολύβια τους. Οι συνθέτες και οι τραγουδοποιοί θα κούρδιζαν τα όργανα και θα γέμιζαν τις παρτιτούρες με χοροπηδηχτές νότες. Ο λαός θα μαζευόταν σε σπίτια, μπουάτ και γήπεδα για να τραγουδήσει σύσσωμος το "τη Υπερμάχω Στρατηγώ". Θρήνος. Μετά από λίγο καιρό οι μανάδες και οι γυναίκες θα έκλαιγαν πάνω στις φωτογραφίες των παιδιών και των συζύγων τους, τις οποίες θα περιέφεραν μπροστά στις αδιάκριτες και αδυσώπητες δημοσιογραφικές κάμερες που διψούσαν για θεαματικότητα. Τραγωδία.

Το σύνθημα και το σχέδιο "Δεν Ξεχνώ" ανήκουν πνευματικά στον Νίκο Δήμου και η έμπνευση της σύλληψής του παρατίθεται αυτούσια όπως την περιέγραψε ο ίδιος στα βιβλία του:

"Το σήμα σύμβολο για την Κύπρο 'Δεν ξεχνώ' δημιουργήθηκε το πρωί της 14ης Αυγούστου 1974, την ημέρα που ο δεύτερος Αττίλας έκοψε την Κύπρο στα δύο. Ακούγοντας τα νέα στο ραδιόφωνο, οραματίστηκα την Κύπρο μαχαιρωμένη και την γραμμή του Αττίλα σαν μια ροή πηγμένου αίματος που σιγόσταζε. Όταν έφτασα στο γραφείο μου (τότε είχα τη διαφημιστική εταιρεία) κάλεσα τον
διευθυντή του σχεδιαστηρίου, τον Διονύση Γεωργιόπουλο,
του έδωσα ένα χάρτη της Κύπρου, την ιδέα και το κείμενο. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία. Τυπώσαμε χιλιάδες αυτοκόλλητα, τα στείλαμε στις εφημερίδες και κατακλυσθήκαμε από αιτήσεις. Τυπώσαμε όσα μπορούσαμε, κάναμε αντίγραφα της μακέτας και τα δίναμε σε όποιον ήθελε να τυπώσει για λογαριασμό του, μεταφράσαμε το σύνθημα σε πολλές γλώσσες (μας το ζητούσαν, μαζί με μακέτες, Έλληνες φοιτητές από όλο τον κόσμο). Πήραμε εκατοντάδες γράμματα – το σημαντικότερο από τον ίδιο τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Τώρα το σήμα-σύμβολο έχει γίνει κοινό κτήμα – ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν την προέλευσή του. Αλλά για μένα είναι κάτι πολύ προσωπικό: ένας φόρος τιμής και αγάπης στα μέρη εκείνα της Κύπρου – Κυρήνεια, Μπελλαπάις, Σαλαμίνα, Αμμόχωστο – που είχα επισκεφθεί και αγαπήσει τρία χρόνια πριν την εισβολή".

Ακολουθεί το πολεμικό ανακοινωθέν που εξέπεμψε το ΡΙΚ στις 20 Ιουλίου 1974.


Δεν υπάρχουν σχόλια: